thomas_pop
Legacy Member
Hallo,
ik post deze thread met een nieuw profiel omdat ik liever niet onder mijn bekende screenname post met dit verhaal. (contactinformatie is sowieso niet geheel correct...)
Dit topic is niet bedoeld om "oplossingen" te krijgen, want ik denk niet dat ik die echt kan krijgen van jullie. Echter, ik zou ook graag geen kwetsende reacties krijgen, want daarvoor post ik hier niet. Het zit zo.
De laatste tijd heb ik het echt moeilijk, en dat omwille van mijn werksituatie. Het zit zo (wordt een lang verhaal allicht, want ik ben niet goed in bondig vertellen): ik ben sinds vorig jaar afgestudeerd aan de universiteit, met het diploma T.E.W.
Ik ben elk jaar afgestudeerd met grote of grootste onderscheiding en volgens mijn omgeving was ik klaar om het te maken. Echter, ik ben een zeer nuchtere, bescheiden en honkvaste jongen, en ik heb als eerste werkgever gekozen voor een bedrijf in de buurt (weliswaar een groot, succesvol bedrijf, maar geen multinational). Mijn "buurt" = het verre, rustige West-Vlaanderen.
Ik heb daarvoor o.a. een vetbetaalde job bij de Nationale Bank laten liggen, maar goed, ik voelde me daar niet goed, al niet toen ik er ging solliciteren.
Om het kort te maken: die eerste job was een flop. De jobinhoud trok op niks. Ik had zelfs bijna nooit werk...ik ging gewoon mijn 8 u volmaken en deed alsof ik bezig was, maar feit is dat men daar volgens mij nooit zelf goed geweten heeft waarom ze mij aangenomen hebben.
Na een half jaar zijn er dan ontslagen gevallen (crisis), maar ik had sowieso al een nieuwe werkgever gevonden, dus ik kon direct elders beginnen.
Ik ben toen naar een Big4-achtig bedrijf gegaan (de nummer 5, rara). Audit. Ook dit lag me niet. Het werk is verschrikkelijk saai en vereist weinig creatieve input. Bovendien was ik het bedelen voor informatie bij de klanten grondig beu, vooral als de klanten niet meewerkten.
Na daar twee maanden gezeten te hebben, heb ik gescolliciteerd als lesgever bij een hogeschool. Als bij wonder mocht ik beginnen (slechts tijdelijk, maar mogelijkheid tot verlenging). Ik was superblij, want eigenlijk was lesgeven al altijd mijn droom geweest. En dan vooral in het hoger onderwijs, omdat je daar toch wat "volwassen" leerlingen mag verwachen (ivg met middelbaar). Alles was geregeld, ik mocht beginnen, ik kreeg de cursussen, en ik kreeg een rondleiding in de school.
En toen gebeurde het...er knapte iets in mij. Zoiets had ik nog nooit meegemaakt. Ik had plots geen zelfvertrouwen meer. Ik dacht plots: dit ga ik niet kunnen, ik ga mij belachelijk maken. Ik moest ook één vak geven waarin ik totaal niet thuis was. Het was een jaarvak, dus de studenten hadden al een semester les gehad, en ik ging de rest moeten geven. Met andere woorden: volgens mij wisten zij er meer van dan mij. En ik ben iemand die, als hij iets doet, het goed wil doen. Dus ff een cursus gaan voorlezen zag ik niet zitten, dat druist in tegen mijn idee van goed onderwijs.
Ik had dus ontslag genomen bij mijn werkgever, en toegezegd bij de hogeschool, maar plots kreeg ik een inzinking en heb ik de hogeschool ook afgezegd.
Toen had ik gewoon géén job meer...hoe kon ik ooit zo vlug mijn leven wegsmijten? De dag erop dan maar naar de RVA gegaan, nog nooit voelde ik me zo klein tussen al die obscure figuren daar om mijn stempelkaar te gaan vragen.
Afgestudeerd als 4 x in de top 10 van mijn massarichting, en 8 maand later stond ik te stempelen. Hoe was het ooit zover kunnen komen.
Toch kon ik niet veel later een interim doen. Gek genoeg bij het bedrijf waar ik ooit was begonnen. Er was een nieuw ERP-programma in gebruik en er was een overload aan werk omdat het programma niet echt vlot liep (ooit anders geweten bij de introductie van een ERP?). Opnieuw was het werk supersaai, maar goed, ik had een inkomen.
Na ontelbare sollicitatiegesprekken bij bedrijven en selectiekantoren die je behandelen als stront, kreeg ik dan eindelijk een nieuwe vaste job: "financial controller" bij een groothandel. Collega's vallen heel goed mee, baas valt mee, en sfeer ook. Eigenlijk heb ik totaal niet te klagen.
Maar.........meer en meer begin ik te beseffen opnieuw dat ik mijn werk niet graag doe. Ik word er echt ongelukkig van. 8 uur voor een computer zitten en wat cijfers inputten in acces of excel...altijd maar weer bezig zijn met boekhouding enzo...ik braak er gewoon van. En dat voor iemand die TEW heeft gestudeerd, ik weet het. Ik heb economie en boekhouden altijd super gevonden, zolang het op school was. Geef me een boek en enkele dagen tijd, en ik ben bij de besten voor een examen op te lossen (zonder stoefen), maar zet mij in een bedrijf en ik sla tilt...
Hier sta ik dan, 24 jaar, 4 jaar gestudeerd, mijn moeder hard gewerkt om alles te betalen, en ik ben totaal niet gelukkig.
Als ik 's morgens naar mijn werk rij, ben ik jaloers op de postbode en de tuinman die ik zie. Zij werken buiten, onder de mensen, zien daadwerkelijk de uitkomst van hun werk. Ik zeg niet dat ik postbode wil worden, but you get the picture.
Ik heb vandaag nog gepraat met een vriend die in de bouw werkt (enfin, houtbewerking ofzo). Die gast werkt al van toen hij 18 is, amuseert zich rot op zijn werk, en verdient bovendien 2000 € per maand (veel zwartwerk offcourse). Als ik dan zeg dat ik 1500 netto verdien, valt hij omver...'moet je daarvoor zo lang studeren?'.
En ik hoef het verhaaltje echt niet opnieuw te horen van: "zoek ander werk, je kan veel beter krijgen". Dit is simpelweg NIET waar, vooral niet in deze tijden en vooral niet in West-Vlaanderen.
Ik weet echt niet meer wat ik moet doen, mijn diploma "verplicht" me zowat om in de branche te werken waarin ik nu zit. Er is hier trouwens een topic op dit forum die bevestigt dat onder je diploma werken heel moeilijk is. Soms wil ik buschauffeur worden ofzo, maar goed, de dag erna al weer niet meer. Of een frituur openen...ik ken mensen die dit doen en zij zijn echt gelukkig, zijn onder de mensen, zijn hun eigen baas, en verdienen bovendien pakken geld. Ok, je moet veel werken, maar gelukkig zijn, daar gaat het toch om?
Ondertussen zie ik alweer een vacature staan op de site van die hogeschool...soms denk ik om opnieuw te solliciteren. Maar ten eerste denk ik dat ik daar op hun zwarte lijst sta, en bovendien ga ik allicht opnieuw flippen eens ik de job heb. Soms wil ik ook in het middelbaar gaan werken, maar ik zie ertegen op om in het begin van die job altijd van school te moeten veranderen en te bedelen voor je vaste benoeming. En als ik dan de verhalen hoor van mensen die les geven in technische scholen...ik ga die leerlingen niet aankunnen. Ik heb veel verstand, maar weinig tot geen mentale veerkracht en dito présence/uitstraling.
En morgen moet ik weer gaan werken, en ik word nu al ziek als ik eraan denk...
ik wil niet perse "oplossingen" voor mijn probleem ofzo, ik vroeg me gewoon af of er mensen zijn die in dezelfde situatie zitten/zaten en hoe zij hiermee omgaan? Reacties à la "dommerik, had dan iets anders geleerd" of "stop met zagen, wees blij dat je werk hebt" heb ik echt niet nodig, ze zijn wel terecht, maar daarvoor heb ik dit topic niet gestart. Ik weet wel dat het niet het einde van de wereld is, maar het is echt een ontgoocheling om af te studeren en een jaar later nog nergens te staan en te beseffen dat je leeft in een leven waar ik helemaal niet gelukkig in ben.
Is dit nu later?
(voor de geinteresseerden, klik op volgende link om te zien waarvan de topictitel komt...)
YouTube - Is dit nu later, Stef Bos
ik post deze thread met een nieuw profiel omdat ik liever niet onder mijn bekende screenname post met dit verhaal. (contactinformatie is sowieso niet geheel correct...)
Dit topic is niet bedoeld om "oplossingen" te krijgen, want ik denk niet dat ik die echt kan krijgen van jullie. Echter, ik zou ook graag geen kwetsende reacties krijgen, want daarvoor post ik hier niet. Het zit zo.
De laatste tijd heb ik het echt moeilijk, en dat omwille van mijn werksituatie. Het zit zo (wordt een lang verhaal allicht, want ik ben niet goed in bondig vertellen): ik ben sinds vorig jaar afgestudeerd aan de universiteit, met het diploma T.E.W.
Ik ben elk jaar afgestudeerd met grote of grootste onderscheiding en volgens mijn omgeving was ik klaar om het te maken. Echter, ik ben een zeer nuchtere, bescheiden en honkvaste jongen, en ik heb als eerste werkgever gekozen voor een bedrijf in de buurt (weliswaar een groot, succesvol bedrijf, maar geen multinational). Mijn "buurt" = het verre, rustige West-Vlaanderen.
Ik heb daarvoor o.a. een vetbetaalde job bij de Nationale Bank laten liggen, maar goed, ik voelde me daar niet goed, al niet toen ik er ging solliciteren.
Om het kort te maken: die eerste job was een flop. De jobinhoud trok op niks. Ik had zelfs bijna nooit werk...ik ging gewoon mijn 8 u volmaken en deed alsof ik bezig was, maar feit is dat men daar volgens mij nooit zelf goed geweten heeft waarom ze mij aangenomen hebben.
Na een half jaar zijn er dan ontslagen gevallen (crisis), maar ik had sowieso al een nieuwe werkgever gevonden, dus ik kon direct elders beginnen.
Ik ben toen naar een Big4-achtig bedrijf gegaan (de nummer 5, rara). Audit. Ook dit lag me niet. Het werk is verschrikkelijk saai en vereist weinig creatieve input. Bovendien was ik het bedelen voor informatie bij de klanten grondig beu, vooral als de klanten niet meewerkten.
Na daar twee maanden gezeten te hebben, heb ik gescolliciteerd als lesgever bij een hogeschool. Als bij wonder mocht ik beginnen (slechts tijdelijk, maar mogelijkheid tot verlenging). Ik was superblij, want eigenlijk was lesgeven al altijd mijn droom geweest. En dan vooral in het hoger onderwijs, omdat je daar toch wat "volwassen" leerlingen mag verwachen (ivg met middelbaar). Alles was geregeld, ik mocht beginnen, ik kreeg de cursussen, en ik kreeg een rondleiding in de school.
En toen gebeurde het...er knapte iets in mij. Zoiets had ik nog nooit meegemaakt. Ik had plots geen zelfvertrouwen meer. Ik dacht plots: dit ga ik niet kunnen, ik ga mij belachelijk maken. Ik moest ook één vak geven waarin ik totaal niet thuis was. Het was een jaarvak, dus de studenten hadden al een semester les gehad, en ik ging de rest moeten geven. Met andere woorden: volgens mij wisten zij er meer van dan mij. En ik ben iemand die, als hij iets doet, het goed wil doen. Dus ff een cursus gaan voorlezen zag ik niet zitten, dat druist in tegen mijn idee van goed onderwijs.
Ik had dus ontslag genomen bij mijn werkgever, en toegezegd bij de hogeschool, maar plots kreeg ik een inzinking en heb ik de hogeschool ook afgezegd.
Toen had ik gewoon géén job meer...hoe kon ik ooit zo vlug mijn leven wegsmijten? De dag erop dan maar naar de RVA gegaan, nog nooit voelde ik me zo klein tussen al die obscure figuren daar om mijn stempelkaar te gaan vragen.
Afgestudeerd als 4 x in de top 10 van mijn massarichting, en 8 maand later stond ik te stempelen. Hoe was het ooit zover kunnen komen.
Toch kon ik niet veel later een interim doen. Gek genoeg bij het bedrijf waar ik ooit was begonnen. Er was een nieuw ERP-programma in gebruik en er was een overload aan werk omdat het programma niet echt vlot liep (ooit anders geweten bij de introductie van een ERP?). Opnieuw was het werk supersaai, maar goed, ik had een inkomen.
Na ontelbare sollicitatiegesprekken bij bedrijven en selectiekantoren die je behandelen als stront, kreeg ik dan eindelijk een nieuwe vaste job: "financial controller" bij een groothandel. Collega's vallen heel goed mee, baas valt mee, en sfeer ook. Eigenlijk heb ik totaal niet te klagen.
Maar.........meer en meer begin ik te beseffen opnieuw dat ik mijn werk niet graag doe. Ik word er echt ongelukkig van. 8 uur voor een computer zitten en wat cijfers inputten in acces of excel...altijd maar weer bezig zijn met boekhouding enzo...ik braak er gewoon van. En dat voor iemand die TEW heeft gestudeerd, ik weet het. Ik heb economie en boekhouden altijd super gevonden, zolang het op school was. Geef me een boek en enkele dagen tijd, en ik ben bij de besten voor een examen op te lossen (zonder stoefen), maar zet mij in een bedrijf en ik sla tilt...
Hier sta ik dan, 24 jaar, 4 jaar gestudeerd, mijn moeder hard gewerkt om alles te betalen, en ik ben totaal niet gelukkig.
Als ik 's morgens naar mijn werk rij, ben ik jaloers op de postbode en de tuinman die ik zie. Zij werken buiten, onder de mensen, zien daadwerkelijk de uitkomst van hun werk. Ik zeg niet dat ik postbode wil worden, but you get the picture.
Ik heb vandaag nog gepraat met een vriend die in de bouw werkt (enfin, houtbewerking ofzo). Die gast werkt al van toen hij 18 is, amuseert zich rot op zijn werk, en verdient bovendien 2000 € per maand (veel zwartwerk offcourse). Als ik dan zeg dat ik 1500 netto verdien, valt hij omver...'moet je daarvoor zo lang studeren?'.
En ik hoef het verhaaltje echt niet opnieuw te horen van: "zoek ander werk, je kan veel beter krijgen". Dit is simpelweg NIET waar, vooral niet in deze tijden en vooral niet in West-Vlaanderen.
Ik weet echt niet meer wat ik moet doen, mijn diploma "verplicht" me zowat om in de branche te werken waarin ik nu zit. Er is hier trouwens een topic op dit forum die bevestigt dat onder je diploma werken heel moeilijk is. Soms wil ik buschauffeur worden ofzo, maar goed, de dag erna al weer niet meer. Of een frituur openen...ik ken mensen die dit doen en zij zijn echt gelukkig, zijn onder de mensen, zijn hun eigen baas, en verdienen bovendien pakken geld. Ok, je moet veel werken, maar gelukkig zijn, daar gaat het toch om?
Ondertussen zie ik alweer een vacature staan op de site van die hogeschool...soms denk ik om opnieuw te solliciteren. Maar ten eerste denk ik dat ik daar op hun zwarte lijst sta, en bovendien ga ik allicht opnieuw flippen eens ik de job heb. Soms wil ik ook in het middelbaar gaan werken, maar ik zie ertegen op om in het begin van die job altijd van school te moeten veranderen en te bedelen voor je vaste benoeming. En als ik dan de verhalen hoor van mensen die les geven in technische scholen...ik ga die leerlingen niet aankunnen. Ik heb veel verstand, maar weinig tot geen mentale veerkracht en dito présence/uitstraling.
En morgen moet ik weer gaan werken, en ik word nu al ziek als ik eraan denk...
ik wil niet perse "oplossingen" voor mijn probleem ofzo, ik vroeg me gewoon af of er mensen zijn die in dezelfde situatie zitten/zaten en hoe zij hiermee omgaan? Reacties à la "dommerik, had dan iets anders geleerd" of "stop met zagen, wees blij dat je werk hebt" heb ik echt niet nodig, ze zijn wel terecht, maar daarvoor heb ik dit topic niet gestart. Ik weet wel dat het niet het einde van de wereld is, maar het is echt een ontgoocheling om af te studeren en een jaar later nog nergens te staan en te beseffen dat je leeft in een leven waar ik helemaal niet gelukkig in ben.
Is dit nu later?
(voor de geinteresseerden, klik op volgende link om te zien waarvan de topictitel komt...)
YouTube - Is dit nu later, Stef Bos
en al helemaal niet voor de "bedrijfswereld"
