PolletPoulet
Legacy Member
Hallo
Laat me even kort de situatie schetsen:
Ik zit nu in mijn laatste jaar en ik ben de richting beu, maar dan ook kots kots kots kots kots kots beu.
Ik loop al weken, maanden aan een stuk slechtgezind rond, niets kan mij nog boeien.
De eerste drie dagen van school zijn écht een hel voor me geweest. In de vakantie was ik nog de vrolijke jongen zelf, maar nu?! Er is niets meer van over. Ik kom thuis van school en ik begin al slechtgezind te worden met het gedacht dat ik de dag erna weer naar school zal moeten.
Vandaag heb ik een paar punten van mijn buisvakken te zien gekregen en het ziet er alles behalve rooskleurig uit. Ik heb voor die vakken in de 45% - 47% op jaarbasis. Voor mensen die interesse hebben in een vak of gewoon in hun richting en zich kunnen opbrengen van het te leren is dit makkelijk in te halen. Voor mij? Alles behalve.
Het is al sinds vorig jaar dat ik in een soort van cirkel terrecht ben gekomen.
Het écht beu zijn - Niet kunnen leren - Het niet snappen - Geen interesse meer omdat ik er toch niets van snap/bak - Het daardoor beu zijn - ...
Vorig jaar had ik ook al dat gevoel maar ging ik nog wel graag naar school. Ik heb dan ook vorig jaar de keuze overwogen om naar een andere richting te gaan. Uiteindelijk niet gedaan met het gedacht van: 'Ach, het is nog maar een jaartje, eventjes doorzetten jongen.'
Tot het schooljaar begon... Dan had ik écht enorme spijt dat ik niet gedaan heb wat mijn gevoel me toen zei. De periode voor de kerstvakantie was alles behalve rooskleurig maar ook niet zo zwart als het nu op deze moment is. De examens daar ben ik nog vrij heelhuids vanaf gekomen. Aan de andere kant ook zwaar gewond omdat ik toen pas écht begon te beseffen dat ik er mij echt voor moest gaan inzetten en moest proberen terug zin te krijgen voor er zonder kleerscheuren door te komen.
Na de examens, met deze kerstperiode heb ik overwogen om een andere richten alsnog in het 5de jaar te gaan doen.
Maar onder druk van mijn ouders en de mensen om mij heen heb ik het toch niet gedaan. Na al die lange preken van de mensen rondom mij had ik zoiets van, ach, nog een half jaartje, wat is dat nu. Even op de tandjes bijten, met het einde in zicht krijg je zowiso moed om de draad op te nemen en verder te gaan.
Maar die onderhalve maand dat het nu terug les is, is het er niet beter op geworden maar alleen nog maar slechterder. Ik heb mezelf willen verplichten om te leren en mij in te zetten maar ik ben niet verder geraakt dan één pagina gewoonweg omdat mijn hersenen niet mee gingen en ik het écht niet aankon om zo'n klein beetje te leren. Ik kan geen draad meer oppikken, ik vind er geen meer.
Deze hele situatie is mij echt naar beneden aan het halen. Het is zelfs zo erg geworden dat ik mij in niets meer kan boeien omdat ik altijd in mijn achterhoofd bezig ben met hoe ik de volgende schooldag ga proberen te overleven.
Nu probeer ik via deze weg een beetje raad te vragen aan mensen die ooit in dezelfde situatie hebben gezeten als waar ik nu in zit. Wat hebben jullie gedaan?
(En voor de mensen die deze thread willen beantwoorden met reply's in de aard van: 'kop op, zet gewoon een beetje door en begin met leren!'. Zwijg gewoon. Het is niet zo makkelijk als je denkt, ik heb ooit zelfs mijn schouder uit de kom getrokken om toch maar niet naar school te hoeven gaan.)
Pollet
Laat me even kort de situatie schetsen:
Ik zit nu in mijn laatste jaar en ik ben de richting beu, maar dan ook kots kots kots kots kots kots beu.
Ik loop al weken, maanden aan een stuk slechtgezind rond, niets kan mij nog boeien.
De eerste drie dagen van school zijn écht een hel voor me geweest. In de vakantie was ik nog de vrolijke jongen zelf, maar nu?! Er is niets meer van over. Ik kom thuis van school en ik begin al slechtgezind te worden met het gedacht dat ik de dag erna weer naar school zal moeten.
Vandaag heb ik een paar punten van mijn buisvakken te zien gekregen en het ziet er alles behalve rooskleurig uit. Ik heb voor die vakken in de 45% - 47% op jaarbasis. Voor mensen die interesse hebben in een vak of gewoon in hun richting en zich kunnen opbrengen van het te leren is dit makkelijk in te halen. Voor mij? Alles behalve.
Het is al sinds vorig jaar dat ik in een soort van cirkel terrecht ben gekomen.
Het écht beu zijn - Niet kunnen leren - Het niet snappen - Geen interesse meer omdat ik er toch niets van snap/bak - Het daardoor beu zijn - ...
Vorig jaar had ik ook al dat gevoel maar ging ik nog wel graag naar school. Ik heb dan ook vorig jaar de keuze overwogen om naar een andere richting te gaan. Uiteindelijk niet gedaan met het gedacht van: 'Ach, het is nog maar een jaartje, eventjes doorzetten jongen.'
Tot het schooljaar begon... Dan had ik écht enorme spijt dat ik niet gedaan heb wat mijn gevoel me toen zei. De periode voor de kerstvakantie was alles behalve rooskleurig maar ook niet zo zwart als het nu op deze moment is. De examens daar ben ik nog vrij heelhuids vanaf gekomen. Aan de andere kant ook zwaar gewond omdat ik toen pas écht begon te beseffen dat ik er mij echt voor moest gaan inzetten en moest proberen terug zin te krijgen voor er zonder kleerscheuren door te komen.
Na de examens, met deze kerstperiode heb ik overwogen om een andere richten alsnog in het 5de jaar te gaan doen.
Maar onder druk van mijn ouders en de mensen om mij heen heb ik het toch niet gedaan. Na al die lange preken van de mensen rondom mij had ik zoiets van, ach, nog een half jaartje, wat is dat nu. Even op de tandjes bijten, met het einde in zicht krijg je zowiso moed om de draad op te nemen en verder te gaan.
Maar die onderhalve maand dat het nu terug les is, is het er niet beter op geworden maar alleen nog maar slechterder. Ik heb mezelf willen verplichten om te leren en mij in te zetten maar ik ben niet verder geraakt dan één pagina gewoonweg omdat mijn hersenen niet mee gingen en ik het écht niet aankon om zo'n klein beetje te leren. Ik kan geen draad meer oppikken, ik vind er geen meer.
Deze hele situatie is mij echt naar beneden aan het halen. Het is zelfs zo erg geworden dat ik mij in niets meer kan boeien omdat ik altijd in mijn achterhoofd bezig ben met hoe ik de volgende schooldag ga proberen te overleven.
Nu probeer ik via deze weg een beetje raad te vragen aan mensen die ooit in dezelfde situatie hebben gezeten als waar ik nu in zit. Wat hebben jullie gedaan?
(En voor de mensen die deze thread willen beantwoorden met reply's in de aard van: 'kop op, zet gewoon een beetje door en begin met leren!'. Zwijg gewoon. Het is niet zo makkelijk als je denkt, ik heb ooit zelfs mijn schouder uit de kom getrokken om toch maar niet naar school te hoeven gaan.)
Pollet


nooit een dag thuisgebleven.. not done in deze familie)
.. maar goed.