In de eerste plaats lijkt het me gewoon heel boeiend werk. Afwisselend ook, volgens wat ik te horen heb gekregen.
Zo'n projecten waren hetgeen ik in gedachten had toen ik aan de studies begon. Niet de 5 straten die ze gaan vernieuwen, en waar ik nu bestekken voor schrijf. Ik voel me daar gewoon niet in thuis, heb er geen voeling mee.
Akkoord, je moet ergens beginnen, maar ik heb de indruk dat ze u in de baggerwereld wel die verantwoordelijkheid geven. Persoonlijk vind ik een uitdaging dé manier om mezelf te testen en te verbeteren. Als ik in een sleur terecht kom, en dingen moet herhalen die ik al kan, dan presteer ik minder goed...
Dan is er nog het werkritme. Ik heb nu een 9 to 5 job, maar uiteindelijk ben ik ook meestal een uur of 10 van huis, en dan werk ik nog maar op 20 km van hier. Ik ga wel meestal met de fiets, maar soit. Ik zie het beter zitten om me 2 maand aan een stuk te geven, met het vooruitzicht op een maand vakantie.
Ik werd triest toen ik m'n vakantiedagen voor dit jaar onder ogen kreeg: 5 stuks. Wat logisch is, ik heb nog maar 3 maand gewerkt vorig jaar, en je moet ook de weekends meetellen. Maar ik vreet persoonlijk niks uit in een weekend, en ik zou het echt fantastisch vinden om telkens een maand erop uit te kunnen trekken. Dat doe ik nu niet, maar ik denk dat dat een bijkomende impuls zou zijn om te reizen.
En dan is er natuurlijk nog de factor buitenland. Tuurlijk, je mag dat niet overdreven gaan romantiseren, maar het lijkt me toch wel de moeite om telkens weer wat nieuws te doen, in een onbekende omgeving terecht te komen. Dat houdt je scherp. Iedere dag naar Hasselt, je wordt het verdorie ook beu...
Dat zijn zowat de redenen, denk ik!