Alvast allen bedankt voor de talrijke reacties. Ik zal nog wat dingen proberen toe te lichten, want hier en daar is het blijkbaar toch nodig.
@tomie314: Ja, ik ga er inderdaad vanuit dat tegen dan de master 2jaar zal zijn. Normaal zouden de veranderingen in 2012-2013 plaatsvinden en normaal zou ik dan in 2015-2016 aan de master beginnen (in het geval dat ik het zo zou doen), dus zelfs al stellen ze het wat uit, de kans is redelijk groot dat ik dan in het nieuwe traject zou zitten. En moest dat nog niet het geval zijn, zoveel te beter dan.
Ja, ik studeer inderdaad aan Kaho (maar laat dit nu niet het punt van de discussie zijn aub). Ik verwacht ook ergens wel dat als ik dit jaar opnieuw zou volgen, het een stuk lichter zou zijn. Ik heb de leerstof inderdaad al een keertje gezien en alle labo's vallen weg, waardoor ik een pak meer tijd zou hebben om oefeningen te maken, dingen samen te vatten en in te studeren. We hadden nu vb. in het eerste semester bijna altijd tot 18u les, tegen dat je dan nog iets gegeten hebt, en de labo's goed voorbereid hebt, schoot er dikwijls niet veel tijd meer over om nog iets van cursussen te bekijken of oefeningen te maken. Dus er zou nu wel een mogelijkheid zijn om dit meer te doen.
De mensen op het monitoraat verwachten wel, dat als ik dat eerste jaar zou herdoen, ik er normaal wel door zou geraken. Ik zou echt een pak meer tijd hebben tijdens het jaar om eraan te werken, ze zijn bereid me persoonlijke testjes te laten afleggen als ik dat op regelmatige tijdstip wil en ook verder nog te kijken of ik inderdaad wel juist studeer. Want zoals Cycloon zei: kennen =/= de juiste verbanden leggen, inzichtelijk alles aan elkaar kunnen knopen. Industrieel is nu eenmaal geen richting waar het een opeenvolging van feiten en formules is, maar de link moet ook tussen alles gelegd kunnen worden. Ik ben daar niet slecht in, dat merk ik wel t.o.v. mijn medestudenten, maar het kan inderdaad wel beter. Die mensen op het monitoraat hadden dit ook al aangehaald (en een beetje getest) en hadden ook al gezegd dat we daar nog konden aan werken, want om een goeie ingenieur te zijn, is dat inzicht wel belangrijk. Op dat vlak moest ik misschien dit jaar ook al meer naar het monitoraat geweest zijn, zodat we hier al aan gewerkt zouden hebben. Ma bon, jaar is gepasseerd, ik kan de tijd niet terugkeren dus nu enkel in de toekomst kijken
Anderzijds hebben ze op het monitoraat schrik voor het 1e semester van het tweede jaar. 't Zijn 9 vakken, waarvan de vakinhoud ook vrij zwaar is. Voor velen is dit semester ook nog een struikelblok, dus vrezen ze of ik het dan wel zou kunnen. Vooral ICT2 zou qua moeilijkheid nog enorm toenemen (wat Deathsythe hier eerder ook al gezegd had). Door de vakken waarvoor ik wel geslaagd ben, zou ik wel in dat 1e jaar slechts 24 stp hebben in het eerste semester, dus zou er de optie zijn om 1 of 2 vakken van het 2e jaar dan mee te doen. Als ik het zo zou doen, gaven ze me op het monitoraat al wat meer kans, maar 't is niet dat ze het mij zullen aanraden. Anderzijds, volledig afraden zullen het mij ook niet doen, want ze hebben al vaker meegemaakt dat ze iemand hadden afgeraden om dat eerste jaar te hernemen, die z'n eigen wil dan gevolgd had, en er uiteindelijk wel goed is geraakt. Vandaar durven ze mij ook geen "dwingend" advies te geven. Wat de moeilijkheid in de jaren daarna betreft, denken ze wel dat het haalbaar is, want doordat iedereen dan in zijn interesserichting zit, komt iedereen daar wel op zijn pootjes. En ja, die leerstof zou inderdaad ook weer allemaal nieuw zijn vanaf het tweede jaar, en ik weet dat ik niet ieder jaar 2x kan doen. Maar het is eerder zoals gezegd, ik heb weer eens een positief zetje nodig en dan zou misschien verder gaan zoals het in het middelbaar ook lukte (schriftelijk dan, zie verder)
Wat de stress en de faalangst betreft, dat is iets dat je welzeker op een bepaald moment kan krijgen. Op de vraag of ik er in het middelbaar nog geen last van had: tijdens de eerste jaren niet echt, ik had wel wat stress voor een spreekoefening of zo, maar dat is redelijk typisch aan meisjes denk ik
Zolang het bij een beetje gezonde stress blijft is dit allemaal ook niet erg. Maar in het 5e middelbaar ben ik in een situatie terechtgekomen waardoor ik een tijdje afwezig ben geweest (anderhalve week denk ik). In het middelbaar was er toch merkbaar een verschil als je een stuk leerstof had gezien of niet (veel cursussen die we volledig zelf moesten opschrijven, nota's van anderen zijn altijd anders), dus voor mij waren dit de moeilijkste stukken uit heel mijn cursus geweest. Op het einde van het jaar bijna van elk vak een mondeling examen, kaartje trek voor de vraag/vragen. En ik ben er in geslaagd om werkelijk op ieder mondeling het stuk te trekken waar ik afwezig was. Dusja, eerste dag, ontgoocheling dat ik dat net trok, wat nerveuser voor het volgende, hopend dat het niet weer zo zou zijn. En zo kwam ik elke dag thuis; en werd de angst iedere dag erger en erger. Wiskunde, het vak dat ik het liefst van allemaal deed was het laatste en ik had het daar zo verkloot. Zo nerveus omdat er 1 kaartje was dat ik liever niet had, omdat de rest allemaal beter ging. Op dat examen was ik echt helemaal van de kaart, ik had die keer het geluk om niet die vraag te trekken, maar ik was ondertussen zo nerveus dat ik over mijn vraag gewoon niets meer wist. Dat was echt een rampzalig examen, een ergere blackout dan toen heb ik nog nooit gehad. Gelukkig heb ik op die examenreeks mn punten overal mooi kunnen ophalen met mijn schriftelijke examens, want 'het weten dat er over alles wel iets gevraagd zal zijn' stelde me meer gerust.
In het zesde jaar had ik dan wel geen zo'n situatie meegemaakt waardoor ik afwezig was, maar de angst voor die mondelinge, voor dat kaartje trekken en weer een ongelukkige vraag te hebben, die bleef. Ik weet, ge moet in feite alles kennen, maar je hebt altijd stukken die makkelijker en stukken die moeilijker zijn, of stukken die je meer of minder liggen. Ook in dat jaar heb ik het dus moeten maken met mijn schriftelijke examens, die verder goed bleven gaan.
Vandaar dat ik zeg, je kunt dat welzeker plots krijgen. In het hoger werd dit eerder een algemene stress, faalangst naar alle examens toe, mondeling en schriftelijk waren altijd een lot en daarbij de nieuwe aanpak van examens... Het is eigenlijk nog erger ondertussen dan in het middelbaar, want nu is het niet alleen als ik op school ben, maar ook om te slapen heb ik veel moeite gehad. In het eerste semester heb ik de nacht voor mijn eerste examen gewoon geen oog dichtgedaan, terwijl ik echt gepland had om 6uur te slapen (ik sta er op dat ik 'voldoende' slaap voor een examen). Het probleem om te kunnen slapen is nu wel redelijk verholpen aan de hand van medicatie. Verder ben ik dus via het monitoraat doorverwezen geweest naar de psychologische dienst van onze hogeschool. Daar heb ik een training van faalangst meegevolgd, maar ik vond dat ik weinig had aan die groepstrainingen, iedereen zit met zijn probleem, dat ligt allemaal verschillend, dus ben ik dan individuele trainingen gaan volgen bij haar. Ik denk er nu wel aan om nog een tijdje verder te gaan naar haar, maar of dit zoveel geholpen heeft weet ik niet. Veel meer dan dit kunnen de mensen op het monitoraat ook niet meer bieden zeggen ze.
Ik kan nu inderdaad beslissen om iets lichters te gaan doen, waardoor de kans op slagen groter wordt. Maar ik bekijk die verandering ook wel een beetje als weglopen van het probleem. (cfr. wat glashelder zegt). Het is trouwens niet alleen op mijn examens voor industrieel ingenieur dat het niet lukt, soms komt men in het leven ook dingen tegen waarvoor men stress kan hebben, faalangst kan hebben. Er bestaat niet altijd de mogelijkheid om iets lichters te gaan doen. Vandaar dat het echt ook wel belangrijk is dat ik dat probleem kan oplossen. Anderzijds zou ik waarschijnlijk in een lichtere richting voor wat meer slagen en misschien put ik hier dat zetje uit dat ik nodig heb om me terug verder te motiveren. Dat is toch ook hetgene wat de mensen rondom mij zeggen. Maar ergens blijf ik het bezien als weglopen van de kwestie
Nu, om af te ronden wil ik nog verduidelijken: Ik heb absoluut geen problemen om te veranderen naar een professionele bachelor. Ik kijk er zeker niet op neer, ben ook niet het type dat iets zou studeren enkel voor de naam bijvoorbeeld. Enkel vind ik het jammer dat ik iets dat mij zo interesseert, en waarvan ik weet dat het in me zit, zou moeten opgeven enkel en alleen omdat ik het niet uit me krijg... En dat is soms moeilijk om aan mensen uit te leggen, beweren dat je het kan, maar het komt er niet uit. En een ander kan natuurlijk enkel maar oordelen over de feiten dat ze zien.
Hmm, nog een paar daagjes en ik moet beslist hebben, 't wordt echt nog een moeilijke keuze
)
Maar ik ga proberen in de toekomst naar dit lijstje te werken, welke richting ik ook moge volgen