Xabbu!
Legacy Member
I've been there, done that. Het bedrijf waar ik voor werkte hing aan elkaar door beloftes die nooit ingevuld werden. Ik was veel te braaf en deed mijn werk goed en de klanten waren altijd tevreden. Op de lange duur werd het me duidelijk dat ik meer respect en waardering kreeg van klanten dan van mijn eigen bazen. Als alles goed ging hoorde ik ze nooit. Tot er iets fout ging en dan was het mouwvegen opdat ik het recht zou zetten.
Een vraag naar opslag had telkens hetzelfde patroon: bevestigen dat je het waard bent, weken stilte en uiteindelijk 'ja maar' en dan een fractie van het beloofde. Dan nog de gebruikelijke truukjes om de opslag te laten samen vallen met indexering en je 5% was nog 3% waard want de 2% indexering rekenden ze mee in de 5% opslag. Dan nog wat beloofde opleidingen die ik nooit gereserveerd zag....
Ik ben gaan praten en alles op tafel gelegd. Ze konden een opslag geven en na een jaar zou ik misschien nog wat krijgen. Ik heb hen laten weten dat ik niet tevreden was met hun 'effort'. Ik vroeg een marktconform salaris en dat was er nog fel onder. Bovendien kregen enkele grote blaaskaken die constant falende projecten hadden een pak meer. Ze waren wat minder braaf vermoed ik en hadden de juiste vrienden. Ik zei dat ik dat nog 1 ding kon doen en dat was vertrekken. Ik denk niet dat ze me geloofden. Er waren zogezegd nog zo veel voordelen aan mijn job die ik elders nooit ging krijgen, en alles is niet in geld uit te drukken, etc. Na een half jaar heb ik de handdoek in de ring gegooid na 10 jaar. Werk vinden met een serieuze opslag was niet moeilijk. Uiteindelijk ken je genoeg mensen als je lang consultant bent geweest. Toen ik mijn ontslag gaf was het alsof ze het hoorden donderen in Keulen. 'Dat hebben we niet zien aankomen'. Op een gegeven moment is het genoeg. Ik heb genoeg signalen gegeven.
Alles is nu al lang achter de rug. Ik ben blij met mijn nieuw werk. Ik voel ma na jaren nog steeds erg gewaardeerd. Zoals eerder hierboven gezegd zijn deze symptomen een toxische bedrijfscultuur. Ook klanten merken dat. Velen zijn gevolgd en volgen nog. Men moet leren dat de assets vaak de werknemers zijn.
Een vraag naar opslag had telkens hetzelfde patroon: bevestigen dat je het waard bent, weken stilte en uiteindelijk 'ja maar' en dan een fractie van het beloofde. Dan nog de gebruikelijke truukjes om de opslag te laten samen vallen met indexering en je 5% was nog 3% waard want de 2% indexering rekenden ze mee in de 5% opslag. Dan nog wat beloofde opleidingen die ik nooit gereserveerd zag....
Ik ben gaan praten en alles op tafel gelegd. Ze konden een opslag geven en na een jaar zou ik misschien nog wat krijgen. Ik heb hen laten weten dat ik niet tevreden was met hun 'effort'. Ik vroeg een marktconform salaris en dat was er nog fel onder. Bovendien kregen enkele grote blaaskaken die constant falende projecten hadden een pak meer. Ze waren wat minder braaf vermoed ik en hadden de juiste vrienden. Ik zei dat ik dat nog 1 ding kon doen en dat was vertrekken. Ik denk niet dat ze me geloofden. Er waren zogezegd nog zo veel voordelen aan mijn job die ik elders nooit ging krijgen, en alles is niet in geld uit te drukken, etc. Na een half jaar heb ik de handdoek in de ring gegooid na 10 jaar. Werk vinden met een serieuze opslag was niet moeilijk. Uiteindelijk ken je genoeg mensen als je lang consultant bent geweest. Toen ik mijn ontslag gaf was het alsof ze het hoorden donderen in Keulen. 'Dat hebben we niet zien aankomen'. Op een gegeven moment is het genoeg. Ik heb genoeg signalen gegeven.
Alles is nu al lang achter de rug. Ik ben blij met mijn nieuw werk. Ik voel ma na jaren nog steeds erg gewaardeerd. Zoals eerder hierboven gezegd zijn deze symptomen een toxische bedrijfscultuur. Ook klanten merken dat. Velen zijn gevolgd en volgen nog. Men moet leren dat de assets vaak de werknemers zijn.