Zeker een terecht punt!
Aan de andere kant:
Het hoger onderwijs doelt in zijn lerarenopleiding naar specifieke lerarencompetenties, competenties die zowel kennis, attitudes en vaardigheden polst.(net zoals in het bedrijfsleven en andere beroepsopleidingen)
Een student die op gebied van kennis niet goed scoort maar schitterende stages levert (attitude en vaardigheden) zou toch nog de nodige appreciatie mogen verwachten vind ik. Mits inspanning en begeleiding zou het toch mogelijk moeten zijn voor die student om te kunnen slagen? In de realiteit is dit zelden zo(1. Het aantal studenten die hoog scoort in stage en laag in kennis zijn zeldzaam (want de kennis is vaak een toepassing van de vaardigheden in stage en 2. mocht het dan toch zo zijn, dan worden ze op dezelfde manier behandeld als 1.)
We leven in zekere zin in een kennismaatschappij (ook al is dit niet het meest correcte begrip, het idee blijft wel) en dat uit hem natuurlijk in de verschillende reacties op dergelijke topics.
(De hogeschool moet ook ergens selectief zijn) en dat vind ik soms wel jammer. Vooral omdat er genoeg leerkrachten zijn die met hakken over de sloot slagen voor hun stage en die gemiddeld scoren op de opleidingsonderdelen. Zijn dat dan goede leerkrachten vraag ik mij soms af. Beseffen die welke taak ze te wachten staan? Zijn dat niet die leerkrachten die het na enkele jaren dan opgeven?
Het onderwijs evolueert nu ook, die leerkrachten van vroeger werden ook minder gecontroleerd.(ouders, overheid) Plus was de visie op het onderwijs ook helemaal anders (meer autoriteit/ behavioristisch). Het ontwikkelingsgericht onderwijs is nu eenmaal niet zo evident meer om zomaar zonder opleiding in mee te stappen.
