Archief - Van Geneeskunde naar Onderwijs?
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
auricle
Legacy Member
MikeOkhuiysen zei:
Eerder grote mond voor iemand die de opleiding wel afgemaakt heeft en tegelijk gewerkt heeft (binnen en buiten de UGent, 6 dagen op 7). Echter heb ik niet de schuld afgeschoven op mijn ouders omdat ik moest werken terwijl de rest kon studeren voor de examens.
Tenzij deze topicstarter mij nu gaat zeggen dat ze elke dag moest werken/klusjes doen ofzo, zie ik eigenlijk totaal geen reden waarom ze buist buiten dat ze echt niet gestudeerd heeft en dat 5 jaar lang. In de bachelorjaren komen er ook enorm veel vragen terug. Die luxe gaat in de masterjaren wegvallen en wat dan? Gaat ze dan op het internet komen en zeggen dat ze haar motivatie weer kwijt is?
Mulan
Legacy Member
auricle zei:
Want iedereen heeft dezelfde capaciteiten én leermethode?
Hoe kortzichtig kan je zijn... Waar de ene op 1u 60blz kan verwerken, heeft een ander er 10u voor nodig.
Waar de één in het eerste jaar al zelfdiscipline en inzicht heeft om goed te plannen en te leren, heeft de ander nauwelijks een boek moeten opendoen tijdens het secundair en struikelt die dan over de gigantische hoeveelheid die plots niet enkel tijdens de blok verwerkt kan worden.
De 1 trekt zich geen reet aan van wat een ander zegt en denkt, de ander verliest steeds meer vertrouwen in zichzelf bij elke afkeurende blik, echt of ingebeeld.
Altijd makkelijk een ander voor profiterende luiaard uitmaken als je de persoon of de situatie niet kent...
colin1997
Legacy Member
auricle zei:
Ik begrijp maar al te goed dat ouders niet willen betalen voor een ongemotiveerde, luie student. Maar als die ouders toch zo inzaten met hun geld en de punten van hun kind, hadden ze misschien na 2 jaar aan de bel moeten trekken en niet na 5 jaar wanneer ze net haar bachelor diploma heeft gehaald. Daarbij denk ik dat je als ouder altijd slecht bezig bent als je je kind "dom" noemt. En om eerlijk te zijn, zijn er genoeg studenten die 2 jaar langer doen over hun opleiding, dat is echt geen uitzondering (ofdat ik daar achter sta, is weer iets anders). Ik vind het ook nogal kort door de bocht te veronderstellen dat de TO "lui" en "ongemotiveerd" is. Geneeskunde is dan nog eens een opleiding waar een toelatingsexamen voor nodig is, denk niet dat je daarvoor kan slagen als je "lui" en "ongemotiveerd" bent. Ik vind dat je juist zeer gemotiveerd moet zijn om door te zetten, de meeste ongemotiveerde studenten zouden na 2 jaar er de brui aan gegeven hebben terwijl TO juist heeft doorgezet. Sommige mensen zijn nu eenmaal niet zo snel in dingen vanbuiten blokken dan anderen, kunnen niet zo goed om met stress tijdens de examens,...
MikeOkhuiysen
Legacy Member
WhiteCollar zei:
Volledig mee akkoord.
Ik heb volste respect voor dat meisje. Ik begrijp haar situatie en ik heb het recht niet om tegen haar te zeggen dat ze wel of niet goed bezig is.
Ik heb Bio-ingenieur gestudeerd, dit is compleet anders dan geneeskunde. Maar je moet wel een dommerik zijn (zoals auricle hier) om niet te beseffen dat geneeskunde één van de zwaarste opleidingen is.
Die kerel denkt omdat hij een hogeschool bachelor heeft dat hij nu even veel als geneeskunde heeft gestudeerd lol...
auricle
Legacy Member
Mulan zei:
Als je 5 jaar over een richting doet met sukkelen, denk ik dat heroriënteren misschien verstandig is, ja. Deze richting is gericht op studenten die grote hoeveelheden informatie KUNNEN verwerken en als je dat niet kan, zoek je best een andere optie. Dat kan perfect een andere richting zijn als deze persoon beter is in het maken van oefeningen en redeneren ipv het instuderen en reproduceren van informatie.
En als je ook goed leest wat deze persoon hier schrijft namelijk dat haar ouders willen dat ze begint met werken dan kan je die ouders dat niet kwalijk nemen. Dus mijn excuses dat ik niet ga bashen op die ouders, maar ze gelijk geef. Zoals eerder vermeld verwacht ik toch maturiteit van een 23 jarige en niet dat ze op het internet de schuld op een ander steekt. Volgens de redenering van haar ouders zou zij nu starten aan haar 3e master en volgend jaar dus afstuderen. Indien ze een andere master koos, kon ze zelfs al gestart zijn met werken. Slim kan ik dit inderdaad niet noemen.
Als ze nu toch doordoet gaat ze in haar master weer hetzelfde probleem hebben (zeker 1e master, gekend als het zwaarste jaar qua informatieverwerking). Maar goed ik geef ze het voordeel van de twijfel. Stel ze doet er 4 jaar over. Dan nog volgt het GKE waar ze verplicht op moet slagen om huisarts te worden. Als ze niet slaagt, moet ze dat ook opnieuw doen. Dat GKE bevat ook vragen over zaken die gezien werden in de bachelorjaren. Van mij mag dat gerust, maar in de handen van zo'n arts zou ik mijn leven niet willen steken. Kans is namelijk vrij reëel dat ze nogal wat diagnoses mist die ze 10j geleden gezien heeft.
En bij deze ik ben het eens met wat je zegt hé, maar we hebben het hier over een 23jarige volwassene. Niet een 19 jarige puber die 2 jaar aan de universiteit zit en wilt heroriënteren.
auricle
Legacy Member
WhiteCollar zei:
Als haar ouders werken, gaan ze misschien niet direct weten wat een bachelor is. Er zijn genoeg studenten die van hun ouders achterhouden dat ze buizen en uiteindelijk door de mand vallen als hun leerkrediet op is.
Overigens had ze zelf perfect naar de studiebegeleiding kunnen gaan. Die dingen worden in geneeskunde continu gepromoot hoor. Die mensen worden betaald om te helpen.
EmmaWannemacker
Legacy Member
auricle zei:
Jij bent wel een arrogant mens die net een account heeft gemaakt voor deze topic eh?
Laat me raden, je bent jaloers op TO en bent zelf een ouder zonder diploma die in een fabriek werkt? Waarom begrijpen jullie dat niet? Studeren is een investering, zeker als je geneeskunde doet.
auricle
Legacy Member
MikeOkhuiysen zei:
Oei, ik zat in één van de zwaarste opleidingen, maar ben toch een dommerik? Ai ai ai. In mijn tijd werd er nog gebruik gemaakt van giscorrectie in geneeskunde. Denk dat dat wel al voldoende zegt over mijn intellectuele capaciteiten.
Ik ga helaas deze persoon niet voorliegen en zeggen dat het wel goedkomt als ze doorzet. In tegendeel. Als ze niet voldoende doorzet, zal haar leerkrediet op geraken en zal ze toch moeten werken.
MikeOkhuiysen
Legacy Member
auricle zei:
Wat een grap, je bent aan het zeveren door je neus.
EDIT: ook, studeren wordt maar moeilijker, de mensen die nu naar school gaan leren meer dan mensen die 50 jaar geleden hebben gestudeerd. Ik wist het al, maar nu ben ik het heel zeker.
Jij bent gewoon een miezerige ventje die geen geen hoger diploma heeft en thuis cara pils zit te drinken en tegen jezelf te zeggen dat het leven onfair is.
Op het internet kan je alles zijn wat je wilt, maar als je echt naar school bent geweest zou je het beter weten.
auricle
Legacy Member
MikeOkhuiysen zei:
Ik zou iets willen zeggen, maar je opmerking toont gewoon dat je niets hebt gelezen van wat ik voordien zei. Ik moest werken tijdens mijn studies en er waren veel studenten die dat deden.
Ik moet je dus teleurstellen want ik werk in directe omgeving van waar deze persoon vermoedelijk zal verder studeren en als ik al geen begrip voor haar kan opbrengen dan vrees ik dat er in de toekomst nog minder haar richting uitgaat.
Overigens het wordt inderdaad moeilijker. Zo moeilijk dat onze topicstarter 2 studenten in dr jaar heeft die 2 volwaardige richtingen tegelijk volgen en toch elk jaar slagen, daarnaast ligt het gemiddelde voor haar jaar ook hoog. Ik ga het hierbij laten, maar als deze topicstarter nog wat namen nodig heeft van studenten uit haar eigen jaar of jaren erboven die het beter doen, mag ze me gerust een berichtje sturen ter controle.
Prettige avond nog verder.
Siezemore
Legacy Member
Ik heb zelf mijn studie geneeskunde ook in een verlengd traject gedaan. Ik heb na mijn 1ste master ook overwogen om ermee te stoppen en dan toch doorgegaan. Intussen ben ik geaccepteerd om volgend jaar te specialiseren. Het is een moeilijke studie en de master is 1,5j pittig, maar is zeker ook geen trendbreuk met de bachelor qua moeilijkheid. De leerstof wordt praktischer en je merkt dat je kan bouwen op reeds opgedane kennis. Het "eindexamen" na de master zal je veel stress bezorgen, maar valt na een stagejaar vrij goed mee. Laat je zeker niet ontmoedigen door gedachten als "ik ben minder goed mee dan mijn medestudenten", "zij hebben meer mee uit de bachelor dan ik". Ik weet uit eigen ervaring dat dat voor velen (de meeste?) helemaal niet zo is. Elke mens vergeet na de examens. Er is nagenoeg geen klinisch belangrijke leerstof uit de bachelor die niet in de master nog eens aan bod komt. Het is niet juist te denken dat je een ziektebeeld dat laatst in de bachelor aan bod kwam opeens op je eindexamen zal bevraagd worden. En wanneer de stages beginnen zit je op een trein die je vanzelf meeneemt naar het eindpunt. Dat eindpunt kan overigens breed zijn. Arbeidsgeneeskunde, verzekeringsgeneeskunde, als master geneeskunde aan de slag in een farmaceutisch bedrijf... Kan ook. Daar kiezen jaarlijks een hoop afgestudeerden voor en ze smeken daar om mensen. Er is meer carrière mogelijk in de farmaceutische industrie dan in de reguliere geneeskunde. Vergeet niet dat je mogelijk een keuzestage kan doen tijdens je stagejaar in die alternatieve disciplines. Pm voor contactgegevens...
Wat betreft je huidige situatie: de overgang bachelor naar master is een ideaal punt om een belangrijke verandering te overwegen: switchen van unief. Als je studiecarrière over meerdere jaren was gespreid durf ik te gokken dat je niet (langer) vasthangt aan een hechte vriendengroep waarvoor je in Gent wil blijven... Overweeg de UA of VUB. Beiden staan bekend als kleine faculteiten. Ik heb de switch uiteindelijk niet gedaan, maar heb uit de KULAK wel onthouden hoe steunend het ons-kent-ons gevoel kan zijn en hoe persoonlijk en intens de begeleiding aan een kleine faculteit kan zijn. En ik weet ook hoe onpersoonlijk en hard een Leuven of Gent kan aanvoelen... Hoe dan ook kan switchen van unief niet gewoon een reset betekenen, maar ook een andere aanpak die je misschien beter ligt.
Zeker ook te doen: maak tijd voor begeleiding. Je unief biedt zeker bepaalde zaken aan. Ga praten met studiebegeleiding, eventueel een psycholoog verbonden aan de unief. Volg de cursus faalangst. Het doet geen wonderen, maar je merkt dat bepaalde inzichten in je faalangst helpen om door te zetten. Besef anderzijds ook dat je voor die 1,5j master misschien ook langer zal moeten studeren. So be it. Dat is niks nieuws voor je, daar heb je je al 5j niet door laten afschrikken.
Wat betreft je huidige situatie: de overgang bachelor naar master is een ideaal punt om een belangrijke verandering te overwegen: switchen van unief. Als je studiecarrière over meerdere jaren was gespreid durf ik te gokken dat je niet (langer) vasthangt aan een hechte vriendengroep waarvoor je in Gent wil blijven... Overweeg de UA of VUB. Beiden staan bekend als kleine faculteiten. Ik heb de switch uiteindelijk niet gedaan, maar heb uit de KULAK wel onthouden hoe steunend het ons-kent-ons gevoel kan zijn en hoe persoonlijk en intens de begeleiding aan een kleine faculteit kan zijn. En ik weet ook hoe onpersoonlijk en hard een Leuven of Gent kan aanvoelen... Hoe dan ook kan switchen van unief niet gewoon een reset betekenen, maar ook een andere aanpak die je misschien beter ligt.
Zeker ook te doen: maak tijd voor begeleiding. Je unief biedt zeker bepaalde zaken aan. Ga praten met studiebegeleiding, eventueel een psycholoog verbonden aan de unief. Volg de cursus faalangst. Het doet geen wonderen, maar je merkt dat bepaalde inzichten in je faalangst helpen om door te zetten. Besef anderzijds ook dat je voor die 1,5j master misschien ook langer zal moeten studeren. So be it. Dat is niks nieuws voor je, daar heb je je al 5j niet door laten afschrikken.
Themis
Legacy Member
Dag Lily,
Ik denk dat velen onder ons hier amper kunnen vatten hoe jij je soms moet voelen. Sommigen in dit topic schijnen te vergeten hoe determinerend de invloed en de steun van de onmiddellijke familie kan zijn tijdens je studies, zeker wanneer het over studies gaat van een dergelijk niveau. Hoewel ik hier graag zou verkondigen dat je je niets moet aantrekken van wat anderen van je vinden, besef ik heus wel dat je daar niet echt een boodschap aan hebt. We hunkeren allemaal naar de goedkeuring van de personen die we nauw in ons hart hebben gesloten en ik kan me dan ook inbeelden hoe demotiverend het soms wel niet moet zijn als net die personen schijnbaar geen vertrouwen hebben in je capaciteiten.
Dit gezegd zijnde wil ik je je even herinneren aan het feit dat jij (en niemand anders) later diegene bent die met je keuzes zal dienen te leven. Hoewel niet volstrekt gelijklopend, kan ik je meegeven dat mijn ouders mij steeds in een welbepaalde richting (Master Rechten) hebben geduwd, die ik dan ook uiteindelijk ben uitgegaan. Persoonlijk had ik destijds andere ambities (ik was net geslaagd voor de toegangsexamens tot de KMS voor de richting SSMW), doch uiteindelijk heb ik gekozen voor de opleiding rechten aan de UGent.
Hoewel ik uiteindelijk geen spijt heb van die keuze (en daar eigenlijk op heden wel de vruchten van draag), betrap ik mezelf vaak op de gruwelijk melancholische gedachte van "Hoe zou het zijn geweest indien ik...''. Als je je later dergelijke gedachten wilt besparen, dan raad ik je aan om met volle moed je studies verder te zetten. Het feit dat je twijfelt toont aan dat je nog mogelijkheden ziet om de studie tot een goed einde te brengen, anders zou je al lang geleden zijn gestopt.
Tot slot, en dit kan ik niet genoeg benadrukken: stop alsjeblieft met jezelf te vergelijken met anderen. Er zijn bepaalde mensen in dit topic die maar al te graag (vanuit frustratie, vermoed ik dan) jouw studietraject vergelijken met dat van anderen, die het bovendien dan ook nog eens "beter" zouden doen. Dergelijke vergelijkingen zijn niet meer of niet minder dan de bestendiging van de fictie dat je je al mens dient te conformeren aan een 'standaardtraject' en dat je - als je dit niet kunt - op één of andere manier minderwaardig bent aan anderen en zelfs niet capabel zou zijn om later je werk goed te kunnen doen. Het feit dat je geen ''twee volwaardige studietrajecten kan combineren'' of dat je niet als ''werkstudent'' bent ingeschreven (een drogredenering aangehaald door iemand in dit topic) is bijvoorbeeld geen indicatie van een gebrek aan inzet, intellect of motivatie in jouw hoofde, maar getuigt eerder van het feit dat sommigen in de maatschappij van vandaag de dag nog steeds meer kansen geboden krijgen dan anderen. Neem het maar van mij aan (ik heb zelf, als voltijds tewerkgestelde advocaat-stagiair, een Manama Notariaat op één jaar gedaan) dat dergelijke zaken enkel mogelijk zijn indien je een goed vangnet hebt waarop je kan terugvallen en mensen die je ondersteunen.
TLDR: Laat je eigenwaarde niet afhangen van het oordeel van anderen. Vergelijk jezelf niet met 'de standaard'. Vooral: Ga voor je dromen, zodat je later niet moet terugdenken aan 'wat had kunnen zijn'.
Ik denk dat velen onder ons hier amper kunnen vatten hoe jij je soms moet voelen. Sommigen in dit topic schijnen te vergeten hoe determinerend de invloed en de steun van de onmiddellijke familie kan zijn tijdens je studies, zeker wanneer het over studies gaat van een dergelijk niveau. Hoewel ik hier graag zou verkondigen dat je je niets moet aantrekken van wat anderen van je vinden, besef ik heus wel dat je daar niet echt een boodschap aan hebt. We hunkeren allemaal naar de goedkeuring van de personen die we nauw in ons hart hebben gesloten en ik kan me dan ook inbeelden hoe demotiverend het soms wel niet moet zijn als net die personen schijnbaar geen vertrouwen hebben in je capaciteiten.
Dit gezegd zijnde wil ik je je even herinneren aan het feit dat jij (en niemand anders) later diegene bent die met je keuzes zal dienen te leven. Hoewel niet volstrekt gelijklopend, kan ik je meegeven dat mijn ouders mij steeds in een welbepaalde richting (Master Rechten) hebben geduwd, die ik dan ook uiteindelijk ben uitgegaan. Persoonlijk had ik destijds andere ambities (ik was net geslaagd voor de toegangsexamens tot de KMS voor de richting SSMW), doch uiteindelijk heb ik gekozen voor de opleiding rechten aan de UGent.
Hoewel ik uiteindelijk geen spijt heb van die keuze (en daar eigenlijk op heden wel de vruchten van draag), betrap ik mezelf vaak op de gruwelijk melancholische gedachte van "Hoe zou het zijn geweest indien ik...''. Als je je later dergelijke gedachten wilt besparen, dan raad ik je aan om met volle moed je studies verder te zetten. Het feit dat je twijfelt toont aan dat je nog mogelijkheden ziet om de studie tot een goed einde te brengen, anders zou je al lang geleden zijn gestopt.
Tot slot, en dit kan ik niet genoeg benadrukken: stop alsjeblieft met jezelf te vergelijken met anderen. Er zijn bepaalde mensen in dit topic die maar al te graag (vanuit frustratie, vermoed ik dan) jouw studietraject vergelijken met dat van anderen, die het bovendien dan ook nog eens "beter" zouden doen. Dergelijke vergelijkingen zijn niet meer of niet minder dan de bestendiging van de fictie dat je je al mens dient te conformeren aan een 'standaardtraject' en dat je - als je dit niet kunt - op één of andere manier minderwaardig bent aan anderen en zelfs niet capabel zou zijn om later je werk goed te kunnen doen. Het feit dat je geen ''twee volwaardige studietrajecten kan combineren'' of dat je niet als ''werkstudent'' bent ingeschreven (een drogredenering aangehaald door iemand in dit topic) is bijvoorbeeld geen indicatie van een gebrek aan inzet, intellect of motivatie in jouw hoofde, maar getuigt eerder van het feit dat sommigen in de maatschappij van vandaag de dag nog steeds meer kansen geboden krijgen dan anderen. Neem het maar van mij aan (ik heb zelf, als voltijds tewerkgestelde advocaat-stagiair, een Manama Notariaat op één jaar gedaan) dat dergelijke zaken enkel mogelijk zijn indien je een goed vangnet hebt waarop je kan terugvallen en mensen die je ondersteunen.
TLDR: Laat je eigenwaarde niet afhangen van het oordeel van anderen. Vergelijk jezelf niet met 'de standaard'. Vooral: Ga voor je dromen, zodat je later niet moet terugdenken aan 'wat had kunnen zijn'.
Thin Liz
Legacy Member
Zoals Themis zegt: doe wat JIJ wil, en studeer of leef niet voor een ander content te stellen.
Ik had na het middelbaar het klassieke profiel van een student die niet wist wat hij wou. Ik wist niet wat studeren was, leerde mijn examens altijd de dag voordien, maakte mijn taken tijdens de speeltijd of stond 's morgens vroeger op om snel eens wat te studeren voor een toets van enkele uren nadien. En dan komt de keuze: wat ga je doen voor de rest van je leven?
Bon, mijn vader had een apotheek, dus ging ik dat maar doen. Natuurlijk: eerste jaar op alles gebuisd. Ik herinnerde me die examens: die waren echt niet moeilijk, maar ik kon ze niet omdat ik mijn boeken amper open deed.
Dan thuiskomen, iedereen teleurgesteld en met een blik van 'zie je wel...wij wisten het'... Ze hadden natuurlijk geen ongelijk: niemand geloofde er in, want mijn resultaten waren nooit fantastisch.
En dan kreeg het geniale of 'geniale' idee, de klik, om iedereen ongelijk te bewijzen (ouders, vrienden, leerkrachten,...) en ben beginnen studeren gelijk nooit. En zie: na 5 jaar was ik apotheker. Maar dan komt het natuurlijk: het besef van 'wat heb ik nu feitelijk gedaan?'
Je beseft vrijwel direct dat het niet je ding is, en voor je het weet zit je jaren verder.
Doe dit niet, doe wat jij wil. Al weet je het niet direct: doe of studeer dan toch iets. Komt het besef, blijft het besef: stop er mee en doe iets anders of je roest vast.
Ik had na het middelbaar het klassieke profiel van een student die niet wist wat hij wou. Ik wist niet wat studeren was, leerde mijn examens altijd de dag voordien, maakte mijn taken tijdens de speeltijd of stond 's morgens vroeger op om snel eens wat te studeren voor een toets van enkele uren nadien. En dan komt de keuze: wat ga je doen voor de rest van je leven?
Bon, mijn vader had een apotheek, dus ging ik dat maar doen. Natuurlijk: eerste jaar op alles gebuisd. Ik herinnerde me die examens: die waren echt niet moeilijk, maar ik kon ze niet omdat ik mijn boeken amper open deed.
Dan thuiskomen, iedereen teleurgesteld en met een blik van 'zie je wel...wij wisten het'... Ze hadden natuurlijk geen ongelijk: niemand geloofde er in, want mijn resultaten waren nooit fantastisch.
En dan kreeg het geniale of 'geniale' idee, de klik, om iedereen ongelijk te bewijzen (ouders, vrienden, leerkrachten,...) en ben beginnen studeren gelijk nooit. En zie: na 5 jaar was ik apotheker. Maar dan komt het natuurlijk: het besef van 'wat heb ik nu feitelijk gedaan?'
Je beseft vrijwel direct dat het niet je ding is, en voor je het weet zit je jaren verder.
Doe dit niet, doe wat jij wil. Al weet je het niet direct: doe of studeer dan toch iets. Komt het besef, blijft het besef: stop er mee en doe iets anders of je roest vast.
FlatSix
Legacy Member
Lexx zei:@auricle
Kunt ge mij zeggen waar ge zijt afgestudeerd en waarin ge gaat specialiseren? Dan weet ik al welke omgeving ik ga moeten ontwijken de rest van mijn leven om niet met zo'n arts in contact te moeten komen
De wereld draait serieus niet rond uw voeten hoor
Carrion zei:Lang geleden dat ik hier nog zo’n internetheld heb gezien
Een thread/discussie tussen mensen met niet meer dan 100 posts, dat jullie hier nog op reageren, is toch gewoon een troll festijn tot en met.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.