Sir. K

Mensen, we moeten eerlijk zijn met onszelf. De gemiddelde leeftijd op BeyondGaming ligt niet meer in de tienerjaren. Enerzijds confronterend, anderzijds fijn om te zien dat de community gewoon ‘meegroeit’ en dat we kunnen rekenen op zo’n stabiele en loyale userbase. Ik ben er dan ook rotsvast van overtuigd dat er tussen de leden heel wat mensen zitten die ook in de jaren ’80 en ’90 al actief aan het gamen waren. Ik ben er daar eentje van. Naast af en toe eens een goede oude retrogame, vind ik het ook fijn om bij recente spellen ook die retro feel terug te vinden. Nergens komt dit beter tot zijn recht dan in een Metroidvania-game. Metroid en Castlevania moet ik jullie vermoedelijk niet meer leren kennen, maar er zijn uiteraard nog andere toppertjes in het genre. Denk maar aan games zoals Wonder Boy, Hollow Knight of Ori and the Will of the Wisps. Ik ging alvast aan de slag met Alwa’s Legacy. Of het spel naar mijn mening in hetzelfde rijtje thuishoort, kom je te weten in...

Mensen met kinderen kennen ze heus wel, de NERF-geweren. In ‘mijnen tijd’ had je pijl en boog met zuignapjes op de pijl. Van een ander kaliber dan wat die kleine monsters nu gewoon zijn. Hoewel de munitie van een NERF-geweer gemaakt is van kunstschuim, kunnen de pijlen best ver vliegen, en indien goed gemikt, ook hard aankomen. Op sommige plaatsen is het zodanig populair, dat er grootse evenementen en wedstrijden rond worden gehouden. Niet enkel voor kinderen, ook volwassenen zien het als een eenvoudigere versie van paintball of airsoft. Hoewel dat voor mij een brug te ver is, moet ik toegeven dat ik er wel plezier aan beleef om met mijn zoon ‘oorlogje’ te spelen met de schuimpijltjes. Gezien de populariteit kon uiteraard ook een digitale variant niet uitblijven. FUN Labs waagde zich aan deze opdracht en ontwikkelde NERF Legends. Of het een schot in de roos was, lees je in onderstaande review!

Ik ga meteen eerlijk zijn: het was een uitdaging om deze review neer te pennen. Mensen die het gamenieuws wat volgen, weten dat de release van Grand Theft Auto: The Trilogy - The Definitive Edition voor heel wat commotie heeft gezorgd. Uiteraard heeft dat voor een stuk te maken met het feit dat de originele games gewoon érg goed onthaald werden, waardoor ook nu de verwachtingen hoog waren. Ik schrijf bewust “een stuk”, want jammer genoeg zijn er nog een legio aan andere redenen waarom de kritiek wel degelijk terecht was. Ik nam mezelf voor om open minded aan de games te beginnen, want één ding was zeker: een stukje nostalgie zou er sowieso aan te pas komen. Of ik de hele hetze overdreven of eerder terecht vond, kom je te weten in onderstaande review!

Ik heb lang de boot afgehouden om een Nintendo Switch aan te schaffen, maar als er één zekerheid was, dan was het dat als die er ooit zou komen, ik sowieso Mario Kart en Pokémon zou spelen! Pokémon Sword was dan ook meteen de eerste game die ik kocht nadat ik mijn Switch OLED was gaan afhalen. Enthousiast als een jonge puppy ging ik meteen met het spel aan de slag. Eerlijk? Ik was ergens een beetje teleurgesteld ... OK, het bleef een tof spel, maar het gevoel dat ik ervaarde als toen ik voor de eerste keer Pokémon Blue opstartte, had ik totaal niet. Een beetje teleurgesteld genoot ik toch nog van het spel, al was dat met gemengde gevoelens. Toen de vraag werd gesteld wie Pokémon Brilliant Diamond of Shining Pearl wou reviewen, stelde ik me meteen kandidaat. Hopelijk kon deze wel het gevoel terugbrengen waar ik zo naar op zoek was. Benieuwd of dat gelukt is? Ontdek mijn ervaring in onderstaande review!

Na mijn succesvolle ervaring met Skul: The Hero Slayer, gaf ik deze keer een andere indie roguelike game de kans, Tunche. Hoewel ze je de laatste tijd met roguelikes om de oren slaan, moet ik toegeven dat ik het genre best apprecieer. Als papa van twee heb ik niet altijd evenveel tijd om op normale uren te gamen, maar een paar rondjes van soortgelijke spellen kan ik er nog wel tussen krijgen. Aangezien ik van mijn vriendin mijn smartphone niet meer mag meenemen op langere toiletbezoeken (jonge papa’s zullen dit zeker herkennen), dan maar de Switch! Wat ik van de game vond, kom je te weten in onderstaande review.

“Hé kom naar Smurfenland, welkom allemaal. Ja kom naar Smurfenland, een land van pracht en praal. Hé kom naar Smurfenland het is hier heel speciaal. Ja kom naar Smurfenland, Smurf mee met dit verhaal!” Bij wie dit geen nostalgisch belletje doet rinkelen moet vroeger geen TV hebben gehad. De kleine blauwe wezentjes, bedacht door Belgische striptekenaar Peyo, zijn terug van weggeweest in een gloednieuw verhaal: De Smurfen: Missie Vileaf. Met een zoontje van bijna vier die de blauwe vriendjes ook wel weet te appreciëren aan mijn zijde, ging ik aan de slag met de Switch-versie van het spel. Wil je weten wat ik van het spel vond? Smurf dan even mee in onderstaande review!