MicVlaD

In games worden ninja's vaak op twee manieren geïnterpreteerd: ofwel zijn ze hoogst efficiënte, levensgevaarlijke killing machines, of ze smelten zowaar met het gewaad der duisternis samen om zo ongemerkt rond te sluipen. Af en toe combineert men zelfs de twee stijlen, waardoor ontwikkelaars in het verleden de illusie om doelwitten geniepig te elimineren herhaaldelijk verkochten. Recent in Sekiro: Shadows Die Twice bestond dit soort methode louter als een optie om te overwegen, terwijl het in de antieke Tenchu-serie min of meer een verplichting was. Langs de zijde van indie developers hebben we dan weer Klei Entertainment’s Mark of the Ninja en Aragami van Lince Works, en net die laatste ontving sinds kort een opvolger voor verscheidene platformen. Is het een volwaardige stealth game of is het, net als bij vele hedendaagse AAA-budget titels, enkel een oppervlakkige feature?

Niet veel franchises profiteren van een allure zo sterk, dat trouwe fanaten zelfs ettelijke jaren later nog steeds reikhalzend uitkijken naar een volgende uitgave. Metroid, the granddaddy of them all - of is het feitelijk grootmoeder? - was er als eerste bij voor het ondertussen populaire Metroidvania-genre, en dus blijft het voor eeuwig veel invloed uitoefenen… zolang Nintendo interesse vertoont. Het deskundige team bij Retro Studios gaf dan wel geboorte aan de Metroid Prime-serie, maar op het gebied van 2D-avonturen is het sinds 2002 geleden (oftewel de lancering van Metroid Fusion) dat het bedrijf een authentiek vervolg op de huidige, gevestigde saga vergunde. Een pijnlijke situatie voor liefhebbers ervan, want het verhaallijn was maar één stap van z’n definitieve conclusie verwijderd... Als lezer kan je dus makkelijk de blijdschap van het globale gamende gemeenschap inbeelden toen Metroid Dread sinds juni dit jaar plotseling werd aangekondigd!

“Met een mascotte is ons succes gegarandeerd!” dachten vele ontwikkelaars tijdens de formatieve jaren van videogames blijkbaar. Mede vanwege de monumentale financiële opbrengsten van onder meer Nintendo’s Donkey Kong of Namco’s Pac-Man, kregen talloze concurrerende bedrijven het idee om hun eigen (hopelijk) iconische karakters te bedenken. Vaak ging dit gepaard met een gameplay-idee dat doolhofachtige levels hanteerde - makkelijker voor het arcadekastje om zo iemands geld op te peuzelen - wat in TAITO's geval resulteerde in het populaire Bubble Bobble. De bubbel voor deze ooit populaire IP is ondertussen lang geleden gesprongen, maar dat houdt de rechthebbende eigenaar niet tegen om het alsnog enige aandacht te geven.