505 Games

We hebben allemaal een type. Bij mij zijn dat lieflijke meisjes met een neuspiercing, bij Dwayne Johnson films die zijn ego strelen en bij Metejoor nummers die neerkomen op het muzikale equivalent van een Fristi. Ook ontwikkelaar The Bearded Ladies uit het sprookjesachtige Zweden heeft een type. Dit is hun derde grote project, en net als bij Mutant Year Zero en Corruption 2029, hebben we ook hier te maken met turn-based strategie in een post-apocalyptisch jasje. Het lijkt er dus op dat de Zweden hard proberen om de volgende game die XCOM van de troon kan stoten uit hun baard proberen te vlooien. Of ze daar ook in slagen, of net een paar zetten te kort komen, dat ontdekken we in de review.

Het is volledig te begrijpen wanneer je niet gelooft dat Farren West de naam van het hoofdpersonage is in Stray Blade, een nieuwe fantasy action RPG met Souls-elementen die helemaal niets met cowboys te maken heeft. Want dat detail is wellicht terug één van de vele geintjes die de programmeurs echt niet wilden laten liggen. Farren West, als stoere schurk getooid in dat riddergewaad, trekt zich trouwens zelf niet al te veel aan. Eerlijk toegegeven heeft de persoon in kwestie zelfs helemaal geen zin om een avontuur te beleven. Als dat maar goed komt, denk ik dan.

Zelfs een potje Crime Boss: Rockay City, definitief afgemaakt nog vooraleer het ding op de markt verscheen, kan zalig zijn. Een grote troef van het spel is dan ook dat geen enkel aspect ervan serieus hoeft genomen te worden. Het moet ongetwijfeld al even geleden zijn dat ik nog eens zoveel plezier beleefde aan een game die unaniem als barslecht aanschouwd wordt. Maar de belangrijkste vraag blijft natuurlijk hoelang dat jolijt duurde.

Er komt een onvermijdelijke fase in het leven van elk jongetje waarbij we even door het leven willen gaan als ninja. Je kleedt je in je meest donkere pyjama, trekt een bivakmuts over je hoofd en begint door het huis te sluipen en je te verstoppen. Je schuilt achter de sofa of kruipt in de kleerkast en probeert zo hard mogelijk je adem en gegiechel in te houden, wachtend op het opportuun moment om toe te slaan. Wanneer je prooi na oneindig lang wachten ten tonele verschijnt spring je "Bonsai!!!" schreeuwend tevoorschijn. Ninja! Helaas heb ik ondertussen geleerd dat eens je de dertig gepasseerd bent vriendinnen maar matig onder de indruk zijn van dat soort streken, al helemaal niet wanneer je strijdkreet zoveel betekent als miniatuurboompje. Het is dan ook maar wat goed dat Ghostrunner de voorbije dagen op mijn PlayStation 5 vertoefde om mijn innerlijke ninja nog eens de kans tot schitteren te geven. Het risico op afkeurende blikken van mijn betere helft is een stuk kleiner op console.