Digital Eclipse

Het westerse debuut van de Mighty Morphin’ Power Rangers was hét moment toen de populariteit van sentai- en tokusatsu-series wereldwijd katapulteerde. De faam van die doorbraak ervaarde ondertussen echter een drastische daling, maar dat hield Japanse media firma’s niet tegen om nog steeds nieuwe shows in het hedendaagse klimaat te produceren. Af en toe volgt er ook een goedgekeurde poging van Hasbro, en Digital Eclipse wist ze (als één van de weinige gelukkigen) met de gedachte van een gloednieuwe videogame te overtuigen. Tezamen kozen ze alvast voor een traditioneel traject: de Power Rangers zijn al lang familiair met beat ‘em ups en dit soort titel valt de laatste tijd terug in de smaak, al dan niet met namen die nostalgische herinneringen aanwakkeren. Met dit genre ligt de kwalitatieve lat echter hoog, dus Rita’s Rewind kunnen we nooit als een succes bestempelen als het alleen van diens inmiddels vervlogen allure afhangt.

Digital Eclipse noteerde het al zelf met één van hun omschrijvingen: sinds Alexey Pajitnov de mainstream markt doorbrak met Tetris, was de wereld der videogames nooit meer hetzelfde. Toen hij leven in z’n verslavend puzzelspelletje blies, hadden noch Alexey noch z’n eventuele partners een flauw benul dat z’n digitale uitvinding zodanig zou groeien. Wat na diens schepping volgde, hoor of zie je enkel in iemands wildste dromen: de verkoop van honderden miljoenen exemplaren (verspreid over tientallen games) bijvoorbeeld, of dat het na veertig jaar nog steeds populair zou zijn! Normaliter zou een franchise van zo’n ouderdom slechts een ‘fossiel’ zijn die tevens in musea belandt, maar de betrokken partijen bedenken regelmatig een nieuw idee dat Tetris moderniseert of in zekere mate heruitvindt. Kijk maar eens naar het succes van Tetris Effect: Connected, of hoe Tetris 99 vijf jaar na diens release nog...

Wat blijft Volgarr the Viking een uitstekende platformer, elf jaar na diens originele release. Het genre barstte zelfs toen van de instanties waar je een behendig personage bestuurt, maar in plaats daarvan opteerde Crazy Viking Studios voor een alternatieve design filosofie. Eéntje die meer gemeen heeft met Ghouls ‘n Ghosts, onder meer gedefinieerd door de beperkte bewegingsvrijheid die je als speler krijgt. Telkens wanneer je een kloof tracht te overbruggen bijvoorbeeld, moet jij jezelf aan zo’n sprong toewijden, want je hebt slechts een minimum van controle zodra Volgarrs voeten de begane grond verlaten. Als je schatkisten opent, verdien je power-ups die een specifiek facet in een net zo specifieke volgorde versterken, maar je verliest die zuurverdiende bonusitems zodra een vijand of een hinderlaag je treft. Zo’n straffende dynamiek stak men bovendien in levels die verraderlijk uit de hoek durfden te komen, waardoor spelers in meerdere opzichten een correcte aanpak...

Shigeru Miyamoto. John Carmack. Hideo Kojima. Todd Howard. Individuen met een gerenommeerde en wereldwijde faam. Zij zijn bijlange niet de enigen met een alom geprezen geschiedenis, maar ondanks dit gegeven heeft deze industrie (net als andere vormen van entertainment) een probleem omtrent zulke bekendheid. Erbarmelijke werkcondities wegens stijgende ambities bijvoorbeeld, wat de massale ontslagen sinds 2023 (ongeacht de lengte van iemands loopbaan) jammer genoeg bewezen. Daarnaast zijn er ook vele ontwikkelaars met een net zo toegewijde carrière als de bovenstaande personen, soms met even illustere mijlpalen, die toch amper in de spotlight belandden. Hebben een aantal van zulke figuren dan plankenkoorts, of weigeren ze eerder zo’n hogere graad van publiciteit? Zoiets verder bespreken bewaar ik voor een andere keer, want triestiger is dat de langdurige inspanningen van de gemiddelde dev niet voldoende geapprecieerd worden. Zelfs tijdens grote evenementen in het teken van...