Microids

Vorig jaar werd deze unieke Telltale-achtige game op ons losgelaten: Alfred Hitchcock - Vertigo. Ik moet eerlijk bekennen dat ik Vertigo nog nooit bekeken heb. De gelauwerde film uit 1958 wordt vaak bestempeld als meesterwerk en een van de beste films van de jaren 50. Ik weet wel dat de game een heel ander verhaal heeft dan de film, maar toch een eerbetoon probeert te zijn aan Hitchcock. Op papier klinkt het allemaal heel mooi, maar heeft de Spaanse developer Pendulo Studios ook een goede game afgeleverd? Let’s see!

In tijden waar levensechte racesimulaties en superrealistische graphics de norm lijken te worden, kan een ‘simpele’ arcaderacer een welkome afwisseling zijn. Zelf ben ik altijd fan geweest van arcaderacers zoals Burnout Paradise, de Need For Speed-franchise of Race Driver: Grid. Ik ging dan ook met veel plezier aan de slag met Eden Games’ nieuwste telg: Gear.Club Unlimited 2: Ultimate Edition. Mijn ervaringen kan je lezen in onderstaande review!

1947 is het jaar van Marsupilami. Het naamloze gele beest met zwarte vlekken werd toen geïntroduceerd in de Belgische stripreeks Robbedoes en Kwabbernoot. De rest is geschiedenis. Hoewel de marsupilami de laatste jaren wat uit de schijnwerpers verdween, tracht uitgever Microïds daar verandering in te brengen. Zij brachten vorige maand Marsupilami: Hoobadventure uit waarin je het geel/zwarte beest kunt besturen. Of de game bestaansredenen heeft, kom je in deze review te weten.

“Hé kom naar Smurfenland, welkom allemaal. Ja kom naar Smurfenland, een land van pracht en praal. Hé kom naar Smurfenland het is hier heel speciaal. Ja kom naar Smurfenland, Smurf mee met dit verhaal!” Bij wie dit geen nostalgisch belletje doet rinkelen moet vroeger geen TV hebben gehad. De kleine blauwe wezentjes, bedacht door Belgische striptekenaar Peyo, zijn terug van weggeweest in een gloednieuw verhaal: De Smurfen: Missie Vileaf. Met een zoontje van bijna vier die de blauwe vriendjes ook wel weet te appreciëren aan mijn zijde, ging ik aan de slag met de Switch-versie van het spel. Wil je weten wat ik van het spel vond? Smurf dan even mee in onderstaande review!

Voor degenen die het nog niet wisten: Hercule Poirot is een fictief personage dat, zoals de titel al prijsgeeft, werd bedacht door Agatha Christie. Hij is een detective die regelmatig speciale moordzaken oplost. Zijn avonturen vind je terug in vele boeken, maar ook op het televisiescherm vind je de Belgische detective af en toe terug. Zijn laatste verschijning is in een vorm van een videogame waarin hij de ene na de andere zaak dient op te lossen. Ik neem je graag mee in de nieuwe avonturen van Hercule Poirot.

Ik ben altijd al in de ban geweest van Vlaamse politiereeksen. Iedere aflevering start met de plaats delict waar een wetsdokter geknield zit naast het slachtoffer om in alle rust en stilte de precieze omstandigheden van het overlijden te achterhalen. Tijdens dit denkproces komen de rechercheurs, vaak zijn ze met vier, aangewaggeld om na het aanhoren van de eerste vaststellingen een buurtonderzoek uit te voeren waar meestal toch niets uit voortvloeit. Het leven van het slachtoffer wordt vervolgens grondig uitgespit, alibi’s worden gecheckt en na vijftig minuten volgt er een aha-erlebnis waarna de dader wordt geklist. Klinkt allemaal zeer procedureel en toch blijf ik ernaar kijken. Het begon met Flikken en de guitige lach van Joke Devynck, waarna Witse op zondagavond ten tonele verscheen voor de trouwe VRT-kijkers. De commerciële omroep kon niet achterblijven en gooide het charisma en borsthaar van Herbert Flack in de strijd om de kijkcijfers met Aspe, een reeks gebaseerd op de...