Nintendo Switch

Een prins wordt bezeten door een vervloekt zwaard, keert terug naar het koninkrijk waar hij vandaan komt, vermoordt zijn vader de koning en leidt vervolgens de menselijke maatschappij naar de verdoemenis. Nee, dit is geen recensie van een strategische Blizzard-game die een lange tijd geleden uitkwam, maar wel ééntje voor Bleak Sword DX, oftewel het nieuwste spel van de ontwikkelaars bij more8bit. Dit eerder vermelde zwaard drijft het concept van deze game vooruit, want hiermee rechtvaardigt men een avontuur waarin je artefacten bijeengaart om zo het duivelse wapen in kwestie te vernietigen. Een tocht vol gevaren, maar ook zonder overbodige flauwekul, want het team nam genoegen met een simplistische blauwdruk. Je bent een krijger, je bezoekt tientallen levels, je moet herhaaldelijk monsters doden en het belangrijkste is dat je natuurlijk overleeft; dat is het! Geen cinematisch theater, vrijwel geen expositie en zelfs geen karakters met flagrante persoonlijkheden … “Back to...

Wie langlopende Japanse rollenspelreeksen zegt, denk waarschijnlijk direct aan Final Fantasy, Dragon Quest of de Tales- en Mana-reeksen. Maar eentje die we zeker niet mogen vergeten is de Atelier-reeks van ontwikkelaar Gust en uitgegeven door Koei Tecmo. Deze reeks bestaat al sinds 1997 en ging van start met Atelier Marie: The Alchemist of Salsburg op de originele PlayStation. Omdat de reeks vorig jaar haar vijfentwintigste verjaardag vierde, kondigden Gust en Koei Tecmo aan dat dit spel een remake ging krijgen, waardoor het spel trouwens voor het eerst buiten Japan speelbaar zou zijn.

Voor wie (indirect) met de ziekte van Alzheimer in contact is gekomen, weet hoe verschrikkelijk deze degeneratieve aandoening kan zijn. De first-person adventure game Inner Ashes tackelt dit niet voor de hand liggende thema door je in de huid te laten kruipen van Henry, een persoon die met dementie op jonge leeftijd te kampen heeft. Door middel van flashbacks en puzzels grasduin je in zijn geheugen, op zoek naar de reden waarom zijn enige dochter Enid uit zijn leven is verdwenen.

2023 is een bijzonder jaar voor Squidward. Dit jaar is namelijk het 25-jarige jubileum van mijn achttiende verjaardag! Natuurlijk ben ik sinds dan wat - veel - ouder en wat - schrikwekkend weinig - wijzer, maar sommige dingen zijn precies hetzelfde. Interesse in alles wat computer en games is, is daar eentje van. Achttien jaar was voor moeder en vader Squid het moment om de eerste personal computer in huis te halen, een bakbeest van HP, en voor mijn eigenste zelf de eerste kennismaking met wat zo een toestel allemaal kon. Toen kwam een aankoop nog met een flinke stapel cd-roms (Encarta, waar is de tijd) en ik ben weken zoet geweest met alles te bekijken. Een grotere openbaring kwam er echter pas twee jaar later, toen ik mijzelf een nieuwe set-up cadeau deed en daar voor het eerst 'echte' games bij kwamen. Daarbij zat Tomb Raider III: Adventures of Lara Croft, voor mij de eerste echte klik met een game. Nu zijn we zoveel jaren later en Lara blijft fris als een hoentje. Squidward...

Na bijna vier jaar heeft GYLT, oorspronkelijk een exclusive op het teloorgegane Google Stadia, zijn weg naar de moderne gameconsoles en het pc-platform gevonden. Wanneer men het destijds over de originele versie van het spel had, durfde men wel eens de metafoor Resident Evil Junior in de mond te nemen. Achteraf bekeken blijkt dat nog niet eens zo slecht verwoord. Want ondanks zijn kindse uiterlijk en het schoolse hoofdthema, blijft GYLT in zijn kern een regelrechte survival horrorgame, welke zowel lichte puzzelelementen als actie geregeld met elkaar doet afwisselen.

Games met zwaardere onderwerpen worden niet meer geschuwd. En ondanks dat er onder andere thema's als dood, zelfmoord of depressie aan bod komen, kan ik er best van genieten. Ook Fall of Porcupine is een spel waarbij het zwaardere thema aan bod komt. Met een pandemie achter de rug, waarbij voornamelijk de zorgsector het erg zwaar te verduren kreeg, is Fall of Porcupine relevant. Het plaatst de speler in een ziekenhuissetting, waarbij uiteraard dood en verderf nooit veraf zijn.

De eerste Etrian Odyssey verscheen in 2007 voor de Nintendo DS en toonde zichzelf succesvol in die mate dat er intussen al zeven extra titels in de reeks beschikbaar zijn, alsook twee spin-offs met Etrian Mystery Dungeon 1 en 2. De laatste spellen in de reeks verschenen natuurlijk voor de 3DS, maar de eerste drie titels waren nog Nintendo DS-klassiekers. Zij kregen onlangs een grondige make-over en werden gebundeld in de Etrian Odyssey Origins Collection.

Toen de PlayStation 2, Nintendo’s GameCube en de allereerste Xbox je van het waren, explodeerde de verbeelding van menig ontwikkelaars. De geüpgradede hardware die de producenten in kwestie op de markt brachten, plus de praktische ervaring (qua 3D-gameplay) die vele teams in hun mars hadden na de vorige generatie consoles, gaf de geboorte aan heel wat verfrissende experimenten. Eén van deze was de notabele Katamari Damacy, afkomstig uit het fantasierijke brein van Keita Takahashi. Met zijn debuut verwierf hij enige bekendheid, hoewel hij uiteindelijk bij Bandai Namco vertrok, zodat hij vervolgens kon werken aan titels zoals Noby Noby Boy, Wattam en het toekomstige to a T. Ongeacht het feit dat de man ondertussen de Japanse firma verliet, gunt Bandai Namco ons af en toe een nieuwe versie van zijn geesteskind, gaande van opvolgers tot zogenaamde restauraties...