Shooter

De indiegamemarkt is een beestje dat af en toe heel prachtige parels uitspuwt. Met een kleiner team en een beperkter budget dan de double of triple A studio’s leveren ze vaak een pracht van een ervaring voor meestal een aangenamere prijs. Nu, uit mossels en oesters komen niet altijd perfecte parels. Clid The Snail is er jammer genoeg zo eentje. Waarom kom je te weten in onderstaande review.

Je wordt wakker op het strand met rondom je allerlei lege flessen drank. Je herinnert je niks, zelfs je eigen naam niet. Je voelt je kut door een kleine doch pijnlijke hoofdpijn. Het klinkt al snel als een van mijn wekelijkse katers op zaterdag. Maar wacht! Je vind al snel een machinegeweer met munitie en je krijgt allerlei zwevende teksten voorgeschoteld. Zou je stiekem de avond voordien iets genomen hebben en daardoor nog aan het trippen zijn? Wat verderop vind je een radio waarmee je in contact komt met Julianna. Zij leidt je naar een reusachtige villa gebouwd op een klif. De zwevende teksten vertellen je om haar niet te vertrouwen maar de simpele ziel die je bent doet toch wat van je gevraagd wordt. Ze klinkt wel leuk, dus misschien ziet ze er ook goed uit? Al snel wordt duidelijk dat dit de foute keuze was. Als een muis in de val zit je vast in de bibliotheek. De enige oplossing lijkt te komen van de zwevende teksten, die zeggen om uit het raam te springen. Je raapt al je moed...

Ik denk dat velen het zullen herkennen, als ik zeg dat shooters op consoles niet voor iedereen zijn weggelegd. Zelf speelde ik ze vroeger heel vaak op PC, maar met uitzondering van de Killzone-franchise, haast nooit op console. Het zal hoogstwaarschijnlijk aan mezelf liggen, maar van de moment dat het wat moeilijker wordt (en dan spreek ik nog niet van de online multiplayer games), lijkt het alsof ik de controle over mijn personage verlies en maar wat in het rond loop te schieten. Ach, waarschijnlijk het goede oude 'muis en toetsenbord versus controller'-verhaal, maar dat neemt niet weg dat ik shooters meestal vermijd op console. Toen ik de vraag kreeg of ik Sniper Ghost Warrior Contracts 2 wou reviewen op PlayStation 5, besloot ik toch na enige aarzeling het spel een kans te geven. Toegegeven, het feit dat het eerder een tactisch schietspel is en geen klassieke snelle shooter, heeft hier zeker de doorslag gegeven. Of ik tijdens het spelen even gefrustreerd geraakte als bij mijn...