The Game Kitchen

Was je vanaf diens geboorte al een fan van de Ninja Gaiden-serie, dan moest je op een gegeven moment wennen aan een lange periode waarbij Koei Tecmo één van hun meest herkenbare franchises verwaarloosde. Na het teleurstellende Ninja Gaiden 3 kon je een nieuwe 3D-titel zowaar op je buik schrijven, al dan niet omdat men daarna toevallig succes oogstte via Nioh en soortgelijke ervaringen. Het lot van de 2D-games was daarentegen veel erger. Een traditionele sequel leek permanent uit de mode te zijn en vandaag de dag bestaat er nog altijd geen collectie van Ninja Gaidens origines, ondanks dat teams zoals M2 of Digital Eclipse in theorie authentieke versies naar voren kunnen schuiven. Intussen keerde het tij, want de firma doopte 2025 als "The Year of the Ninja." Men herinnerde het verleden via (het helaas niet zo definitieve) Ninja Gaiden II Black, ze contracteerden PlatinumGames voor een daadwerkelijke Ninja Gaiden 4 én we kunnen bovendien spreken over een kers op de figuurlijke taart...

Vanaf een jonge leeftijd wordt aan gelovigen geleerd dat het christendom (onder andere) waarden zoals "hou van je naaste" bijbrengt, maar de lange geschiedenis van deze godsdienst heeft ook een uiterst bloederige en lelijke kant. Juist dit laatste punt is hetgeen dat The Game Kitchen betoverde, want het was een centraal thema voor hun debuterend project, oftewel Blasphemous. Zo aanlokkelijk was die lugubere ingeving voor de Metroidvania-liefhebbende consument, dat de ontwikkelaars het OK-signaal kregen voor zowel complementaire DLC als een volwaardige sequel. Intussen mogen ze ook verantwoordelijk zijn voor een gloednieuwe tweedimensionale Ninja Gaiden, dus ze verbreden als het ware hun horizon, maar dat betekent niet dat ze hun ideeën voor die eerder vermelde setting helemaal hebben uitgeput. Samen met Teku Studios stapten ze voor de verandering buiten hun...

The Miracle zal het dit keer anders aanpakken. Ze gaat namelijk een kind baren dat in haar plaats de wereld opnieuw grote zorgen mag bezorgen. Dus onze Penitent One mag alweer zijn kleerkast openen om zijn donkerpaarse vechtpakje uit te halen en zijn allerlangste punthoed te zoeken. Indien hij tussendoor een paar klappen incasseert, kan hij nog steeds zijn mysterieuze flesjes gebruiken om wat te recupereren. En het spel opslaan doet hij ook nog altijd geknield aan een kerkstoel met ingebouwd altaar, Prie-Dieu genaamd. Inderdaad, uitwendig lijkt er niet al te veel veranderd in deze sequel. Of doe ik met deze korte samenvatting, welke zo de conclusie van deze review zou kunnen vormen, nu echt afbreuk aan deze tweede Blasphemous? Grotendeels wel, en gelukkig maar!