Was je vanaf diens geboorte al een fan van de Ninja Gaiden-serie, dan moest je op een gegeven moment wennen aan een lange periode waarbij Koei Tecmo één van hun meest herkenbare franchises verwaarloosde. Na het teleurstellende Ninja Gaiden 3 kon je een nieuwe 3D-titel zowaar op je buik schrijven, al dan niet omdat men daarna toevallig succes oogstte via Nioh en soortgelijke ervaringen. Het lot van de 2D-games was daarentegen veel erger. Een traditionele sequel leek permanent uit de mode te zijn en vandaag de dag bestaat er nog altijd geen collectie van Ninja Gaidens origines, ondanks dat teams zoals M2 of Digital Eclipse in theorie authentieke versies naar voren kunnen schuiven. Intussen keerde het tij, want de firma doopte 2025 als "The Year of the Ninja." Men herinnerde het verleden via (het helaas niet zo definitieve) Ninja Gaiden II Black, ze contracteerden PlatinumGames voor een daadwerkelijke Ninja Gaiden 4 én we kunnen bovendien spreken over een kers op de figuurlijke taart. Ninja Gaiden: Ragebound, ontwikkeld door de makers van Blasphemous! Verre van slechte kandidaten om in te huren als je het mij vraagt, wat betreft die laatste twee projecten!
Ragebound komt bij aanvang reeds sterk uit de hoek: de campagne start met een speelbare proloog die naar de allereerste Ninja Gaiden verwijst, compleet met een deuntje van één van de oorspronkelijke componisten. De beknopte introductie leunt echter niet te hard op deze trip down memory lane: het narratief schakelt al snel over naar andere ideeën en je maakt al gauw kennis met twee gloednieuwe protagonisten. Ryu Hayabusa zal (gezien de chronologie) z'n handen vol hebben met z'n eigen opdracht, maar net voor z'n noodgedwongen vertrek rondt hij de training van Kenji af, een shinobi in spe wie onder de legendarische ninja studeerde. Gelukkig moet Kenji een demonische snoodaard niet alleen verweren, want hij krijgt hulp vanuit een onwaarschijnlijke hoek. Kumori assisteert hem immers na verloop van tijd, iemand wie nochtans tot de rivaliserende (en niet zo vriendelijke) Black Spider Clan behoort. Twee contrasterende helden qua persoonlijkheid dus, maar ook qua onderlinge vaardigheden!
Niet verrassend dus dat zulke verzachtende elementen (en meer) gezamenlijk een effect hebben op de gemiddelde difficulty van Ragebound. Deze Ninja Gaiden is bijlange niet zo onvergeeflijk als hetgeen dat vooraf kwam en ik begrijp volkomen dat de die-hard liefhebbers de bikkelharde frustraties waarmee de serie voordien synoniem stond, misschien zullen missen. Voor mij geen vreselijke schande dat Ragebound ter vergelijking minder perfectie eist, maar desondanks zou ik zeggen dat sommige levels wel degelijk te gemakkelijk voor hun bestwil zijn. Dankzij de vrijgevige i-frames van de Guillotine Boost, de frequente checkpoints, de lage schade die je oploopt, enzovoort hoef jij je minder te bekommeren over roekeloos gedrag, iets wat dikwijls het kwalitatieve level design een slechte dienst bewijst. The Game Kitchen mocht voor mijn part nonchalante 'brute forcing' een tikkeltje harder ontmoedigen, met andere woorden.
Een semi-verwante fixatie die ik trouwens verder wil ophemelen, is hoe The Game Kitchen hun pixel art-expertise aanwendde om de levels met merkwaardige afwisseling te contextualiseren. Ninja Gaiden: Ragebound is reeds op artistiek niveau prachtig, gaande van de gedetailleerde achtergronden tot de vloeiende animaties, maar ik apprecieerde evenzeer hoe ze de actiescènes orkestreerden. In het ene level gebruikten ze bijvoorbeeld de kranen plus allerhande apparatuur van een bouwwerf als platformen en obstakels, terwijl een maniakale demoon achter het stuur van een bulldozer kruipt gedurende één van diens climaxen. Elders vliegt een helikopter je achterna terwijl je bovenop een militaire konvooi tracht te vluchten, totdat deze eventueel in een tunnel neerstort en de boel in lichterlaaie zet, inclusief de lange verticale passage die in deze instantie je enige uitgang is. Hoe de levels via zulke graduele escalaties ontvouwen, verdient in ieder geval meer lof, want door middel van deze uitlaatklep kon The Game Kitchen voortdurend lucratieve creativiteit uitdrukken.
Welke plus- en minpunten waar ik nog niet over praatte, resteren ten slotte? De soundtrack is al bij al fantastisch werk – met nota bene een aangename muziekkeuze voor de credits! – en aan de makelij van de baasgevechten schort er weinig, op een tweetal uitzonderingen (levels 4-3 en 4-5) na. Het verraste me tevens dat ik meer dan eens de band tussen Kenji en Kumori waardeerde; ze vormen een charmant team, ze groeien ook als personen en het spel grapt soms via hen met de aard van dit over-the-top universum. Voor de verandering schreven de betrokken partijen een (moderne) Ninja Gaiden niet zo belabberd, en ik zou ze eigenlijk ooit willen terugzien! Normaliter ging ik klagen over het gebrek van een quick restart-functie, evenals een aantal kleinere bugs, maar inmiddels heeft een recente patch dit in zekere mate verholpen. Hopelijk blijft The Game Kitchen in de nabije toekomst echter extra polish voorzien, want de audio cues van sommige vijandelijke aanvallen klinken bijvoorbeeld niet helder genoeg … als ze überhaupt lawaai maken.
Ragebound komt bij aanvang reeds sterk uit de hoek: de campagne start met een speelbare proloog die naar de allereerste Ninja Gaiden verwijst, compleet met een deuntje van één van de oorspronkelijke componisten. De beknopte introductie leunt echter niet te hard op deze trip down memory lane: het narratief schakelt al snel over naar andere ideeën en je maakt al gauw kennis met twee gloednieuwe protagonisten. Ryu Hayabusa zal (gezien de chronologie) z'n handen vol hebben met z'n eigen opdracht, maar net voor z'n noodgedwongen vertrek rondt hij de training van Kenji af, een shinobi in spe wie onder de legendarische ninja studeerde. Gelukkig moet Kenji een demonische snoodaard niet alleen verweren, want hij krijgt hulp vanuit een onwaarschijnlijke hoek. Kumori assisteert hem immers na verloop van tijd, iemand wie nochtans tot de rivaliserende (en niet zo vriendelijke) Black Spider Clan behoort. Twee contrasterende helden qua persoonlijkheid dus, maar ook qua onderlinge vaardigheden!
Deadly alliance of shadow warriors
Hun alliantie brengt over de algemene lijn een groot verschil teweeg op vlak van gameplay. Ninja Gaiden: Ragebound is volgens The Game Kitchen eerder "geïnspireerd" door diens NES-voorgangers, in plaats van dat de ontwikkelaars het formaat van die titels exact kopieerden. Zo is Kenji – wie je in dit avontuur het vaakst zal besturen – niet even gelimiteerd als de Ryu uit 1988. Kenji moet bijvoorbeeld niet meer stilstaan om met z'n katana te zwaaien, hij kan gevaren via een rol omzeilen en de typische pushback nadat hij door een aanval wordt getroffen, kun je nu met een druk op een knop corrigeren, inclusief middenin een sprong. Kumori kan op haar beurt vijanden vanop een afstand uitschakelen door haar kunai te werpen, waardoor je als speler ook minder kwetsbaar bent dan voorheen. Beide personages zijn eveneens behendiger wegens de Guillotine Boost, oftewel een manoeuvre waarmee je (tijdens het springen) op vijanden en projectielen kunt trappen om jezelf extra hoogte te geven.Het spel bijt helaas niet zo hard door wat betreft diens standaard moeilijkheid ...
Niet verrassend dus dat zulke verzachtende elementen (en meer) gezamenlijk een effect hebben op de gemiddelde difficulty van Ragebound. Deze Ninja Gaiden is bijlange niet zo onvergeeflijk als hetgeen dat vooraf kwam en ik begrijp volkomen dat de die-hard liefhebbers de bikkelharde frustraties waarmee de serie voordien synoniem stond, misschien zullen missen. Voor mij geen vreselijke schande dat Ragebound ter vergelijking minder perfectie eist, maar desondanks zou ik zeggen dat sommige levels wel degelijk te gemakkelijk voor hun bestwil zijn. Dankzij de vrijgevige i-frames van de Guillotine Boost, de frequente checkpoints, de lage schade die je oploopt, enzovoort hoef jij je minder te bekommeren over roekeloos gedrag, iets wat dikwijls het kwalitatieve level design een slechte dienst bewijst. The Game Kitchen mocht voor mijn part nonchalante 'brute forcing' een tikkeltje harder ontmoedigen, met andere woorden.
The way of the craftsman
Ik maak hier enkel een punt van omdat de ontwikkelaars klaarblijkelijk interessante hindernissenparcours wouden serveren, waar ze (los van de bovenstaande informatie) geregeld in sloegen! Het ontwerp van de levels vinkt nagenoeg alle nodige vakjes aan: hoge variatie qua tegenstanders of vallen die à propos zorgvuldig werden geplaatst, meer dan voldoende gameplay-wendingen die het rondhuppelen doorgaans fris houden en diverse omstandigheden die beide personages goed benutten, bijvoorbeeld. Het loont overigens om de hoofdroute van de grotendeels lineaire levels niet blindelings te volgen, aangezien zijdelingse (en vaak verborgen) ruimtes collectibles bevatten waarmee je verscheidene optionele upgrades kunt kopen. We kunnen ook, tijdens praktisch iedere level, amper spreken van downtime: het tempo is zelden te sloom en je kunt de oppositie bijna altijd met één rake klap elimineren, waardoor je levels in ongeveer een handvol minuten kunt voltooien eens je hun layout kent. "Kort en krachtig" was schijnbaar The Game Kitchens motto voor zowel de individuele levels als de compacte campagne, en ik genoot er des te meer van dit geheel dankzij de uiterst responsieve controls die men voor het spel vervaardigde!The Game Kitchen wendde hun pixel art-expertise aan om de levels met merkwaardige afwisseling te contextualiseren.
Een semi-verwante fixatie die ik trouwens verder wil ophemelen, is hoe The Game Kitchen hun pixel art-expertise aanwendde om de levels met merkwaardige afwisseling te contextualiseren. Ninja Gaiden: Ragebound is reeds op artistiek niveau prachtig, gaande van de gedetailleerde achtergronden tot de vloeiende animaties, maar ik apprecieerde evenzeer hoe ze de actiescènes orkestreerden. In het ene level gebruikten ze bijvoorbeeld de kranen plus allerhande apparatuur van een bouwwerf als platformen en obstakels, terwijl een maniakale demoon achter het stuur van een bulldozer kruipt gedurende één van diens climaxen. Elders vliegt een helikopter je achterna terwijl je bovenop een militaire konvooi tracht te vluchten, totdat deze eventueel in een tunnel neerstort en de boel in lichterlaaie zet, inclusief de lange verticale passage die in deze instantie je enige uitgang is. Hoe de levels via zulke graduele escalaties ontvouwen, verdient in ieder geval meer lof, want door middel van deze uitlaatklep kon The Game Kitchen voortdurend lucratieve creativiteit uitdrukken.
Opt-in tests of valor
Enigszins zonde dus dat de ontwikkelaars zichzelf tegenhielden om spelers uit te dagen, gezien de moeite die men voor de levels deed, maar later troost men ten minste zij die voor lastigere beproevingen wensten. Eén van de mogelijke collectibles die je kunt oprapen, schakelen namelijk de geweldige Secret Ops-missies vrij, welke beduidend meer verzet aanbieden. Na afloop van de campagne – of als je sinds de nieuwste update Ryu Hayabusa in de tutorial verslaat – overhandigt Ninja Gaiden: Ragebound ook een figuurlijk toetje, want vanaf dan is de Hard Mode toegankelijk, welke vanzelfsprekend taaiere remixes van elke level beschikbaar stelt. En The Game Kitchen dacht ook aan de score-fanaten, aan de hand van een leuk ranking-systeem waarvoor je meerdere criteria moet gehoorzamen, plus jezelf moet verzwakken, om zo de beste onderscheiding (S++) in de wacht te slepen. Moeilijkheid is kortom niet volledig foetsie en het maakt de game daarnaast meer herspeelbaar, hoewel ik tegelijkertijd vind dat het dermate opsplitsen ervan geen ideale oplossing is …Men dacht ook aan de score-fanaten, aan de hand van een leuk ranking-systeem waarvoor je meerdere criteria moet gehoorzamen ...
Welke plus- en minpunten waar ik nog niet over praatte, resteren ten slotte? De soundtrack is al bij al fantastisch werk – met nota bene een aangename muziekkeuze voor de credits! – en aan de makelij van de baasgevechten schort er weinig, op een tweetal uitzonderingen (levels 4-3 en 4-5) na. Het verraste me tevens dat ik meer dan eens de band tussen Kenji en Kumori waardeerde; ze vormen een charmant team, ze groeien ook als personen en het spel grapt soms via hen met de aard van dit over-the-top universum. Voor de verandering schreven de betrokken partijen een (moderne) Ninja Gaiden niet zo belabberd, en ik zou ze eigenlijk ooit willen terugzien! Normaliter ging ik klagen over het gebrek van een quick restart-functie, evenals een aantal kleinere bugs, maar inmiddels heeft een recente patch dit in zekere mate verholpen. Hopelijk blijft The Game Kitchen in de nabije toekomst echter extra polish voorzien, want de audio cues van sommige vijandelijke aanvallen klinken bijvoorbeeld niet helder genoeg … als ze überhaupt lawaai maken.
Conclusie
Puristen zullen wellicht deels ontgoocheld uit de bus komen, indien ze na al deze jaren een traditionele 2D-opvolger verlangden. Zulke specifieke smaken ga ik nu niet veroordelen, maar als je vergeleken met die groep minder kieskeurig bent, dan kun je Ninja Gaiden: Ragebound absoluut met een gerust hart overwegen! Ja, het spel bijt helaas niet zo hard door wat betreft diens standaard moeilijkheid, maar optionele features en content kunnen je niettemin op een geschikte wijze op de proef stellen. Daarnaast voelt de game gewoonweg heerlijk in de hand, wat gepaard werd met een strak ontworpen combinatie van actie en platforming. Ragebound is daarenboven niet afhankelijk van nostalgie, laat staan dat The Game Kitchen nogmaals uit volle borst hun presentatie-gerichte merites demonstreerden. Zeker voor herhaling vatbaar, ongeacht enkele (relatief) luttele kwalen!
Pro
- Uitstekende presentatie
- Het gevarieerde level design en de controls zijn flink in orde
- Campagne is kort en krachtig, plus heeft replay value op zak
- Kenji en Kumori mogen ooit wel eens terugkeren
Con
- Standaard te gemakkelijk
- Voor sommigen misschien niet traditioneel genoeg
- Switch-versie draait tegen 30 frames per seconde
8
Over
Beschikbaar vanaf
31 juli 2025
Gespeeld op
- PC
Beschikbaar op
- Nintendo Switch
- PC
- PlayStation 4
- PlayStation 5
- Xbox One
- Xbox Series X|S
Genre
- Action
- Platformer
Ontwikkelaar
- The Game Kitchen
Uitgever
- Dotemu
