Thunderful Games

Nate, een antropomorfisch wezen met hoorns wordt op een doordeweekse dag op kantoor opgebeld door niemand minder dan Satan zelf. Onze vriend de duivel heeft duidelijk een aantal klachten te melden over de kwaliteit en de progressie van de acties voor zijn verjaardagsfeestje. Onder meer op de servetten werd het verkeerde patroon geprint en hij wil onmiddellijk een status update over de taart. Nate moet NU de chef-kok gaan opzoeken en zorgen dat deze een beetje opschiet. Eénmaal in de keuken beland blijkt de kok echter nog niet aan de taart begonnen, want hij beschikt nog niet eens over de benodigde ingrediënten. Kortom, jij moet subito presto voor hem de meest vreselijke ingrediënten gaan zoeken in allerlei werelden, zodat hij ze kan combineren tot de meest wansmakelijke taart ooit. Want dat is tenslotte waar Satan wenst mee uit te pakken op zijn verjaardag en indien dit niet gebeurt, dan zwaait er wat. Dat is in een notendop het plot van de nieuwe game Hell Pie.

Hoog in de lucht, zien we de Torens der Gekte. We moeten de Derde Poort openen om toegang te geven aan de maan, zonder dat we dit echt willen doen, maar het moet nu éénmaal. Met deze even intrigerende als abstracte introductie begint Source of Madness, een indie-titel die eindelijk de Early Access-fase verlaten heeft. Het bewonderenswaardige van de game is dat deze probeert om het Lovecraft-thema te combineren met een Roguelite. Een geslaagde formule? Ik vertel het je hier.

Gunk, het is niet enkel de naam van een ter ziele gegaan gamesmagazine waar Freaky Frank Molnar en Praga de vaandeldragers van waren, maar ook het Engelse woord voor smurrie. Laat dat nou exact zijn waar het in dit kleine spelletje van de makers van Steamworld om draait. Jij krijgt als speler de taak om als intergalactische poetsvrouw op te treden en een mysterieuze planeet van een vies goedje te ontdoen. Klinkt niet bepaald amusant zeg je? Nou, dat zou je nog kunnen verbazen.

Het vraagt als zoon of dochter altijd moed om in de voetstappen, maar tegelijkertijd ook uit de schaduw, te stappen van een bekende vader of moeder. Iedereen kijkt met veel verwachting naar je, maar tegelijk wil je natuurlijk ook een eigen reputatie opbouwen en niet enkel goedkeuring krijgen omdat je ouder bekend was. Dat is ook zowat het verhaal van deze game, want je vader was een heldhaftige brandweerman en nu stap jij als dochter in de spotlights om zijn reputatie eer aan te doen en te tonen dat je minstens zo goed bent. Met het verhaal gaan ze geen prijzen uit de brand slepen, maar misschien is de gameplay wel iets waar we warm van worden.

Op 7 december verscheen nogal onopvallend White Shadows, de eerste realisatie van indiestudio Monokel. De game kan het best omschreven worden als een puzzle-platformer die zich afspeelt in een dystopie, waarin constant de spot gedreven wordt met de hedendaagse maatschappij. Zoals de titel al doet vermoeden, is zwart-wit de enige kleurencombinatie die je in White Shadows zal ontdekken. Toen ik de gameplaytrailer zag, was voor mij de link naar de klassiekers Limbo en Inside meteen gelegd. Eén vraag spookte daarna door mijn hoofd: heeft de game ook een eigen identiteit, of staat White Shadows zelf slechts in de schaduw van deze nauwverwante indietoppers? Via deze review ben ik dat dus gaan uitzoeken!