Wie had ooit gedacht dat een combinatie van negen kaarten, een paar blokjes en wat dobbelstenen uit zou groeien tot één van de meest populaire solo only spellen? Eerlijk, Ik had wel een vermoeden, maar dat het zo ‘groots’ zou worden, dat kon volgens mij niemand voorzien. Om niet te willen 'stoefen', ik behoorde tot de playtesters nog voor het spel werd ingediend voor een ‘nanogame’ print and play wedstrijd op BoardGameGeek. Het spel was toen nog niet zo gestroomlijnd en er waren héél wat vragen over hoe de ruimteschepen bewogen en wanneer precies de dobbelstenen veranderden in robots, en hoe ... Veel onduidelijkheden, kritiek ook, maar de vragen en opmerkingen van de playtesters aan Tomás Uhlif, de designer, zorgden er wel voor dat het spel uiteindelijk geworden is tot wat het vandaag is. Ik stond dus letterlijk mee aan de wieg en ik ben daar best fier op, zonder daar ook maar enig krediet voor te claimen, want uiteindelijk blijft een goed design gewoonweg een goed design...