Xbox One

Je weet exact dat Forza Horizon 5 een spektakel gaat worden wanneer je de vraag toegeworpen krijgt of je ooit een actieve vulkaan hebt gezien. Je voelt de anticipatie wanneer je door het Mexicaanse platteland scheurt en het pad richting de krater begint te beklimmen. De controller schudt en trilt in je handen om je het gevoel te bezorgen dat de grond onder je banden trilt van de vulkanische activiteit en je adem stokt wanneer je aan de top begroet wordt door een rivier van gesmolten lava. Je zet verder koers langs de La Gran Caldera, navigerend tussen stoomuitbarstingen en langs waterpartijen om vervolgens aan een rotvaart terug af te dalen in je off-road buggy. Je hart klopt in overdrive, je handen zweten van de adrenaline en het enige dat je kan bedenken is hoe fucking gaaf dit is. Welkom bij Forza Horizon 5.

PewDiePie, Dutchtuber, Enzo Knol en Acid zijn enkele van de bekendste youtubers die mijn kinderen volgen. Voor mijn kinderen zijn het helden, voor mij zijn het vervelende kereltjes die vaak te luid roepen. De generatiekloof is dan ook bij ons sterk aanwezig. Om de populariteit van deze youtubers te begrijpen, heb ik me dan ook kandidaat gesteld om de nieuwste game van Raiser Games, Youtubers Life 2, te reviewen. Youtubers Life 2 is nu beschikbaar op alle platformen en is de opvolger van Youtubers Life OMG. Lukt het me om me in te leven in de wereld van een youtuber of is het een mislukte poging om het werk van deze mensen naar waarde te schatten?

Net zoals ik mijn NBA 2K22-review begon met een stukje nostalgie, ga ik dat ook doen voor NHL 22. Wie herinnert zich nog de The Mighty Ducks-films van de jaren 90? Tientallen keren heb ik die films gezien. Op zich had ik als kind weinig te maken met hockey, en al zeker niet met het Amerikaans-Canadese NHL, maar enkel door die films werd ik fan van de sport. Hoe zalig was die Knuckle Puck?! Een NHL-jersey vond ik er wat over, maar mijn Mighty Ducks-pet is alleszins jaren meegegaan! Ondertussen is de Californische ploeg van naam veranderd en spreken we niet meer van de Mighty Ducks, maar dat nam niet weg dat ik toch meteen aan de slag ging met de ‘Anaheim Ducks’. Het stukje nostalgie zat alvast goed, maar wat ik van het spel zelf vond, krijg je te lezen in onderstaande review!

Mijn liefde voor Yoko Taro heb ik al rijkelijk kunnen betuigen in mijn review van Nier Replicant ver.1.22474487139... Ik was dan ook aangenaam verrast wanneer ik eerder dit jaar zijn naam opnieuw zag opduiken voor een ander project. Al is het wel eentje van een heel ander kaliber dan we van hem gewoon zijn. Behalve voor diegenen die ook wat thuis zijn in de wereld van de Japanse mobiele games, want afgelopen jaren heeft Yoko Taro zich met SINoALICE en NieR: Reïncarnation ook op deze markt geworpen. Voice of Cards: The Isle Dragon Roars werd zelfs ontwikkeld door Alim, een studio vooral gekend voor mobiele titels zoals Final Fantasy Brave Exvius en Brave Frontier 1 en 2, en het spel werd initieel zelfs gepitched als een online kaartspel voor mobiele toestellen. Maar daar werd gelukkig een stokje voor gestoken.

FMV-games waren in de jaren negentig “de shit”. Of dat leken ze toch even in mijn domme kinderlijke kop. Ik herinner me nog een verblijf op de kinderafdeling van het hospitaal waar de enige vorm van entertainment bestond uit cliniclowns en een Cd-i. Voor de jongelingen onder ons die het nu in Keulen horen donderen, leg ik even uit wat dat ding was. Op dit multimediasysteem van Philips kon je interactieve cd’s afspelen, en veel van die dingen draaiden dus om full motion video. Spellen als Dragon’s Lair en Mad Dog McCree boden je interactieve films waarbij jij de beslissingen voor het hoofdpersonage moest maken. In het hoofd van een tienjarige in de jaren negentig is zoiets dus ... mindblowing. In de ogen van de rest van de wereld bleek het echter een ander verhaal en mede door de dure kostprijs van de Cd-i werd het allemaal nogal een flop. Samen met het systeem leken ook de FMV’s veroordeeld tot de annalen van de geschiedenis.

Zo maken ze ze doorgaans niet meer. Het is een dooddoener die in het geval van Pumpkin Jack doeltreffend is. Wanneer je dit kleine spelletje begint te spelen stap je namelijk in een tijdmachine naar het begin van de jaren 2000 toen simpele platformers met excentrieke personages schering en inslag waren. Pumpkin Jack doet spontaan denken aan titels als Jak and Daxter en Gex. De hamvraag is dan ook of er in 2021 op de PlayStation 5 nog nood is aan een game die naar het verleden kijkt voor inspiratie. Tijd om dat even te ontdekken in de review.

Voor degenen die het nog niet wisten: Hercule Poirot is een fictief personage dat, zoals de titel al prijsgeeft, werd bedacht door Agatha Christie. Hij is een detective die regelmatig speciale moordzaken oplost. Zijn avonturen vind je terug in vele boeken, maar ook op het televisiescherm vind je de Belgische detective af en toe terug. Zijn laatste verschijning is in een vorm van een videogame waarin hij de ene na de andere zaak dient op te lossen. Ik neem je graag mee in de nieuwe avonturen van Hercule Poirot.

Sommige namen uit de sportwereld hoeven weinig tot geen uitleg, ook al ben je geen sportfan. Iedereen van een zekere leeftijd, en misschien zelfs jonge leeftijd, weet bijvoorbeeld wie een Maradona, Serena Williams of Eddy Merckx is. Het waren personen die op een of andere manier uitblonken in hun sport. Nog zo’n icoon is Ayrton Senna. Tot op vandaag wordt deze F1-legende door velen verheerlijkt. Grotendeels omdat hij gewoon goed was in wat hij deed, maar ook waarschijnlijk doordat hij veel te vroeg omkwam in een spectaculaire crash die bij heel wat mensen op het netvlies gebrand is. Als eerbetoon bracht Aquiris Game Studio in samenwerking met Ayrton Senna Institute voor zijn game Horizon Chase Turbo een DLC uit met de ronkende naam Senna Forever.

In het verleden was er een wijdverspreid geloof dat het fotograferen van een persoon het stelen van hun ziel was. Een absurde overtuiging natuurlijk, maar wel één die mede aan de basis lag van het idee achter de Project Zero-serie. Lange tijd werd de Project Zero-saga vergeleken met Resident Evil en Silent Hill wat betreft de kwaliteit van de horrorervaring. Nu Resident Evil een bescheiden shooter is geworden en Silent Hill ten prooi is gevallen aan Konami's bizarre renovatiebeleid, is de release van een nieuwe Fatal Frame-aflevering (de naam waaronder de Tecmo Koei-serie in Amerika bekendstaat) een godsgeschenk voor fans van het genre.

In games worden ninja's vaak op twee manieren geïnterpreteerd: ofwel zijn ze hoogst efficiënte, levensgevaarlijke killing machines, of ze smelten zowaar met het gewaad der duisternis samen om zo ongemerkt rond te sluipen. Af en toe combineert men zelfs de twee stijlen, waardoor ontwikkelaars in het verleden de illusie om doelwitten geniepig te elimineren herhaaldelijk verkochten. Recent in Sekiro: Shadows Die Twice bestond dit soort methode louter als een optie om te overwegen, terwijl het in de antieke Tenchu-serie min of meer een verplichting was. Langs de zijde van indie developers hebben we dan weer Klei Entertainment’s Mark of the Ninja en Aragami van Lince Works, en net die laatste ontving sinds kort een opvolger voor verscheidene platformen. Is het een volwaardige stealth game of is het, net als bij vele hedendaagse AAA-budget titels, enkel een oppervlakkige feature?

De tijd dat ik iedere ochtend bij de onthaalmoeder werd afgezet vooraleer ik naar de kleuterschool vertrok, ligt al even achter mij. Onbezonnen amusement met mijn klasgenootjes zonder dat er van enig huiswerk sprake was. Het weekend werd iedere vrijdagmiddag stevig ingezet door de verhalen van oma Germaine. Deze marionet was op een blauwe maandag in elkaar gestoken door juf Els. Zij wist op deze manier die kleine snotters tomeloos te boeien met haar fascinerende vertelsels. Ik ben blijkbaar niet de enige nostalgische ziel die met de nodige weemoed terugkijkt op deze zorgeloze periode. Ontwikkelaar kaleidoscube doet het poppenspel herleven in A Juggler’s Tale, een sprookje waarin de wanderlust van een klein meisje heel wat teweegbrengt. In deze review kom je te weten of ze dit originele uitgangspunt hebben weten om te zetten naar een leuke game.

Ontwikkelaar Milestone snapt waar de aantrekkingskracht van Hot Wheels ligt, dat is iets wat je al erg snel ontdekt bij het spelen van deze game. Daar waar veel vorige titels die de merknaam kregen ervoor kozen om de Hot Wheels te vergroten en in een “realistische” setting te brengen, kiest Milestone ervoor om de Hot Wheels te presenteren als het leuke speelgoed dat het is. We hebben allemaal warme herinneringen aan het verzamelen van die kleine autootjes en het bouwen van uitgebreide racebanen om ermee te spelen. Wanneer je de game opstart en op de zijkant van een ruit een vage duimafdruk bespeurt, weet je dan ook dat het goed zit met Hot Wheels Unleashed.

De laatste jaren wint Marvel steeds meer aan populariteit. Onder andere het aantal films is nog amper te volgen. Het Marvel-universum heeft dan ook ontzettend veel helden die elk hun eigen verhaal willen vertellen. Ook bij de Guardians of the Galaxy is dat het geval. Ondertussen hebben ze twee eigen films en maakten ze hun entree in enkele andere films. Vanaf morgen mogen ze daar ook een nieuwe eigen game aan toevoegen. Ik neem je graag mee naar Marvel's Guardians of the Galaxy.