ADHD

[Sir.Killalot]

Ik heb jaren geleden de diagnose ADD gekregen, toen dat nog een aparte categorie was. De laatste jaren van mezelf ook steeds grotere vermoedens dat ik ook op het spectrum zit, maar ik kijk er tegenop om zo'n diagnoseproces op te starten. Het is duur, buiten de bevestiging heb ik niet het idee dat er dan concreet iets gaat veranderen en ergens toch ook de schrik van een negatieve diagnose. Want wat scheelt er dan met mij?

Moet wel zeggen dat ik de laatste tijd toch het gevoel heb dat ik rust zou vinden in de bevestiging.

Wat de AD(H)D betreft, ik heb daar voor een stuk mee leren leven. Ik excelleer in jobs waar ik kan jongleren met verschillende taken op korte deadlines, ik vermijd taken/jobs met vage, lange deadlines als de pest. Als student van die traagwerkende rilatine genomen, dat heeft zeker ook bijgedragen aan het succesvol afronden van de studies, maar zeker geen wondermiddel.

 

[who]

@Sylverscythe Ahja ok sorry, het 'klonk' niet alsof je akkoord was


Ik vind het best jammer dat er zo'n toename lijkt te zijn van zelf diagnoses en daarmee ook de kritiek op mensen met ADHD of met een vermoeden. Ik heb er heel lang mee gewacht want ik vond het best moeilijk om tegen mijn dichte omgeving te zeggen dat ik dacht had dat ik dat heb, omdat ik schrik had om direct ook bestempeld te worden als "'t is weer zo ene." Ondanks dat ik er echt veel over gelezen had en mezelf redelijk kritisch heb proberen 'analyseren' en vooral heb zitten zoeken naar redenen waarom ik het niet zou hebben. Dat zal sowieso mensen tegenhouden om toch tenminste zich te laten onderzoeken en dan ook misschien stappen ondernemen naar een beter leven. Zelf in dit topic kunnen sommigen het toch weer niet laten om het een beetje te minimaliseren, terwijl het echt een erkende stoornis is met echte symptomen en gevolgen (wat dan ook weer een stuk het gevolg is van mensen die bij het minste zichzelf een of andere ziekte diagnosticeren).

En denk je dat er een effect is van vooraf zelf-analyseren, opzoekwerk doen, zelf overtuigd zijn van de diagnose etc. op de resultaten van diagnostiek op volwassenen? Dit in tegenstelling tot de diagnostiek van ontwikkelingsstoornissen bij kinderen die meer 'naief' aan de testen starten.

Ik heb de indruk dat veel mensen moeilijkheden ondervinden op allerlei vlakken, dan opzoekwerk beginnen doen in de richting van ADHD/ASS/... (al dan niet gestuurd door sociale media), hun eigen problemen dan in het licht beginnen zetten van die specifieke diagnose en kenmerken ervan om dan vervolgens aan een diagnosetraject starten waar ze de diagnostische criteria al lang kennen en dus in die richting gaan antwoorden bij de diagnostiek (omdat ze er zichzelf al van overtuigd hebben ondertussen). Vandaag is ASS/ADHD/hoogbegaafdheid/... in de mode dus wordt daar veel op getest, 10 jaar geleden was het borderline, binnen 10 jaar is het waarschijnlijk weer iets anders.

Wat niet wegneemt dat die mensen problemen ondervinden natuurlijk. Ik ben alleen niet enorm overtuigd van de waarde (en nut) van diagnostiek bij (een groot deel van de) volwassenen. Het is ook niet dat een diagnose een 'verklaring' of etiologie oplevert. Het is alleen een naam voor een klinisch syndroom.

 

[Mulan]

@Sylverscythe Ahja ok sorry, het 'klonk' niet alsof je akkoord was


Ik vind het best jammer dat er zo'n toename lijkt te zijn van zelf diagnoses en daarmee ook de kritiek op mensen met ADHD of met een vermoeden. Ik heb er heel lang mee gewacht want ik vond het best moeilijk om tegen mijn dichte omgeving te zeggen dat ik dacht had dat ik dat heb, omdat ik schrik had om direct ook bestempeld te worden als "'t is weer zo ene." Ondanks dat ik er echt veel over gelezen had en mezelf redelijk kritisch heb proberen 'analyseren' en vooral heb zitten zoeken naar redenen waarom ik het niet zou hebben. Dat zal sowieso mensen tegenhouden om toch tenminste zich te laten onderzoeken en dan ook misschien stappen ondernemen naar een beter leven. Zelf in dit topic kunnen sommigen het toch weer niet laten om het een beetje te minimaliseren, terwijl het echt een erkende stoornis is met echte symptomen en gevolgen (wat dan ook weer een stuk het gevolg is van mensen die bij het minste zichzelf een of andere ziekte diagnosticeren).

Bij een bepaald soort mensen (mensen die kortzichtig zijn, geen EQ hebben,...) zal het ALTIJD "zever" in pakjes zijn. Zelfs als je van 3 verschillende psychiaters een verslag zou kunnen voorleggen zou de reactie alsnog zijn "dat ze die diagnoses nu precies met de cornflakes gratis geven" want "in onzen tijd bestond dat niet". Nee. In jullie tijd had je geen ADD maar was je gewoon dom. In jullie tijd had je geen ADHD maar was je gewoon "nen ambetante kleine die wat meer slaag nodig had".

Waarom is er een toename? Omdat het meer gekend is, het sneller gedetecteerd wordt èn men dat papiertje nodig heeft om bvb medicatie voorgeschreven te krijgen.

Heel eerlijk; een diagnose is een verklaring en mogelijke behandeling VOOR JOU. Voor jouw naasten verandert er welgeteld niets of je nu wel of geen stempel hebt. Jij blijft nog steeds jezelf. Gezien ik in de zorg werkte en werk; zeg ik het soms wel eens tegen collega's dat ik ADHD heb; indien dit binnen een bepaalde context kadert. Vb wanneer iemand vertelt dat hun kind ADHD heeft of kan hebben en ze zich zorgen maken over het effect daarvan in de toekomst. Meestal komt er dan een: "Oh? Echt? Ik dacht dat dat gewoon jouw persoonlijkheid was. Je weet wel, extravert en enthousiast."

@who Ik was inderdaad fout; een klinisch psycholoog (die 4 jaar universiteit heeft gedaan) mag wel de diagnose stellen. Een psychotherapeut mag dit dan weer niet.

 

[zwarten]

In mijn geval zijn sommige dingen echt problematisch. Ik heb een bijna fysieke afgunst om dingen af te werken. Ik zie soms gewoon zaken letterlijk niet totdat iemand me erop wijst. Dit is bv. De badge voor het kantoor binnen te geraken. Ik weet waar het ligt, want ik leg het altijd op dezelfde plaats: tezamen bij mijn autosleutels, EN TOCH vergeet ik het vaak te nemen.
Idem met zaken afwerken. Ik negeer werk tot de dag er voor en ik echt stress krijg. Of letterlijk met mijn vrouw naast mij aan het kijken om iets af te werken en nog altijd continue switchen naar iets anders tot 4 maal toe.
Ik heb nog duizenden voorbeelden van in mijn jeugd tot nu.

Nog een leuke: "maak een TODO lijst". Ja, tof, maar het probleem is dat zelfs de TODO-lijst maken niet afgewerkt raakt.

Als je dan als feedback krijgt. Focus meer. NO SHIT?! Dat is net het probleem. Het is cliché, maar dat is echt moeilijk om te snappen als je het niet hebt.

Neem op dit moment nu, ik schrijf deze post en pas het af en toe aan omdat ik tegelijkertijd nog aan een blogpost werk en ondertussen zit ook nog in mijn hoofd dat ik een prospect moet bellen, een mail versturen voor die prospect, mijn boekhouding controleren, de was uithalen, naar het toilet gaan, eten, terug focussen op de blog, mijn bedrijfswebsite, en dan starten deze namiddag bij mijn huidige klant. Daartussen zal ik ook nog denken aan: gereedschap bestellen, een voeger zoeken, Moederdagcadeau, meezingen met een lied, een schutting voorbereiden, materiaal voor een afdak bestellen, etc. En het passeert allemaal de revue met steeds een switch in focus.

This is me talking. Letterijk. Procrastinating. Stress krijgen. Een dag werk is van de hak op de tak springen. ‘s morgens denk ik. Ik moet taak a doen. Op het einde van de dag heb ik b c d e f gedaan maar niet a.

 

[Sneeuwstorm]

This is me talking. Letterijk. Procrastinating. Stress krijgen. Een dag werk is van de hak op de tak springen. ‘s morgens denk ik. Ik moet taak a doen. Op het einde van de dag heb ik b c d e f gedaan maar niet a.

Ik heb dat ook als er geen duidelijke deadline is tegen wanneer taak a moet af zijn.

Ik schrijf alles op (zoals bijvoorbeeld een vraag van een collega), of ik zet reminders in mijn agenda. Want ik weet dat als ik ergens zou moeten aan denken, ik er toch niet ga aan denken.

 

[Sir.Killalot]

Mijn grootste ADHD-frustratie is gekomen sinds ik een elektrische tandenborstel heb. Ik poets mijn tanden, dat ding geeft aan dat de batterij bijna plat is, ik denk dan tijdens het tandenpoetsen de hele tijd 'in oplader steken als je klaar bent, in oplader steken, in oplader steken', ik spoel mijn mond en ik ben vergeten dat ik de tandenborstel in de oplader moest steken.

Om dan de volgende keer ik mijn tanden wil poetsen 'ah ja' te denken. En het dan na het tandenpoetsen weer te vergeten, waardoor ie de volgende keer helemaal plat is

 

[Sneeuwstorm]

Ik heb dat dus ook regelmatig... de battterij van de tandenborstel is plat, en dan de volgende keer dat ik mijn tanden moet poetsen is de batterij nog steeds plat.

Een mail hebben en vergeten op send te klikken is ook een klassieker: je denkt aan het begin van de dag geantwoord te hebben op een mail, maar omdat er juist iemand een vraag stelde is die mail de hele dag blijven open staan (terwijl in mijn hoofd die mail al verzonden is). Ik neem tegenwoordig geen Teams calls meer op wanneer ik bezig ben met het opstellen van een e-mail en bel pas terug nadat mijn mail is verzonden.

Nog ambetanter is dat ik mij regelmatig verspreek en B zeg in de plaats van A (dikwijls knal het tegenovergestelde van wat ik bedoel) waarop mensen mij moeten corrigeren en dat ontbreekt dan heel mijn gedachtenflow. Het foutcorrectiegedeelte van mijn brein werkt niet goed.

 

[Sir.Killalot]

Haha, herkenbaar. Al een paar keer mij moeten excuseren met "in mijn hoofd heb ik je al gemaild"

 

[Pinkman]

Toevallig op dit topic gestuit en stel mij eigenlijk al jaren in kleine mate de vraag of ik stiekem ADHD heb of niet. Als ik naar de symptomen kijk, dan zijn er zeker enkele die heel herkenbaar zijn, maar ook enkele totaal niet. Heb ook al wel eens de vraag, al dan niet al lachend, van vrienden/collega's gekeken.

Voor mij is het niet per se een item dat ik het per se wil weten, want uiteindelijk verandert dat toch niet veel. En nu ik weet hoeveel dat ongeveer kost (ik wist écht niet dat dat zo duur was), ga ik het ook gewoon laten.

Zulke zaken als met die tandenborstel hierboven zijn ook wel herkenbaar, maar dan ook gewoon met de oplaadbare stofzuiger/scheermachine dat ik dat geregeld wel eens heb. Ik ben bv. ook heel slecht met verjaardagen. Ik kan de ganse week aftellen maar de verjaardag van één van mijn beste vrienden, om er de dag zelf doodleuk aan moeten herinnerd worden of het gewoon zelfs te vergeten soms.

 

[derp]

hier ook onlangs begonnen aan traject. Gesprek met psycholoog, gesprek met huisarts, ik heb in elk geval talloze symptomen.
Mijn huisarts omschreef het mooi als: de meeste mensen hebben twee standen, of ze zijn met iets bezig, of ze zijn aan het rusten. Bij u is het een flipperkast die continu tussen de twee is. Traject kost hier ook meer dan 1000 euro.

Het resultaat is er ook naar: hypergeïnteresseerd geraken in vanalles en nog wat, aan sneltempo kennis absorberen over dat onderwerp, ten koste van slaap en eten als het moet, maar dan ook wel weer interesse verliezen. Een leven lang maskeren en ultra kritisch zijn voor mezelf. Wanneer alles op orde lijkt te zijn in mijn leven word ik wantrouwig en zal ik eerder denken van 'wat ben ik deze keer weer uit het oog verloren dat sebiet in mijn gezicht gaat ontploffen'. Kan heel slecht tijd inschatten. Ik heb best wel wat verwezenlijkt in het leven, maar eigenlijk voelt niks verdiend aan omdat ik weet dat het allemaal op last minute adrenaline gebouwd is.

Het heeft ook wel veel goede kanten. Ik improviseer heel gemakkelijk, ik pas mij gemakkelijk aan aan veranderende omstandigheden, ik ben heel empathisch (wat op zich ook niet altijd gemakkelijk is want ik voel de kleinste schommelingen in iemand's humeur), ik durf veel... Ben ook wel blij dat ik tot mijn 40e heb ge raw-dogged zonder medicatie of wat dan ook ondanks de vele tegenslagen en moeilijkheden waar ik mezelf en soms ook mijn omgeving mee heb opgezadeld.

Het lastigste vind ik:
- ik heb weinig object permanentie. Als dingen niet in mijn zicht liggen, vergeet ik dat ze bestaan. Dat geldt soms ook voor mensen. Ik vergeet verjaardagen, data, en ik moet er op letten dat ik ook mensen niet uit het oog verlies.
- ik mis intrinsieke motivatie. Wanneer het nieuw/uitdagend/spannend is of wanneer we seconden verwijderd zijn van totale instorting dan kan ik alles, maar simpele repetitieve taken zijn heel moeilijk.
- ik ben een 80% man. Voor afwerking en details krijg ik mezelf heel moeilijk gemotiveerd.
- opruimen na het klussen, een tas uitladen na een vakantie, of in het algemeen kleine hoopjes werk overal deponeren die voor later zijn. Typisch voorbeeld is dingen op de trap leggen en er dan weken lang overheen stappen in plaats van dat direct mee te nemen en bv in het wasmachine te smijten.
- ik ben super inconsistent. Een regelmatig leven zal vermoedelijk nooit aan mij besteed zijn.
- doordat ik in zo veel zaken geïnteresseerd ben, ben ik wel zo'n jack of all trades/master of none type

Waar ik momenteel het meest op bots is de dagen dat ik gewoon alleen thuis ben, zonder dochter en zonder externe druk, dat ik dan eigenlijk niks voor elkaar krijg. Dat zijn dan de dagen dat ik eindelijk de finishing touches zou willen leggen aan een meubel dat ik voor 80% heb gebouwd in een periode van manie en hyperfocus. Op zo'n dagen zou ik heel graag eens rilatine willen pakken zodat ik gewoon in gang schiet om dingen echt af te maken in plaats van overal nieuwe werven op te starten zonder de oude af te werken. Daardoor ga ik laat op de dag - weer gedreven door schuldgevoel - pas aan de slag, lig ik weer laat in bed, en heb ik nooit uit mijn dag gehaald wat ik er uit wilde halen, ook al omdat er standaard ook wel een groot verschil is tussen wat ik aanvankelijk ging doen en wat ik uiteindelijk gedaan heb op een dag

 

[Mulan]

Mijn grootste ADHD-frustratie is gekomen sinds ik een elektrische tandenborstel heb. Ik poets mijn tanden, dat ding geeft aan dat de batterij bijna plat is, ik denk dan tijdens het tandenpoetsen de hele tijd 'in oplader steken als je klaar bent, in oplader steken, in oplader steken'

Op dat moment moet je de lader vastnemen. Dus echt in je ene hand houden terwijl je je mond spoelt.

Nog typische hulpmiddelen hier: post -it notes op mijn stuur plakken (doorgaans met "pakket afhalen!" op gekriebeld) en vanalles aan de voordeur hangen of tegen de voordeur leggen zodat je het hoort slepen als je wil vertrekken.

Ook hier start ik de werkdag met de map "concepten" te controleren, vooraleer ik naar de eigenlijke inbox ga.

En natuurlijk is mijn digitale agenda mijn grootste hulp. Je kan zelf instellen hoeveel en wanneer je herinneringen wil ontvangen.
Ook op mijn smartwatch staan herinneringen ingesteld: medicatie innemen 10 minuten voor ik naar het werk vertrek en ook 5 minuten voor het einde van de werkdag krijg ik een trillend alarm. Ik stop zelden 5 minuten later; maar ik zie het wel als signaal om geen nieuwe dingen meer te starten en enkel lopende zaken af te werken. Zo zet ik dan mijn telefoon op DND en open ik geen mails meer.



En gewoon algemene info: medicatie tegen ADHD kan een enorm verschil maken; maar soms ook niet.
Zo werkt het voor 70% van de ADHD 'ers dus 30% heeft gewoon pech.
Persoonlijk nam ik de rilatine, die wel werkte toen ik een tiener was, met absolute tegenzin. Het voelde voor mij alsof ik mezelf niet was en dat mijn "ik" ongewenst was. Dit laatste vooral door commentaren op school en soms thuis: "Hebt ge wel uw pilletje wel gepakt?!?" Alsof ik als persoon volledig werd afgewezen en enkel de gedrogeerde versie van mezelf (die niet als "mezelf" voelde) wenselijk was.

 

[Sir.Killalot]

Ik ben met de medicatie gestopt omdat ze niet genoeg deed om de mogelijke gevolgen op langere termijn van langdurig gebruik te compenseren. Ik kan me wel inbeelden dat, moest ze mij echt fundamenteel geholpen hebben, ik het nu nog altijd nam. Ik heb er op veel vlakken mee leren leven, maar het blijft toch een struggle. En zeker in periodes dat er té veel op mij afkomt (bvb nu moeilijke periode op het werk door zware besparingen, zware renovatie, 2 jonge kinderen, relatie die onder de stress lijdt, andere gezondheidsproblemen), voel ik dat mijn hoofd vaak helemaal weg is. Bijna permanente zeer hevige brain fog nu.

Misschien zou ik nog eens bij de huisarts moeten vragen om terug eens met iets van rilatine op te starten, maar ik huiver voor de afhankelijkheid.

 

[coldvinc]

Ik heb dat dus ook regelmatig... de battterij van de tandenborstel is plat, en dan de volgende keer dat ik mijn tanden moet poetsen is de batterij nog steeds plat.

Een mail hebben en vergeten op send te klikken is ook een klassieker: je denkt aan het begin van de dag geantwoord te hebben op een mail, maar omdat er juist iemand een vraag stelde is die mail de hele dag blijven open staan (terwijl in mijn hoofd die mail al verzonden is). Ik neem tegenwoordig geen Teams calls meer op wanneer ik bezig ben met het opstellen van een e-mail en bel pas terug nadat mijn mail is verzonden.

Nog ambetanter is dat ik mij regelmatig verspreek en B zeg in de plaats van A (dikwijls knal het tegenovergestelde van wat ik bedoel) waarop mensen mij moeten corrigeren en dat ontbreekt dan heel mijn gedachtenflow. Het foutcorrectiegedeelte van mijn brein werkt niet goed.

Haha, herkenbaar. Al een paar keer mij moeten excuseren met "in mijn hoofd heb ik je al gemaild"

Hahaha, dit zo hard. Ik excuseer me dan wel atijd super hard: "Oh shit, sorry. Ik dacht dat ik die mail had verstuurd". Idem met chatberichten.

 

[Tanuki_]

Ben ook wel blij dat ik tot mijn 40e heb ge raw-dogged zonder medicatie of wat dan ook ondanks de vele tegenslagen en moeilijkheden waar ik mezelf en soms ook mijn omgeving mee heb opgezadeld.

Mag ik vragen waarom? Ik zit constant te denken van "wat als ik dit 20 jaar terug had geweten, wat als ik toen medicijnen had gehad die mij hielpen, zou ik nu veel verder staan op sommige vlakken of veel beter bezig zijn" etc etc. Nutteloze gedachten natuurlijk, maar ik vind het best een moeilijke om dat los te laten

 

[Sir.Killalot]

Mag ik vragen waarom? Ik zit constant te denken van "wat als ik dit 20 jaar terug had geweten, wat als ik toen medicijnen had gehad die mij hielpen, zou ik nu veel verder staan op sommige vlakken of veel beter bezig zijn" etc etc. Nutteloze gedachten natuurlijk, maar ik vind het best een moeilijke om dat los te laten

Die medicijnen hebben mij geholpen om mijn studies door te geraken, maar waren zeker geen wondermiddelen*, en je kan die ook niet heel je leven blijven slikken.

* Ik kon mij in de aula misschien 5 keer zo lang focussen als zonder de medicatie, maar als je voor de medicatie al binnen de 5 minuten je focus kwijt was, ben je nog altijd geen volledig lesuur gefocust mét de medicatie.

 

[derp]

Mag ik vragen waarom? Ik zit constant te denken van "wat als ik dit 20 jaar terug had geweten, wat als ik toen medicijnen had gehad die mij hielpen, zou ik nu veel verder staan op sommige vlakken of veel beter bezig zijn" etc etc. Nutteloze gedachten natuurlijk, maar ik vind het best een moeilijke om dat los te laten

Dat is natuurlijk super persoonlijk. Bij mij zorgt de (vermoedelijke) ADHD in combinatie met andere karaktertrekken er voor dat ik een impulsieve naïeveling ben geweest die toch nog nét over genoeg verstand beschikte om zich nooit té diep in de nesten te werken. Maar het is wel veel gebeurd, en ik heb daar veel littekens aan overgehouden, maar ik heb ook veel meegemaakt.

Ik denk dat het belangrijk is om in te zien dat de negatieve kanten van ADHD vaak ook een positief effect hebben. Bijvoorbeeld, veel ADHD'ers zijn enorm streng voor zichzelf, want ze hebben bij wijze van spreken al hun hele schoolse leven impostor syndrome omdat ze moeten meedraaien in een schoolsysteem waar ze niet voor gemaakt zijn.

Dat is natuurlijk heel zwaar, maar dat zorgt er voor dat ge vaak ook empathisch zijt voor anderen, want ge weet hoe het is om de outsider te zijn. Bij mij zorgt dat er voor dat als ik in een groep ben, en merk dat iemand zich niet helemaal op zijn gemak voelt of wat dan ook, dat ik als een soort border collie functioneer en er probeer voor te zorgen dat iedereen zich op zijn gemak voelt.

Ik ben er niet van overtuigd dat de versie van mezelf waarbij alles altijd voor de wind is gegaan per se een leuker persoon zou zijn.

 

[Sir.Killalot]

Het heeft ook gewoon voordelen hé. In situaties waar anderen verzuipen, ben ik vaak in mijn element. Concentratie is meestal een probleem, maar de momenten waarop je in je adhd hyperfocus geraakt doe en zie je bij wijze van spreken meer dan 3 neurotypische mensen samen.

 

[pardal]

Wij krijgen op het werk om de zoveel tijd supervisie door een expert in gedragsvoorspelling, heeft een eigen therapeuten centrum gehad,... Kortom iemand waarvan ik geloof dat ze weet waarover ze spreekt. Echter geen psychiater of psycholoog.

Bij zo een sessie (altijd in groep met het team) ging hoe je reageert op een uitdaging op het werk. Waar het merendeel aangaf dit als iets negatief ervaren, was dit bij mij omgekeerd. Ik sta dan te springen, waarbij ik nog bijkomende argumenten gaf.

Supervisie, nee Pardal dat is het niet, ge zijt dopamine verslaafd door ADHD. Als iemand met een achtergrond als opvoeder, sociaal werker en ervaring in het omgaan met jongeren met ADHD, autisme, cliënten met allerlei andere stempels op hun hoofd en partner en vader van personen met een hoogbegaafdheid had ik mezelf al veel etiketten op mezelf geplakt, maar die nooit de lading volledig dekte, nooit was ADHD er een van.

Maar als ik die bril wel opzeg, kan ik een aantal gedragingen, situaties van mezelf wel kaderen. Dit heeft er voor mij onder andere voor gezorgd dat ik veel beter begrijp waarom ik zo gevochten heb voor het behoud van het beleid in mijn vorige job. Ik meende dat het vooral te maken had met het idee dat het nieuwe beleid op geen hok trok en men niet meer kon spreken van sociaal werk (wat nog wel altijd zo is) maar vooral mijn vorige werk was gewoon telkens de ene dopamine shot na de andere. En het verklaard voor mij ook waarom ik op een bepaald moment ben uitgevallen, toen ik een geschil aan het winnen was. Het was geen burnout, maar op dat moment een spreekwoordelijke overdosis van dopamine (eigen uitleg, niet wetenschappelijk bevestigd, maar wel een uitleg waar ik vrede mee heb)

Ik heb echter wel geen enkele intentie of nood om medicatie te nemen.

Aanvullend hierop wil ik blijven duiden (zoals ook het topic van hoogbegaafdheid) dat ADHD, ASS, Hoogbegaafdheid, Dyslexie, dyspraxie,... eigenlijk allemaal in pot nat is van neurodivergentie. Oftewel ons brein werkt anders, we verwerken informatie op een andere manier. Medicatie kan ervoor zorgen dat we mee kunnen draaien in de maatschappij, maar evengoed (of in mijn ogen beter) zijn er jobs, levenswijze waar je perfect kan leven met je neurodiversiteit.

 

[June]

Er waren een paar oude topics van ADHD maar die leken meestal te gaan over het feit of ADHD "echt" is of gewoon een bullshit bestempeling om moeilijkere mensen onder te klasseren. Ik ben nu een eind in de 30 en na een paar gesprekken met mijn psycholoog is er een sterk vermoeden dat ik een vorm van ADHD zou hebben. Ik wou mij hierop verder laten testen maar was toch serieus verschoten van het kostenplaatje: 1.500EUR voor een traject. De officiële stempel interesseert me eigenlijk niets maar als ik naar de symptomen kijk, kan ik zo goed als alles afchecken:

Het enige dat niet echt van toepassing is, zijn "studies niet afmaken": daar ben ik net doorgesparteld en eigenlijk wel dankzij het (illegaal) gebruik van relatine. Ik herinner me van toen hoeveel productiever ik was met die drug en verzette vaak 4 keer het werk van wat ik normaal verzette. En dit is dan ook één van de grootste drijfveren om mij toch eens te laten testen: zodat ik deze keer legaal relatine kan kopen en zien of het wat rust/structuur in mijn hoofd kan brengen. Zijn er mensen met ADHD die hiermee leven en het verschil eens kunnen toelichten?

Ik denk dat je Ritalin bedoelt, dat is een kortwerkend medicijn. Ik zou je eerder een langwerkend medicijn aanraden, maar dat terzijde. Een van mijn kinderen heeft ADHD en gebruikt medicijnen. Wat ik hier schrijf is wat ik zelf heb gezien, geleerd en ervaren bij een van mijn kinderen.

Bij de vorm van mijn kind is dat de toegang tot de voorkwab niet vrijelijk toegankelijk is, als het ware. In de voorkwab zitten functies zoals tijdregistratie, plannen, organiseren, beginnen en afmaken, emoties kunnen onderdrukken ten behoeve van iets dat voorrang moet hebben (bijv een taak) etc (zoek maar eens op executieve functies). Die voorkwab communiceert dmv stofjes met de rest van je brein en bij adhd kan je die stofjes niet aanmaken op het moment dat je wilt of nodig hebt. Het lukt wel als je veel gaat bewegen: dan maakt je lijf ze wel aan. Maar pas op, je moet niet te veel bewegen want dan raak je moe en uitgeput.. net voor je dat wordt.. heb je het punt dat je helder en alert wordt. Precies dat punt is nodig om toegang te krijgen tot je voorkwab.

Je kan het eigenlijk vergelijken met een studeerkamer op zolder (voorkwab) waarvan de trap (de nodige stofjes) steeds zoek is.. net dat je ‘m nodig had. Het zoeken naar die trap is op te lossen met medicijnen maar de trap alleen is niet het hele verhaal. De kamer moet ook ingericht zijn als studeerkamer. En als die trap te vaak zoek was, heb je ‘m wel goed kunnen inrichten? of misschien heb je ‘m deels ingericht. Maw alle functies die huizen in de voorkwab moet je ook oefenen om te weten hoe je ze moet gebruiken. En dat is waar je begeleiding bij nodig hebt, voor de broodnodige succeservaringen want anders staar je je met je heldere en alerte brein stuk op ‘hoe doe je dit”, “waarom lukt mij dat niet” en dat is wel voer voor een depressie. Je kan het ook zelf doen (er zijn genoeg boeken over) en je kan natuurlijk ook kiezen voor een combinatie: begeleiding en zelfeducatie. Afhankelijk hoe snel je kan en wilt leren.

Overigens, had mijn kind wel een flinke dip na het beginnen van de medicatie. Dat is wel gangbaar bij elk snelle leercurve: je leert opeens voorbij het punt dat je je kon concentreren. Maar die dip maakt na een paar weekjes plaats voor trotsheid en blijheid dat je je aan het ontwikkelen bent.

Die €1500 is het wel dubbel en dwars waard, denk ik, zeker als het vermoeden sterk is dat dit het geval is bij jou.

 

[June]

Mijn zus zei recent ook: "Mijn vrienden en ik denken dat ik ADD heb". Persoonlijk heb ik dat idee nooit gehad bij haar (Ikzelf heb wel de diagnose van ADHD); dus ik heb haar gewoon de criteria doorgestuurd van de DSM V.

https://www.aafp.org/dam/AAFP/documents/patient_care/adhd_toolkit/adhd19-assessment-table1.pdf

Ze gaf direct aan, bij het overlezen dat dit inderdaad niet het geval was voor haar. Zo snel kan het soms ook gaan.

Ik dacht dat het een spectrum was (en dus hoef je niet aan alles te voldoen maar je moet wel wel voldoende “punten” scoren om binnen het spectrum te vallen).

Mijn psychiater voelt zich dan weer niet comfortabel om zo een diagnose te stellen; die verwees ook door naar een gespecialiseerd centrum. 1 van de belangrijkste redenen waarom die zo duur zijn; is omdat ze ook breder kijken. Ze testen niet enkel op de kenmerken van ADHD/ADD maar nemen ook een IQ-test af, testen mee op ASS, gesprekken met meerdere personen,... Het is appelen met peren vergelijken wanneer je de dure tests bij gespecialiseerde centra (en daar zitten zeker commerciële charlatas tussen!) vergelijkt met een gesprek met een huisarts (die normaal alleen medicatie mag voorschrijven na een verslag van een psychiater met de diagnose) of psycholoog (die geen diagnoses mag stellen wettelijk gezien)/psychiater.

Toch ook, niet elke instantie is goed en kijkt “breed”. Er zijn erbij die alleen schroeven draaien en anderen alleen spijkers inslaan en heel soms is er eentje bij die beiden kan. Als je als “schroef” je problemen bespreekt met een “hamer” zal die met een oplossing kunnen komen die niet past bij jou als schroef omdat de hamer jou niet herkent als schroef maar een spijker voor zich ziet. Een kennis van ons heeft zich laten onderzoeken op ADD/ADHD bij een instantie die alleen ADD/ADHD onderzoekt. Wij vonden het een spring-in-‘t-veld en waren zeker dat er een diagnose ADHD uit zou rollen. Maar niet dus. Hij voldeed aan alles voor een diagnose werd verteld maar het laatste onderdeel (je concentreren op een oersaai spelletje) kon hij te goed en volgens hen konden ADHD-ers dat nou net niet. Dat is vast waar. Toch, later heeft hij zich ergens anders opnieuw laten onderzoeken (op ASS) en toen kwam daar ASS én ADHD uit (waar hij zich goed in herkende).

Het luistert wel nauw waar je je laat onderzoeken. Kies sowieso een plek uit die niet standaard en alleen kortwerkende medicatie wil bespreken maar waar lang(er)werkend ook een optie is.