Ik had nog reserve voelde ik, maar wanneer voelen jullie dat het vat af is bij een race? Ik nam als maatstaf bloedsmaak in de mond maar dat is nog niet voorgekomen eigenlijk.
Dat hangt hier van de dagvorm af.
Op een slechte dag als het vat af is heb ik nog amper macht in mijn benen. Ik ben zwaar gebouwd voor een loper
en géén goeie benen? = Ik mag dan zoveel vechten en karakter tonen als ik wil: Dan vecht ik letterlijk tegen de bierkaaien. Ik begin gewoon te zwalpen en ik ga steeds trager en trager en finaal moet ik dan beginnen wandelen (willen of niet). Dan weet ik het: Het is echt 'op'.
Op een goeie dag voel ik mijn benen niet en dan kan ik op conditie en karakter met de verzuring achter mijn oren nog lang doorgaan (langer dan gemiddeld). Dat doet enorm veel pijn en voelt echt als een marteling aan maar dat lukt dan wel.
Zo liep ik vorig jaar tijdens de 10 miles de laatste km aan een gemiddelde HR van 187 terwijl mijn max in 99,99% van alle scenarios niet boven de 180 uitkomt. Ik kan dan blijven gaan tot ik "figuurlijk" bijna doodval. Ik ben dan echt beenhard.
[Nu goed ik kan niet 100% zeker zeggen of die HR dan echt klopte maar zone 5 was dat dus wel, ne hele km lang]
Ik nam als maatstaf bloedsmaak in de mond maar dat is nog niet voorgekomen eigenlijk.
Ik ben al dikwijls in het rood gegaan (zone 5) of er zelfs over en ik heb nog nooit ne bloedsmaak in de mond gehad. Ik begin gewoon zwaar naar adem te happen. Alles doet precies pijn. Maar ne bloedsmaak? Neen nog nooit.
Eerlijk? Ik ben nog nooit zo diep gegaan in mijn leven als vorig jaar tijdens de 10 miles (het was nog +-500 meter verder toen ik dacht dat ik al aan de finish was) Ik kon even geen A meer zeggen (letterlijk) en ik lag even tegen de grond aan de finish. Het zag even zwart voor mijn ogen maar ik had nog steeds geen bloedsmaak in de mond.
Ik denk eigenlijk dat sommige mensen dat wel kunnen hebben maar dat dit niet iets is dat iedereen ooit zal krijgen bij heel zware inspanningen ?