Anonimiteit spermadonoren?

Benieuwd naar het ontstaan van een wachtlijst voor wie een spermadonor zoekt nu
Die wachtlijst is er altijd al geweest, er zijn al heel lang tekorten

dit zal de deur openstellen naar clandestiene donoren.

Benieuwd wat dit vraagstuk zal teweegbrengen voor bv adoptie (zelfde problematiek vaak) en ook orgaandonatie (veel nabestaanden zijn benieuwd naar wie de organen gingen na de dood van hun geliefde).
Ook clandestiene donoren bestaan al heel lang, deels net omdat heel wat vrouwen geen anonieme donor willen via het ziekenhuis omdat ze willen dat hun kind ooit kan weten wie de biologische vader is. Aangezien ziekenhuizen enkel anonieme donaties toelaten worden zij vanzelf in de clandestiene scène geduwd en dat is soms een zeer schimmige wereld (rare facebookgroepen...), maar evengoed zelf staaltjes kopen via Cryos (indien ze genoeg geld hebben) en dan zelfinseminatie thuis. Vroeger was er zelfs geen centrale databank voor ziekenhuisdonoren, die is er nu ondertussen gelukkig wel.

Het verschil bij een ONS, of zelfs een buitenechtelijk kind, is dat het alleenrecht bij de moeder ligt.

Als de moeder beslist om alles geheim te houden, kan je er weinig aan doen. Noch als kind noch als wetgevende macht. Als zij zegt dat ze niet weet wie de vader is ook al weet ze het wel, heb je gewoon pech.* Als de moeder instemt met en procedure waarbij ze weet dat de anonimiteit gegarandeerd is van de donor, kan ze dit perfect aan het kind zeggen en dan krijg je situaties als deze waar een donorkind het dan wilt weten en men alles overkop wilt gooien.

*: Geen idee hoeveel dit gaat voorvallen, maar ik ken zeker 1 zo'n geval persoonlijk waar de moeder ook loog tegen het kind dat de vader dood was terwijl dit (voor zover iedereen weet) niet het geval is. Dus het gebeurt zeer zeker.

Vroeger suggereerden de ziekenhuizen aan de ouders om erover te liegen zodat het kind niet wist dat het van een donor kwam. Bij lesbische of alleenstaande moeders kon dat niet maar bij koppels waarbij de man onvruchtbaar was wel. Gevolg was dan vaak dat dat uitkomt eens het kind 16 is ofzo en die een diepe crisis krijgt dat er heel zijn leven tegen hem/haar gelogen is geweest en intens op zoek gaat naar de biologische vader. En het is absoluut zo dat als iemand je echt wil vinden, je gaat gevonden worden, ongeacht of het ziekenhuis wil meewerken of niet. Er zijn daar gespecialiseerde groepen voor en er zijn meerdere publieke DNA-databanken waarin mensen op zoek gaan. Nu wordt er aangeraden om gewoon vanaf het begin open te zijn tegen het kind dat het een donorvader heeft en zo kunnen ze daar (meestal) veel beter mee om. Wat geen afbreuk doet dat ze uiteindelijk toch nog altijd info willen over de biologische vader. Maar dat is ook te verwachten. De regelgeving van België, waarbij donaties verplicht anoniem zijn, loop/liep echt achter vergeleken met onze buurlanden en is ook niet ethisch tegenover het kind.
 
Een kind heeft recht op informatie over zijn afstamming. Er zijn veel dingen die genetisch bepaald zijn en naar identiteitsvorming is het belangrijk om dit te kunnen plaatsen.
Dat lost ge dan op door een kind van een spermadonor een DNA-analyse cadeau te doen. Niet door de naam van de vader te geven.
 
Dat lost ge dan op door een kind van een spermadonor een DNA-analyse cadeau te doen. Niet door de naam van de vader te geven.
Maar op een DNA analyse kunt ge geen persoonlijkheidskenmerken weergeven.

Ik denk dat het daar vooral het moeilijke zit, dat je instinctief anders reageert dan je opvoedingsfiguren en je op zoek gaat naar een uitleg/oorzaak.

Een gesprek met uw donor kan zoiets uitklaren
 
Maar op een DNA analyse kunt ge geen persoonlijkheidskenmerken weergeven.

Ik denk dat het daar vooral het moeilijke zit, dat je instinctief anders reageert dan je opvoedingsfiguren en je op zoek gaat naar een uitleg/oorzaak.

Een gesprek met uw donor kan zoiets uitklaren
Maar evengoed helemaal niet. Als je weet dat je geboren bent door spermadonor, en je reageert instinctief anders dan uw opvoedingsfiguren, dan ga je voor alles "zal wel van mijn vader zijn dan" als excuus zien. Genetische aandoeningen zijn imo echt de enige reden waarom die identiteit van belang kan zijn, en dat is dan nog geen reden om de anonimiteit af te schaffen.
 
Maar evengoed helemaal niet. Als je weet dat je geboren bent door spermadonor, en je reageert instinctief anders dan uw opvoedingsfiguren, dan ga je voor alles "zal wel van mijn vader zijn dan" als excuus zien. Genetische aandoeningen zijn imo echt de enige reden waarom die identiteit van belang kan zijn, en dat is dan nog geen reden om de anonimiteit af te schaffen.
Ik denk dat dit voor elke donorkind anders kan zijn, waarom ze contact zouden willen.

En het niet weten kan/ antwoorden hebben kan trauma's veroorzaken.

Als er genoeg wetenschappelijke onderzoek is waaruit blijkt dat donorkinderen baat hebben bij contact met hun donor, is dit voldoende om de anonimiteit van de donor op te geven.

Er zijn in het verleden genoeg maatregelen geweest die achteraf gebleken meer kwaad dan goed hebben gedaan. Ook al zijn de maatregelen genomen met de beste bedoelingen en kennis van die tijd. Ik denk dan aan verplicht adoptie, maar ook om ooit homo zijn als een ziekte te beschouwen en op te nemen in de DSM.
 
Ik denk dat dit voor elke donorkind anders kan zijn, waarom ze contact zouden willen.

En het niet weten kan/ antwoorden hebben kan trauma's veroorzaken.

Als er genoeg wetenschappelijke onderzoek is waaruit blijkt dat donorkinderen baat hebben bij contact met hun donor, is dit voldoende om de anonimiteit van de donor op te geven.

Er zijn in het verleden genoeg maatregelen geweest die achteraf gebleken meer kwaad dan goed hebben gedaan. Ook al zijn de maatregelen genomen met de beste bedoelingen en kennis van die tijd. Ik denk dan aan verplicht adoptie, maar ook om ooit homo zijn als een ziekte te beschouwen en op te nemen in de DSM.
Maar is dat dan de vader zijn verantwoordelijkheid? Het is uiteindelijk de moeder die beslist om met een donor te werken.
Want het feit dat plots een onbekend kind voor uw deur staat, kan evengoed trauma's veroorzaken.
Is er ook wetenschappelijk onderzoek gedaan naar de vaders en hun gezin...
 
Maar is dat dan de vader zijn verantwoordelijkheid?
Neen en ja. Hij heeft besloten om te donoren, echter onder bepaalde regelgeving die nu veranderd is.
Het is uiteindelijk de moeder die beslist om met een donor te werken.
Want het feit dat plots een onbekend kind voor uw deur staat, kan evengoed trauma's veroorzaken.
Is er ook wetenschappelijk onderzoek gedaan naar de vaders en hun gezin...
Akkoord dat er voor de donors ook een traumatische ervaring gaan veroorzaken door de anonimiteit op te heffen.

In dit verhaal zijn er geen winnaars he op korte termijn wel op lange termijn.

Ik zie het zoals het gaat bij gedwongen adopties. Ook al komt er een hereniging, het resultaat is niet altijd positief, kan zelf een bijkomend trauma veroorzaken. Maar dit zorgt er wel voor dat er nu anders wordt gekeken naar adoptie.
 
van mij zou het volledig anoniem moeten zijn en blijven.

ge geeft het sperma af, en daarmee is de kous af. je hebt uw plicht gedaan. alles wat daarna komt of volgt, zijn uw zaken toch niet meer?
ze mogen al blij zijn dat ze sperma krijgen, die donor centra.
 
Ik heb een vriendin die tot nu toe al 2x met een
dit zal de deur openstellen naar clandestiene donoren.

Benieuwd wat dit vraagstuk zal teweegbrengen voor bv adoptie (zelfde problematiek vaak) en ook orgaandonatie (veel nabestaanden zijn benieuwd naar wie de organen gingen na de dood van hun geliefde).
Ik heb zo een vriendin, ze wil per se geen anonieme donor waardoor ze al 2x afgesproken met een donor buiten het ziekenhuis om. Dus concreet: afspreken in een rendez-vous hotelletje, hij doet zijn ding terwijl zij effe in de badkamer wacht en dan insemineert ze zichzelf met zo’n kitje terwijl hij dan weer effe in de badkamer wacht. Ze heeft een contract met hem voor 1 jaar en er is vastgelegd dat het kind mag weten wie hij is en contact kan opnemen als het een bepaalde leeftijd heeft.
 
Ik heb een vriendin die tot nu toe al 2x met een

Ik heb zo een vriendin, ze wil per se geen anonieme donor waardoor ze al 2x afgesproken met een donor buiten het ziekenhuis om. Dus concreet: afspreken in een rendez-vous hotelletje, hij doet zijn ding terwijl zij effe in de badkamer wacht en dan insemineert ze zichzelf met zo’n kitje terwijl hij dan weer effe in de badkamer wacht. Ze heeft een contract met hem voor 1 jaar en er is vastgelegd dat het kind mag weten wie hij is en contact kan opnemen als het een bepaalde leeftijd heeft.
En die vindt daar dus effectief kandidaten voor?
 
Klopt, maar ik bedoel dan eerder persoonlijk voor mezelf.

Als ik zou doneren zou ik ergens toch rekening houden dat ik ooit een donorkind zou kunnen tegenkomen.

Nu als ik mij niet vergis werden de donaties niet gebruikt bij vrouwen in een ander land? Zodat de kans kleiner was dat je hen per ongeluk zou tegenkomen.

Anderzijds stel dat jij als donor op latere leeftijd een erfelijke ziekte blijkt te hebben, zou het toch verantwoord zijn dat men het donorkind hiervan inlicht, niet?

En in verband met wetgeving en gegarandeerde anonimiteit, wetgeving staat niet gebeiteld in steen en men kan er altijd van terugkomen, aapassingen doen enz...

Als men zegt dat het volledig anoniem is voor altijd, en jij dat als nog naïeve student geloofd, dan lijkt mij dat niet zo absurd om er vanuit te gaan dat het doneren is en er dan nooit meer van horen.

Je gaat niet anoniem doneren om erna nog met dat kind geconfronteerd worden.

Ik zou zelf niet doneren ook omdat nu ik zelf kinderen heb en dat wat vreemd voelt. Dat ik voor mijn kinderen kies maar dan hier een mogelijks kind is waar ik niks mee te maken wil hebben. Maar als je jong bent en geen kinderen hebt of wilt denk je daar niet zo over na..
 
Die wachtlijst is er altijd al geweest, er zijn al heel lang tekorten


Ook clandestiene donoren bestaan al heel lang, deels net omdat heel wat vrouwen geen anonieme donor willen via het ziekenhuis omdat ze willen dat hun kind ooit kan weten wie de biologische vader is. Aangezien ziekenhuizen enkel anonieme donaties toelaten worden zij vanzelf in de clandestiene scène geduwd en dat is soms een zeer schimmige wereld (rare facebookgroepen...), maar evengoed zelf staaltjes kopen via Cryos (indien ze genoeg geld hebben) en dan zelfinseminatie thuis. Vroeger was er zelfs geen centrale databank voor ziekenhuisdonoren, die is er nu ondertussen gelukkig wel.



Vroeger suggereerden de ziekenhuizen aan de ouders om erover te liegen zodat het kind niet wist dat het van een donor kwam. Bij lesbische of alleenstaande moeders kon dat niet maar bij koppels waarbij de man onvruchtbaar was wel. Gevolg was dan vaak dat dat uitkomt eens het kind 16 is ofzo en die een diepe crisis krijgt dat er heel zijn leven tegen hem/haar gelogen is geweest en intens op zoek gaat naar de biologische vader. En het is absoluut zo dat als iemand je echt wil vinden, je gaat gevonden worden, ongeacht of het ziekenhuis wil meewerken of niet. Er zijn daar gespecialiseerde groepen voor en er zijn meerdere publieke DNA-databanken waarin mensen op zoek gaan. Nu wordt er aangeraden om gewoon vanaf het begin open te zijn tegen het kind dat het een donorvader heeft en zo kunnen ze daar (meestal) veel beter mee om. Wat geen afbreuk doet dat ze uiteindelijk toch nog altijd info willen over de biologische vader. Maar dat is ook te verwachten. De regelgeving van België, waarbij donaties verplicht anoniem zijn, loop/liep echt achter vergeleken met onze buurlanden en is ook niet ethisch tegenover het kind.
Het is mede door die lange wachtlijsten dat clandestiene donoren zo populair zijn. In het ziekenhuis is de psychologische screening naar het schijnt ook niet min. Je betaalt in het ziekenhuis eveneens een 600€ voor enkel het sperma zonder enige tussenkomt van de mutualiteit. De echo’s/bloedonderzoeken/inseminatie etc zijn wel voor een groot stuk terugbetaald. Maar denk je in totaliteit toch al snel 800€-1000€ kwijt bent via de medische weg. Kan mij inbeelden dat voor 1000€ er misschien gasten zijn die wel 4 pogingen willen ondernemen om raak te schieten 😅.

Ze kunnen eventueel een anonieme beschrijving voor het kind achterlaten zodat die genetisch wat informatie heeft. Een vriendin heeft zowel een sperma- als eiceldonor gehad. Ik dacht dat zij wel een zekere beschrijving gehad heeft, ze hebben bewust rekening gehouden met de genetica van de ouders om het minder te laten opvallen dat hun kind niet biologisch van hun is. Misschien doen ze dat wel standaard opdat het kind minder snel vragen zou gaan stellen.
 
En die vindt daar dus effectief kandidaten voor?
Nooit naar de Meilandjes gekeken? :p Ze hebben toen getoond dat er platformen bestaan waar je ze op profielbasis kan uitkiezen 😅. Maxime haar eerste was via een donor, ze heeft voor haar huwelijk een poging met Leroy een 2e ondernomen. Heel die poging is uitgezonden geweest op tv (de zoektocht, de ontmoeting op hotel en negatieve test).
 
Ik heb een vriendin die tot nu toe al 2x met een

Ik heb zo een vriendin, ze wil per se geen anonieme donor waardoor ze al 2x afgesproken met een donor buiten het ziekenhuis om. Dus concreet: afspreken in een rendez-vous hotelletje, hij doet zijn ding terwijl zij effe in de badkamer wacht en dan insemineert ze zichzelf met zo’n kitje terwijl hij dan weer effe in de badkamer wacht. Ze heeft een contract met hem voor 1 jaar en er is vastgelegd dat het kind mag weten wie hij is en contact kan opnemen als het een bepaalde leeftijd heeft.

Wel belangrijk om te weten dat zelf opgemaakte contracten rond spermadonaties in België niet geldig zijn. In Nederland wel maar in België ben je, bij een donatie die niet via het ziekenhuis verloopt, gewoon de vader. Contracten die daarrond gemaakt zijn zijn niet geldig. Enkel donaties via het ziekenhuis zorgen voor wettelijke bescherming, verder niks, ongeacht welke zelf opgemaakte contracten daarrond mogen opgesteld zijn.
En die vindt daar dus effectief kandidaten voor?

Er is daar zelfs een hele subcultuur rond. Groot schandaal daarrond is Jonathan Meijer, er is daar ook een docu op netflix over (the man with 1000 kids, aanrader).
 

Eerste resultaat op google :p.
de verdwaalde ooievaar is ook zo een site.
op forum zie je zoekertjes voor anonieme spermadonoren.

Resultaat zal zijn dat, zoals @Put_met_keren zegt, clandestiene donaties zonder screening op ziektes hoogtij zullen vieren.
En idd zonder contract, want zoals @Karton zegt ongeldig.
 
de verdwaalde ooievaar is ook zo een site.
op forum zie je zoekertjes voor anonieme spermadonoren.

Resultaat zal zijn dat, zoals @Put_met_keren zegt, clandestiene donaties zonder screening op ziektes hoogtij zullen vieren.
En idd zonder contract, want zoals @Karton zegt ongeldig.
De problemen met clandestiene donaties zitten inderdaad enerzijds bij de vrouw want die weten niet of die man oke is mbt ziektes of genetische afwijkingen. In het ziekenhuis worden alle donoren grondig gescreend, bij clandestiene donaties is het willekeur. Bij de man zit het probleem hem erin dat je wettelijk altijd de vader bent, ongeacht het contract. Maar ik had nog willen aanvullen obv @iamhollywood haar opmerking over mentale screening. Als donor via het ziekenhuis weet je dat die kinderen bij goede families gaan terechtkomen want het ziekenhuis doet normaal een grondige screening. Maar bij clandestiene donaties weet je dat niet. Je weet niet of de moeder stabiel is of in welke situatie die kinderen gaan opgroeien. Dat alleen al maakt het immoreel. Zeker via zo'n zoekersites waar je de achtergrond van de vrouw helemaal niet kent. Als je dat doet ben je niet bezig met de welzijn van het kind.
 
Maar kans is groot dat de donorcentra zonder zaad gaan vallen terwijl er steeds vrouwen gaan zijn mét kinderwens.

Het resultaat laat zich raden.
 
Terug
Bovenaan