Otis Redding - Try A Little Tenderness - 12
Cream - White Room - 10
Waarom zijn mijn duels altijd tegen zo'n kleppers van artiesten?
White Room, misschien het beste nummer van Cream dat er is. Gewoon heel goed nummer, straf muzikantenschap van een halve gek van een drummer, God, en klein pierken op bas en vocals.
Maar "Try a little tenderness", een cover van
een nummer uit 1932 (!!!), dat door Steve Cropper, Isaac Hayes vakkundig ontdaan werd van zijn oubollig jasje, goed achter de oren werd gewassen, en terug opgebouwd is volgens het STAX recept: Human Metronome Al Jackson jr (de mens naar wie de atoomklok belt om te vragen of hij nog goed zit), Steve Cropper op zeer smaakvolle Telecaster, het nummer volledig dienend, met hier en daar een frivoliteit. De joie de vivre van Duck Dunn op bass, en dan de heerlijke orgelklanken van Booker T. Ja, die van de MG's en Green Onion, waar de rest ook meespeelde. Rustig beginnend, om vervolgens open te barsten naar het einde toe. Perfect nummer qua timbre, opbouw, atmosfeer,...
Overigens,
live was het heel wat anders (allemaal dezelfde muzikanten als de studio-opname trouwens). Otis kicked butt, and
did take names! Een zanger met een ontzettend potentieel, die als chauffeur voor een andere artiest reed om opnames te maken in de STAX studio, en toen die sessie op niets uitdraaide en er nog een paar minuten studiotijd overwaren vroeg of hij eens een keel zijn keelgat mocht openzetten... en de rest is geschiedenis. Een artiest waarvan de andere artiesten in de "Soul Revue" (zelfde backing band, 6/7 verschillende zangers/groepen) lotjes trekten om niet na Otis te moeten spelen, want de lat lag zo hoog.
Wie weet wat had deze man allemaal nog kunnen betekenen in de jaren '70 & '80... ware het niet dat het leven gefnuikt werd doordat zijn transportvliegtuigje in een ijskoud meer in Wisconsin dook in de winter van 1967... Hij heeft zelfs de "27-club" niet gehaald, hij was maar 26. Het gevolg was zijn enige nummer 1 hit: Sitting on the dock of the Bay, dat Steve Cropper had opgenomen als demo van puur Otis met een akoestische gitaar. En na zijn dood hebben de MG's en Mar Keys daar een volwaardig nummer van gemaakt. De laatste vers is woordenloos, niet als stijlkeuze, maar omdat hij daar de tekst nog niet voor had geschreven.