Slayer – Angel Of Death - 2
Tracy Chapman – Fast Car - 1
Elke metalhead weet dat Slayer deel uitmaakt van de G4 in Trash Metal.
Wie de beste is, laat ik in het midden. Net als wie de eerste was. Ze hebben alle vier hun charme en steengoede albums.
Feit is dat het album Reign in Blood een all-time klassieker is.
Tien songs op nog geen half uur. Dan weet je dat het razendsnel gaat i.t.t. de snelle auto waarin Tracy zich dronken achtte en zich afvroeg of het dat was waarom de auto zo snel ging. Volgens mij had de chauffeur deze klassieker opgezet.
Het begint met een beginseconde dat meer dan 50% van de metal-populatie zou moeten kennen.
Dat je moeite hebt om de achttien seconden erna te herkennen, kan ik nog vergeven, maar dan komt een scream waar zowel Neve Campbell als andere scream queens het onderspit voor moeten delven en dat onder het gedonder van Lombardo zijn gedrum. Alsof Tom Araya zijn testikels werden geplet, maar beseft dat hij zich mannelijk moet gedragen en lager gaat met de schreeuw ter afronding.
De gitaren denderen voort en dan komt het citaat waar menig jood van rechtveert en klacht wil indienen tegen Slayer: “Auschwitz, the meaning of pain, the way that I want you to die.” Figuren zoals Dutroux en De Gelder mogen zich aangesproken voelen als hun langharige gevangenisgenoten deze tegen de muur zetten ter waarschuwing dat ze ogen op hun rug moeten hebben.
Je voelt je persoonlijk aangevallen door Tom, alsof JIJ de schuldige bent van de Holocaust en dat werkt perfect, want hij waarschuwt dat er nog 400k gaan sterven. De boomstammen worden neergedropt en roepen: “wakker worden, mensen! De doodsengel is daar!”
Hij verhaalt hoe Mengele zijn slachtoffers aanpakte. De ene luisteraar denkt dat Slayer Mengele aanbidt; de andere hoe ze hem aanklagen wegens wandaden tegen de mensheid.
Er komt een lichte verpozing. Een rustmomentje om te ontsnappen aan de gruwelpraktijken van de Duitser.
En hij begint weer met martelen.
Voor degenen, die twijfelen dat dit een lofzang is aan Mengele, komt volgend stuk: “Millions laid out in their crowded tombs, sickening ways to achieve the holocaust.” Meer dan duidelijk anti-Mengele en tegen de wanpraktijken van de Duitsers. Een beetje later komt iets soortgelijks terug met de vrije vlucht van Joseph (werd gevangengenomen, maar men wist niet wat zijn rol was en de VS liet hem vrij).
Het dubbel gitaarwerk is chaotisch gesprek tussen Europa en de VS, van hoe het mogelijk was dat ze hem konden laten gaan. De wegstervende gitaar is de lachende echo van een ontsnapte Mengele…
Lombardo zijn afsluitende drumbommen laten ons weten dat zoiets nooit meer mag gebeuren. We moeten wakker blijven en onze koppen niet in het zand steken.
Araya benadrukt dat zulke mensen moeten opgespoord worden en schreeuwt zijn bijnaam nog een keer om de slachtoffers een stem te geven.
Jammer dat Tracy hier tegen uitkomt. Ze is een stem waard.
de jeuk aan je vinger lijkt dan toch beter?
