Het is idd een herverdelingsmechanisme maar één die enkel triggert omdat er iemand overlijdt en zijn vermogen zelf niet opgedaan heeft tijdens zijn leven, mensen in een andere situatie moeten er niet aan bijdragen. Als we vinden dat er meer moet geherverdeeld worden, waarom belasten we dan niet gewoon alle inkomsten/uitgaven meer?
Zie je nu zelf niet de discrepantie ?
Uw oplossing voor het afschaffen van erfenissen is om de inkomsten of de uitgaven meer te belasten. Waarbij de inkomsten uit arbeid al degenen zijn die het zwaarste belast worden. En als je geen uitgaven doet omdat je het geld oppot of spaart dat de verhoging van de belastingen daarop dan ook niet logisch of een impact heeft.
Wat in een consumptieeconomie waar onze economie op dit moment vooral gebaseerd is het enorm belangrijk is, ook voor onze overheidsfinanciën en ons economisch systeem. Want op elke stap binnen dat circulaire consumptiepatroon wordt er een stuk aan herverdeling gedaan.
En iemand die ervoor kiest om dat NIET te doen, die draagt daar dan ook niet aan bij.
Triggeren op een overlijdenis is dan ook niet anders dan al de andere triggers die er zijn in onze economie. Waarbij een erfenis gezien wordt als zijnde het eindpunt van het vermogen van een individu en zijn rechten en dus ook het ideale moment om een eindheffing te realiseren voor de overgang van het kapitaal naar een ander. Met als intentie om de hoeveelheid aan belastingen die de gewone mensen moeten betalen die altijd hebben bijgedragen aan de economie en het systeem te beperken. En opnieuw, daar is niets mis mee. Behalve dan het emotionele aspect.
Ik denk dat een groot deel van het rechtvaardigheidsgevoel in deze kwestie afhangt van wie je als de belaste partij ziet. Degene wiens geld naar een erfgenaam gaat of degene die het geld erft. Ik was vroeger ook een voorstander van veel zwaardere, zelfs 100% erfenisbelasting omdat het niet zelf verdiend was en ik het beter vond daar geld te halen dan op alle andere manieren dat we de overheid financieren. Met ouder te worden ben ik wat van standpunt veranderd, misschien door het meer door de bril van een potentiële toekomstige erflater te beschouwen, en voelt het meer aan als een extra belasting van de erflater die belast wordt omdat ie zijn geld doorgeeft ipv het opdoet.
Ik ben niet voor 100% erfenisbelasting. Ik vind nog altijd dat er een doorgave moet zijn. Juist omdat in mijn ogen net zoals bij het kapitalisme dit een stuk is waarom we meer doen dan gewoon het middelmatige. En ik niet geloof in communisme. En op de wijze die ik heb doorgegeven blijft dat er nog altijd. Zonder dat je ook raakt aan de bedrijven. Maar bij de vermogensopbouw van de particulier draag je dan wel correct bij aan het geheel van onze maatschappij. En als we het systeem willen doen en laten draaien en onze sociale zekerheid niet willen laten imploderen dan hebben we een diversificatie van inkomsten nodig. Juist om het voor iedereen fair te houden.
Want voor elk punt kan wel de vraag gesteld worden van waarom wordt die heffing of belasting gehouden.
Voor mijn vader is dat exact dezelfde redenering die hij hanteert. Maar ik heb van mijn vader nu eenmaal leren sparen. En ik kan perfect vaststellen dat de oorzaak voor een groot stuk van dat opgebouwd kapitaal is door het feit dat hij niet heeft meegedaan aan zaken die de economie doen draaien. Net zoals ik dat niet doe of echt heb gedaan (wat aan de oorzaak ligt van een groot gedeelte van mijn kapitaal - samen met een deftig inkomen natuurlijk). En ik vind het dan niet meer dan normaal dat er een rechtzetting dient te gebeuren omdat ik niet op eenzelfde wijze de maatschappij heb gesponsord. Ik zou het oneerlijk vinden als dat gebeurd tijdens mijn leven (want ik vind het nog altijd dat een individu het recht heeft om zo zijn leven te leiden), maar na mijn leven zie ik niet in waarom er dan geen stuk een solidariteitsheffing aan de maatschappij mag komen voor het voor een stuk niet deelnemen aan het circulaire aspect van onze economie.
10 miljoen is een heel andere rangorde dan een gezin met een bescheiden gezinswoning.
Zoals hier eerder aangehaald zullen de grote vermogens wel afgedekt zijn met allerlei mechanismen om successierechten zoveel mogelijk te vermijden. Heb genoeg miljoenen in een maatschap zien verdwijnen als accountant.
Het was dan ook een voorbeeld, en men weet ondertussen dat ik graag extremen gebruik, om het punt te maken. Voor de rest is er voor mij geen verschil of je 100k, 200k, 1 miljoen, 5 miljoen, 10 miljoen of whatever hebt. Het principe is voor mij van toepassing voor elkeen.
Het feit dat er mechanismen zijn om successierechten te vermijden wil daarom niet zeggen dat je de heffing moet verlagen. Want zelfs al verlaag je die, dan ga ik als die tools er zijn die nog altijd vermijden.
Neen, dat is geen factor in de bepaling of dat herverdelingsmechanisme er moet zijn. Dat bepaal je onafhankelijk hiervan. Maar als je hebt geopteerd dat dit herverdelingsmechanisme wenselijk is dan lijkt het mij evident dat de volgende stappen die moeten genomen worden is om die uitzonderingen eruit te gooien.
Om die reden ben ik ook van opinie dat je dit herverdelingsmechanisme moet hervormen naar een inkomstenbelasting van een particulier. Waarbij je dan tegelijkertijd de uitzonderingsmodaliteiten die er bestaan bij een NV of maatschappij of bedrijfje zodanig moet hervormen en versimpelen dat het makkelijker te verifiëren en controleren is. En er dan ook geen manieren zijn hoe een accountant miljoenen kan doen verdwijnen via allerhande spitsvondigheden.
Maar dat is niet iets wat van vandaag op morgen in orde zal zijn. Maar voor mij is het wel een noodzakelijke piste. Als we dat niet doen dan gaan we geheid tot de constatatie komen dat we de inkomsten uit arbeid zullen moeten gaan verhogen om aan de uitdagingen tegemoet te komen en dat we serieus het mes zullen moeten gaan inzetten in onze sociale uitgaven en wensen als maatschappij.
.
