Meisje van bijna 2j hier in co-ouderschap.
Ik doe hetzelfde, in de zin dat ik ofwel samen met haar in de speelhoek dingen teken/maak, of samen met haar speel. Ofwel maak ik eten, doe ik de afwas, etc en probeer ik haar mee te laten doen (ze is net geen 2 nu). Ik denk dat ik wel chance heb dat ik een vrij braaf kind heb met goeie motoriek, ik geef die gewoon echte glazen, ze doet geen bavet meer aan om te eten, af en toe knoeit ze wel eens wat of laat ze iets vallen maar eigenlijk valt dat allemaal goed mee. Ze is ook al vanaf haar ~6m zindelijk met betrekking tot kaka-pampers. Pipi doet ze nog altijd wel in haar pamper maar ook daar houdt ze het vrij goed op en doet ze altijd haar best om op het potje te gaan.
Maar ik probeer haar dus inderdaad gewoon mee te betrekken in alles wat ik 's morgens doe (koffie zetten, bokes smeren, dingen pakken en opruimen). Ik zet veel muziek op, maar bijna nooit kinderliedjes, gewoon dingen die ik zelf hoor maar ik blijf wel aan de 'brave' kant van het spectrum, ik ga geen Sun O)) op max volume knallen. Ze zit echt vaak gewoon op mijn arm terwijl ik in de potten zit te roeren, ze doet mee koffie in het machine, ze vult de pepermolen terug bij, ze doet de gesneden patatjes in de kom, etc. Ze heeft ook zo'n leertoren die ze zelf wat verschuift. Ondertussen zingen en dansen wij.
Eigenlijk doen wij gewoon alles samen. Samen spelen, maar ook samen 'werken'.
Voor het slapengaan hang ik ook vast aan wat ze (door de mama) gewend is geworden, dus ze valt in slaap in mijn armen, en dan leg ik haar heel voorzichtig in haar bedje (dat duurt gemakkelijk een half uur), en dan slaapt ze tot ~2u 's nachts. Dan wordt ze wakker, wilt ze wat melk drinken, en daarna slaapt ze verder bij mij in bed. Ze wilt ook de hele nacht geknuffeld worden. Voor mij is dat geen probleem, maar als ik alleen had kunnen beslissen zou ik daar veel meer op geoefend hebben om haar zelfstandiger te leren slapen.
Op de crèche is dat bijvoorbeeld geen probleem, daar leggen ze die gewoon in haar bedje en dan gaat ze slapen, maar hier thuis lukt dat (nog) niet. Het is nog maar recent dat ze opnieuw bij mij 'mag' slapen (is een hele struggle geweest met mijn ex), dus ik ben al lang blij dat het gewoon weer kan. Of dat nu een verhaal is van 'verkeerd aangeleerd' of wij hebben gewoon een kind dat veel nood heeft aan nabijheid, uiteindelijk is er niemand die het zeker weet.
1 constante gedurende de opvoeding is dat wij de dochter nooit hebben laten huilen. Als ze verdrietig is, gaan we er naartoe en troosten we haar. Voor de rest, probeer ik haar wensen ook te respecteren. Ze kan eigenlijk vrij goed zeggen wat ze wel en niet wilt, dus van mij mag ze echt wel mee bepalen wat ik op haar boterham smeer, of ze wilt eten, wat ze wilt drinken etc. Ik 'forceer' eigenlijk zelden tot nooit, en ik vind de meeste dingen die ze wilt doen ook wel gewoon prima, of grappig, of ik laat haar gewoon zelf ontdekken dat wat ze wilt proberen niet gaat lukken.
Soms gebeurt het wel eens dat ze dan geen broek wilt aandoen en dan ga ik haar niet gillend toch een broek aandoen, ik praat efkes met haar, of ik verleg de focus efkes naar iets anders, en dan zeg ik van 'ok maar nu gaan we wel echt de broek aandoen, papa heeft ook een broek aan en we leven nu eenmaal in een maatschappij waar in uw bloot gat rondlopen niet aanvaard wordt. Het is trouwens koud buiten en ik wil niet dat uw billen eraf vriezen.' en dan kijkt die mij zo wat glazig aan en dan lukt het 9/10 keer wel. Ik spreek in het algemeen trouwens ook normaal tegen haar, ik pas natuurlijk wel een beetje mijn woordenschat aan (ook niet altijd) maar ik ga daar niet gelijk ne spastenkop met een kopstem tegen haar zitten koetjie-koetjie doen.
Dus ja, op sommige vlakken zullen mensen wel zeggen dat ze bepamperd wordt, ze krijgt mega veel aandacht van ons allebei, ze kan zich niet goed alleen bezighouden, ze wilt eigenlijk altijd bij mij zijn ongeacht wat ik aan het doen ben, en ze slaapt niet door in haar eigen bedje.
Maar wel een kind dat 99% van de tijd kei vrolijk is, dat mega blij is van zowel haar mama als papa te zien, tot nu toe (hout vasthouden) nog nooit problemen gehad bij de wissels.
De mama is veel meer van de 'ze mag niet overprikkeld zijn'-school terwijl ik veel meer de neiging heb om allerlei activiteiten te plannen, overal op bezoek te gaan, en gewoon buiten te komen, en ik denk dat beiden wat dat betreft wel belangrijk zijn.
Ik denk dat alle ouders starten met een idee van hoe ze het willen aanpakken en dan tot de conclusie komen dat ze toch aardig moeten bijsturen in functie van hoe hun kind effectief is. Mensen die gemakkelijke kinderen hebben steken graag pluimen in hun gat omdat dat een bevestiging is dat ze het goed hebben aangepakt als ouder, en dat zal voor een deel wel zo zijn maar ik denk dat het vooral een kwestie is van veel geluk hebben.
.
En dat is dan het nut van dit soort discussie, ik denk dat het bijvoorbeeld ok moet zijn om zaken die fout zijn op te merken en mensen daar op aan te spreken. Dat we (als maatschappij) moeten durven stellen "hey dit of dat is niet juist". ipv gewoon te gaan met iedereen zijn eigen waarheid.
, ja die gaan graag op hetzelfde uur als hun kind slapen ongetwijfeld.
