Interessant perspectief. Heb daar eigenlijk nog niet echt over nagedacht bij zaken zoals kleding. Desondanks zou je verbaasd zijn hoeveel van de dure kleding ook gewoon uit zogenaamde sweatshop toestanden komen hoor. Moet eerlijk zijn dat ik op de beurs daar eigenlijk ook niet over nadenk. Ze stellen wel vragen omtrent sustainability maar ben daar nooit mee bezig geweest of ik ga er ook niet naar op zoek. Ik schenk wel met regelmaat mooie bedragen aan goede doelen, dat doe ik dan weer wel. Denk afgelopen jaar toch ergens 15k.
Mijn insteek qua kleding is: katoen is katoen. Waar zit verschil? De kwaliteit van zaken zoals hoe ze gestikt of genaaid zijn. De dure kleding waar ik over spreek, dat is echter gewoon zo buitenproportioneel duur dat je niet anders kan dan daar mee lachen. Ik verslijt mijn kleding gewoon tot het punt dat mijn vrouw het letterlijk weggooit. Kan daar gewoon niet om geven. Mensen kopen dat soort kleding niet voor de kwaliteit he, die kopen omdat daar in koeien van letters of met emblemen opstaat welk merk het is en ze zien het als status of een flex. Kleding is een consumable en geen asset. Als ik daar zelf geen plezier van heb of me ergens enorm in interesseer, kan ik geen geld geven aan commodities.
De weg naar boven is lang en hard, naar beneden kan heel snel gaan. Voelt teveel aan als verspilling in mijn brein. Witte t-shirt met lange mouwen van H&M is ideaal, waarom 120 euro meer uitgeven omdat er een gestikt paardje van Ralph Lauren op staat? Kan ik mentaal niet aan

(Op dat vlak ben ik de complete tegenpool van mijn vrouw. Die houdt dus wel van die fashion zaken zoals schoenen en handtassen. Denk dat mijn kleerkast nog geen 5% de waarde heeft van de hare maar goed, ik gun het haar. Als het kan, why not.)
Dus ja, op kleding bespaar ik veel gewoon omdat ik daar bewust niet veel geld wil aan geven.