BG Tegen Kanker - een veel te bekende strijd

Loser

Supermoderator
Crowdfunder FE
Zonet hebben we aangekondigd dat we ook dit jaar zullen meedoen aan KOTK. In die aankondiging had ik het over de verschillende redenen waarom we daar graag aan willen meedoen. De grootste reden zijn uiteraard de mensen die iedereen van onze community kent die hebben moeten strijden tegen die vreselijke ziekte. En mensen die hen hebben mogen, kunnen, moeten, willen steunen in die periode. En omdat we weten dat wij een verschil kunnen maken met een beetje moeite en inzet!

Voor zo veel mensen raakt dat een persoonlijke snaar. Tijdens een vorige editie kwam iemand me vertellen dat bij hun zoontje gevreesd werd voor kanker. En op dat moment moet zijn broertje opgevangen worden in het ziekenhuis terwijl mama en papa in zak en as zitten. En niet alleen was het onderzoek voor het patiëntje voor een heel klein deeltje betaald met ons ingezamelde geld, de kinderkamer waar z'n broertje opgevangen werd, stond daar dankzij KOTK. Dus het verschil is heel tastbaar.

Ik ben meestal karig met privédetails, maar dit jaar wil ik graag mee doen voor mijn tante. Die heeft de strijd gewonnen tegen borstkanker jaren geleden, maar heeft vorig jaar voor euthanasie gekozen na een jarenlange slepende ziekte. Of die veroorzaakt of verergerd is door de chemo, dat valt niet te zeggen. Maar zo'n strijd twee keer leveren, maakt het sowieso alleen maar zwaarder. Dus voor haar en voor haar naaste familie die haar onvoorstelbaar hebben verzorgd en zich helemaal hebben weggecijferd voor haar, wil ik dit jaar graag opnieuw meedoen.

Deze editie willen we volledig in het kader zetten van die persoonlijke verhalen, zodat we als community wat steun kunnen bieden gewoon door te luisteren, naast de tastbare hulp door het inzamelen van het geld. Dat zullen jullie snel merken met de eerste en grootste actie die zo meteen al start. En zeker in dit topic kun je die -vaak lastige- verhalen delen, als je daar nood aan hebt.
 
Hier loop ik ook graag mee. Voor enkele mensen die ik helaas ook verloren ben.

Mijn beste maat, waarbij 12 jaar geleden een hersentumor vastgesteld was. Succesvolle operatie gehad, dan een jaar geleefd, maar dan was de tumor helaas al terug en was er niks meer aan te doen. Wel thuis bij zijn familie kunnen sterven. Hij was 25 jaar, eigenlijk in de fleur van zijn leven, of wat het toch zou moeten zijn. Ik denk nog heel vaak aan hem en zal altijd een plaats in mijn hart hebben dat door niks of niemand anders kan opgevuld worden. Er staat hier ook een klein altaartje met enkele foto's van hem :smile:

Beide grootouders ook helaas overleden aan kanker. Maar die waren natuurlijk al op een hogere leeftijd, dus dat is al iets beter te plaatsen, al was het vooral bij mijn grootvader toch ook heftig. Hij lag eerst maandenlang in kunstmatige coma door covid. Daar bovenop gekomen en volledig gerevalideerd om dan enkele weken later longkanker vast te stellen. Dan is het (gelukkig, denk ik dan) heel snel gegaan en was hij na een paar maanden ook overleden, platsgespoten tegen de pijn in het ziekenhuis, enorm triest om zoiets te zien wel. Ook mijn grootouders staan in het altaartje :smile:

Had niet gedacht dat ik hier iets ging schrijven, maar het doet wel deugd om het eens van mij af te schrijven, ook al is het allemaal al even geleden.
 
Denk dat ik hier ook ooit al eens heb neergeschreven over mijn pa die aan longkanker is overleden, meest heftige dat ik heb meegemaakt in mijn leven. Intussen alweer 5 jaar geleden, temidden van alle corona lockdowns en toestanden.. beetje zoals bij Strijk hierboven. Eens de chemo uitgewerkt was ging het ook heel snel.. platgespoten tegen de pijn en dan langzaam afglijden.. :(
5 jaar voordien was mijn grootvader overleden aan pancreaskanker.. een heel gezonde mens die nooit had gerookt of gedronken.. maar op minder dan 2 maanden was het passé. Hij ging een paar weken later 80 jaar worden. Mijn grootmoeder (zijn vrouw) 2 jaar geleden ook overleden aan darmkanker, dat ging ook heel erg snel. 4 maanden voordien nog nietsvermoedend haar 90ste verjaardag gevierd.
En intussen heeft een nonkel van mijn ma ook diagnose longkanker gehad een paar maanden geleden, voorlopig is ie nog relatief ok maar ze kunnen er in principe ook niet veel meer aan doen gezien hij reeds 85 jaar is. Het is bizar, het is bijna exact dezelfde diagnose als mijn pa destijds terwijl die nonkel nooit gerookt heeft in zijn leven..
 
In mijn directe omgeving is er gelukkig niemand getroffen door die verschrikkelijke ziekte, maar een oude vriendin heeft een verschrikkelijke diagnose gekregen. Binnenkort start ze met een behandeling maar haar kansen zouden maar 20% op een goede afloop.

Mijn financiële bijdrage is maar erg bescheiden in vergelijking met jullie initiatief. Mooi van jullie :thumb::thumb:
 
Voor mij is het helaas heel persoonlijk aangezien ik nu al iets meer dan een jaar aan het vechten ben tegen darmkanker. Overmorgen zal ik exact een jaar bezig zijn met behandeling. Omdat ik nog jong ben (<40) is er gekozen voor een twee-voeten-vooruit-behandeling om mij de best mogelijke kansen te geven, maar omdat het uitgezaaid is, heb ik niet meteen de beste prognose. Was ook in de fleur van mijn leven toen ik de diagnose kreeg, geen enkele risicofactor. Het kan helaas iedereen zomaar overkomen.

Afgelopen jaar is dan ook allesbehalve een pretje geweest. Heb nu 16 cyclussen chemo achter de rug en een aantal zware operaties, met heel wat complicaties als jammerlijk gevolg (3 maand in een ziekenhuisbed gelegen dit jaar). Ik heb dan nog het "geluk" dat ik nog jong ben en dat mijn lichaam dit allemaal relatief goed verdraagt.

Om allemaal maar te zeggen: top-initiatief en mijn steun hebben jullie (uiteraard) opnieuw volledig!
 
Voor mij is het helaas heel persoonlijk aangezien ik nu al iets meer dan een jaar aan het vechten ben tegen darmkanker. Overmorgen zal ik exact een jaar bezig zijn met behandeling. Omdat ik nog jong ben (<40) is er gekozen voor een twee-voeten-vooruit-behandeling om mij de best mogelijke kansen te geven, maar omdat het uitgezaaid is, heb ik niet meteen de beste prognose. Was ook in de fleur van mijn leven toen ik de diagnose kreeg, geen enkele risicofactor. Het kan helaas iedereen zomaar overkomen.

Afgelopen jaar is dan ook allesbehalve een pretje geweest. Heb nu 16 cyclussen chemo achter de rug en een aantal zware operaties, met heel wat complicaties als jammerlijk gevolg (3 maand in een ziekenhuisbed gelegen dit jaar). Ik heb dan nog het "geluk" dat ik nog jong ben en dat mijn lichaam dit allemaal relatief goed verdraagt.

Om allemaal maar te zeggen: top-initiatief en mijn steun hebben jullie (uiteraard) opnieuw volledig!
Ik lul wel eens (TE) veel en ik verkoop ook (TE) veel onzin maar bij zo'n posts word ik gewoon stil van. :frown:
Je bent nog jong, dus je overleeft het wel maar it sucks man. Veel succes en veel moed gewenst! :clap:
 
Thanks, maar euh...

Goh :unsure:
Positief blijven hé. Een goeie kennis van mij is al 20+ jaar terminaal en ze had nog max 1 jaar te leven. Ze leeft vandaag nog altijd.
En ja natuurlijk kan het foutlopen. Maar met die ingesteldheid koop je niks. Het is wat het is. Je kan er toch niks aan veranderen.

En voor hetzelfde geld krijg je hier morgen ook te horen: Makila is onverwachts overleden en ben ik veel eerder weg dan jou. So be it.

Sorry als ik de verkeerde woorden moest zeggen, maar ja het is gewoon geen gemakkelijk onderwerp. Je hebt veel moed om gewoon al uw verhaal hier te posten.
 
Laatst bewerkt:
Geen probleem hoor, ik heb allerminst moeite om erover te praten. Deels omdat ik mij ook helemaal niet stervende voel en het daardoor misschien allemaal wat onwezenlijk lijkt.
En ik blijf op zich wel positief, maak er ook een punt van om tijdens mijn chemo zo actief mogelijk te blijven, zo goed mogelijk te eten, enz... maar de cijfers liegen natuurlijk niet.
 
Voor mij is het helaas heel persoonlijk aangezien ik nu al iets meer dan een jaar aan het vechten ben tegen darmkanker. Overmorgen zal ik exact een jaar bezig zijn met behandeling. Omdat ik nog jong ben (<40) is er gekozen voor een twee-voeten-vooruit-behandeling om mij de best mogelijke kansen te geven, maar omdat het uitgezaaid is, heb ik niet meteen de beste prognose. Was ook in de fleur van mijn leven toen ik de diagnose kreeg, geen enkele risicofactor. Het kan helaas iedereen zomaar overkomen.

Afgelopen jaar is dan ook allesbehalve een pretje geweest. Heb nu 16 cyclussen chemo achter de rug en een aantal zware operaties, met heel wat complicaties als jammerlijk gevolg (3 maand in een ziekenhuisbed gelegen dit jaar). Ik heb dan nog het "geluk" dat ik nog jong ben en dat mijn lichaam dit allemaal relatief goed verdraagt.

Om allemaal maar te zeggen: top-initiatief en mijn steun hebben jullie (uiteraard) opnieuw volledig!
Wat een geflipt verhaal. 16 cyclussen... dat moet slopend zijn! Dan heb je inderdaad misschien nog geluk dat je ze nog aankunt op jouw leeftijd. Maar het is niet omdat je het fysiek waarschijnlijk aankunt, dat het daarom doenbaar wordt denk ik. Ongelofelijk sterk, hoor.

Wij jouw steun... andersom zeker, jij onze steun volledig! Niet dat we meer kunnen doen dan aan je denken en voor je duimen, maar dat doen we uiteraard.
 
Geen probleem hoor, ik heb allerminst moeite om erover te praten. Deels omdat ik mij ook helemaal niet stervende voel en het daardoor misschien allemaal wat onwezenlijk lijkt.
En ik blijf op zich wel positief, maak er ook een punt van om tijdens mijn chemo zo actief mogelijk te blijven, zo goed mogelijk te eten, enz... maar de cijfers liegen natuurlijk niet.
Hey Hellrabbit, ik hoop dat je een beetje kan genieten van deze dagen. Weet dat er mensen zijn die je onbekend zijn die aan je denken en hopen dat alles goedkomt
 
Voor mij is het helaas heel persoonlijk aangezien ik nu al iets meer dan een jaar aan het vechten ben tegen darmkanker. Overmorgen zal ik exact een jaar bezig zijn met behandeling. Omdat ik nog jong ben (<40) is er gekozen voor een twee-voeten-vooruit-behandeling om mij de best mogelijke kansen te geven, maar omdat het uitgezaaid is, heb ik niet meteen de beste prognose. Was ook in de fleur van mijn leven toen ik de diagnose kreeg, geen enkele risicofactor. Het kan helaas iedereen zomaar overkomen.

Afgelopen jaar is dan ook allesbehalve een pretje geweest. Heb nu 16 cyclussen chemo achter de rug en een aantal zware operaties, met heel wat complicaties als jammerlijk gevolg (3 maand in een ziekenhuisbed gelegen dit jaar). Ik heb dan nog het "geluk" dat ik nog jong ben en dat mijn lichaam dit allemaal relatief goed verdraagt.

Om allemaal maar te zeggen: top-initiatief en mijn steun hebben jullie (uiteraard) opnieuw volledig!
Mijn broer is overleden aan darmkanker, op 6 maanden tijd. Begon met geen controle in zijn arm te hebben, draaide alsof helemaal door, kreeg epilepsie aanval en ambulance werd gebeld. Mug kwam mee. In het ziekenhuis, zonder onderzoek mocht hij van de arts naar huis. Pa bleef aandringen voor verder onderzoek of hij ging niet weg. Scans gedaan, hersen tumor gevonden. Artsen bleven de waarheid vertellen vermijden. Tot mijn broer naar het einde toe vroeg van wees alsjeblieft rechtuit en vertel de waarheid. Dan zei de arts: "je hebt niet lang meer te leven. Het is volledig uitgezaaid." Tot het einde morfine, zag hem zijn laatste adem uitblazen. Mis hem zo erg maar ben ook dankbaar dat hij er was. Mijn broer is een liefdevolle broer, en die herinneringen koester ik.

Ik wens je het allerbeste! Hopelijk lukt het met uw behandelingen!

Edit; spelfoutenn gecorrigeerd.
 
Laatst bewerkt:
Chemo, chemo en nog eens chemo. Hakt er wel een beetje in, maar ik recupereer meestal wel tegen de volgende lading. Nog twee keer en dan opnieuw scans en hopen op het beste.
 
Ik leef nog :unsure:

Vorige chemo twee dagen later gekregen omdat bloed nog niet in orde was. Kon het geen week uitstellen omdat ik gisteren getrouwd ben :unsure:
Chemo valt nog steeds goed te verdragen. Overmorgen opnieuw bloedname, betwijfel dat alles al in orde gaat zijn. Zou normaal laatste keer zijn voor nieuwe scans, dus fingers crossed.
 
Ik leef nog :unsure:

Vorige chemo twee dagen later gekregen omdat bloed nog niet in orde was. Kon het geen week uitstellen omdat ik gisteren getrouwd ben :unsure:
Chemo valt nog steeds goed te verdragen. Overmorgen opnieuw bloedname, betwijfel dat alles al in orde gaat zijn. Zou normaal laatste keer zijn voor nieuwe scans, dus fingers crossed.
Allereerst proficiat met je trouw! Blij te horen dat je het ook nog goed kunt verdragen.
Mijn fingers zijn alvast crossed!
 
Deze was voor jou @Hellrabbit

smallkotk.jpg
 
De run is al gedaan, maar ga hier toch even mijn verhaal doen.
Ik ben nogal ne hypochonder en doemdenker, dus bij elk hoest, pijntje of zelfs gewoon gaan slapen, denk ik dat ik morgen niet haal.
Nu had ik afgelopen maanden steeds weerkerende keelpijn. Eigenaardig genoeg geen constante keelpijn, maar eentje die weg ging en weer terug kwam en enkel zeer deed aan 1 kant van mijn keel en vooral bij geeuwen, lachen of zingen (als ge het zo kunt noemen) en maar af en toe bij het slikken. Na 2 maanden had ik toch zoiets van 'het gaat wel weer ingebeeld zijn, maar kga toch naar de huisarts'. Bij het onderzoeken en het aftasten had ik ook werkelijk 1 plek waar het zeer deed. Dokter dacht mogelijk een klier die ontstoken was, en schreef enkele dagen iboprufen voor. Maar hij gaf ook aan dat als ik na 4 dagen nog steeds last had, ik een afspraak moest maken voor een echo van de mondbodem en de linkerkant van mijn keel (waar hij ook direct een voorschrift voor gaf).
Dus ik 4 dagen Iboprufen slikken, maar het beterde niet en het weekend erop had ik zelf zeer bij gewoon praten. Dus 1 van de volgende dagen heb ik een afspraak gemaakt voor die echo. 2 dagen voor de echo stopte de zeer. Ik dacht bij mijn eigen 'kga de afspraak toch laten doorgaan, want ik ken dat: ik zou annuleren en dan de volgende dag toch weer zeer hebben'.
Op donderdag was mijn afspraak. Nog steeds geen keelpijn meer, maar de afspraak was nu gemaakt dus ik naar daar. Tijdens de echo bleek er ook niets aan de hand op de plaats waar ik zeer had (overgang mondbodem naar keel). Ook lager niets te zien, maar algoed keek de dokter nog lager op de hals, want daar zat wel iets. Een gezwel van 2.5cm op 1cm op de linkerschildklier. De dokter die de echo maakte, kon op dat moment geen uitsluitsel geven, dus ik moest nog wachten tot de volgende dag om te horen wat het juist was.
Uiteindelijk blijkt het geen kiste te zijn, maar wel degelijk een gezwel met 5 a 10% kans dat het kanker is. Vorige week heb ik een punctie moeten laten uitvoeren en binnen 2 weken weet ik (hopelijk) het resultaat.

Anyway, op zich is dit sowieso niet het einde van mijn wereld. Als het kanker is, is het een van de best behandelbare met superhoge overlevingskansen en ook met enkel de rechterschildklier kan je gewoon verder leven (eventueel met ondersteuning van wat medicatie). Als het geen kanker is, dan is het nog beter en ga ik dus enkel elke zes maanden op controle moeten om te zien of het niet groeit, want dat zou ook no bueno zijn.
Op zich dus niet zo dramatisch, maar het moment dat ik het bericht binnen kreeg dat er kans was dat het kanker was, stond de wereld toch even stil bij mij. Zeker aangezien ik al een doemdenker ben, kwam het even heel hard binnen, ondanks dat er op dat moment nog geen uitsluitsel was. Ondertussen gaat het wel beter in mijn hoofd aangezien de endocrinoloog een heel duidelijke uitleg heeft gegeven en ik weet dat de kansen zelfs bij kanker eigenlijk goed liggen. 't is zowat de minst erge kanker (als het dus al kanker is, want meer kans van niet dan wel).

Anyway, ik loop eigenlijk wat vooruit met hier mijn verhaal al neer te pennen, want 90% kans dat het goedaardig is, maar kwou het toch gewoon even neerpennen omdat het net de run was en ik momenteel toch ook al leeft met de wetenschap dat er iets is dat er niet zou moeten zijn en dat het misschien niet goed is.
A dramaqueen I am... :unsure:

Oh ja, en de keelpijn waar het allemaal mee begonnen is, heb ik sindsdien niet meer gehad. Gek he. Had ik die aanslepende keelpijn niet gehad, zou ik niet geweten hebben dat er een gezwel op m'n schildklier zat, want ik heb er geen zeer, geen zichtbare bobbel of zo en m'n bloedwaarden waren ook goed. (buiten die van m'n lever, maar dat ligt waarschijnlijk aan de medicatie die ik voor iets anders moet nemen).
 
Terug
Bovenaan