Ik kies voor dat tweede, aangezien ik toch een auto nodig heb. Dan heb ik liever voordelig een degelijke auto via het werk, dan dat ik privé meer geld kwijt ben aan een goedkopere wagen.
Je denkt in functie van het huidige systeem: die extra-legale voordelen geven je een voordeel in gemak en koopkracht door hun fiscaal gunstregime. Je geeft daarvoor wel eigenaarschap op. Ik begrijp je denkwijze maar je maakt geen abstractie. Fundamenteel zou je volledig eigenaarschap moeten hebben over je verdiensten. Nu is dat eigenaarschap alsmaar meer aan het uithollen en kunnen werknemers over een belangrijke component van hun verdiensten niet zelf beslissen wat ze ermee doen. Daar heeft de fiscaliteit voor gezorgd.
Trouwens, jij 'hebt' die wagen niet he. Je mag hem gebruiken, dat is een groot verschil.
Paar jaar geleden tijdens een loonsvoorstel heb ik dezelfde redenering aan de rekruteerder voorgelegd.
"Mooi voorstel maar ik zou liever hebben dat jullie me voldoende betalen zodat ik zelf zo'n auto kan kopen"
Waarop die zei:
"Dat kan, maar dan moet je hier als leverancier komen werken en niet als werknemer."
Toen ben ik gestart als zelfstandige.
Als dat kan dan zou het als werknemer ook moeten kunnen.
Nu zitten we maar in de gouden kooi he.
A- ...Ik heb een nieuwe bedrijfswagen.
B- ...Ah, ik heb ook een nieuwe wagen.
A- ...De mijne is een BMW.
B-...Die van mij is mijn eigendom.
Wie is er objectief beter af? A of B?