Consumeren, produceren, rijkdom, etc.: hoe veel is genoeg?

[Valkuil]

Kwestie van niet te veel off topic te gaan, even quoten uit het middenklasse topic:

@Tonerider zei:
En ja, van mij mogen jullie rijk zijn. Ik moet zeggen: ik kom uit een gezin waar mijn kleding 2de hands was of in de Wibra gekocht en we woonden in een sociaal appartement. Ondertussen heb ik het beter dan toen. Ik heb (maar) ne Clio en ne motor en als technisch tekenaar zit ik in de kernmiddenklasse. Domme beslissingen in het verleden hebben ervoor gezorgd dat ik geen huis of zo heb. Maar ik ben tevreden. Ik ken geen armoede meer, maar ook geen rijkdom. Ik kan wat sparen en ik kan geld uitgeven aan domme dingen. En ik ben daar tevreden mee. Soms ben ik wel eens jaloers op de mensen met een huisje met een zwembad daarbij en ik wou dat ik het geld had om ergens in een hutje aan een meer te kunnen leven. Maar ik besef dat ik het goed heb en zelfs beter dan veel mensen. Ik moet me momenteel geen zorgen maken of ik mijn rekeningen ga kunnen betalen en dat is voor mij al veel. Als ik dood ben, kan ik toch niets meenemen in het graf en ik heb geen kinderen om het aan na te laten.

@glashelder zei:
Ik zit in exact dezelfde situatie en als het een troost is: volgens mij voelt niemand zich rijker dan ons. Rekeningen kunnen betalen, kunnen sparen en af en toe eens een folieke. Als je komt van financiële zorgen is er echt niks dat zoveel meer rijkdom brengt dan dat. Eigenlijk zou iedereen eens zo'n periode moeten hebben om te beseffen hoe goed ze het verdomme toch hebben.

@Nijntje zei:
Goh ik denk dat veel mensen dat wel weten. Zie toch niemand het tegendeel beweren.
Ik heb er nooit een geheim van gemaakt dat ik het door luck of the draw goed heb gedaan in het leven op financieel vlak en wat mijn persoonlijke ervaring is: vanaf een bepaald punt maakt het niet uit hoeveel je extra kan verdienen of binnen haalt. Dat kantelpunt heeft ook een wetenschappelijke term maar daar kan ik even niet opkomen.

Eenmaal op dat punt, verandert werkelijk niks aan je levenskwaliteit of zorgeloosheid. Integendeel, bij mij is het eigenlijk geweest, hoe meer geld ik vergaard had, hoe meer ik mij bewust werd van bepaalde uitgaves net doordat ik besefte hoe moeilijk het was om tot dat punt te geraken.

Afgunst op anderen is even vies als zaken vanzelfsprekend vinden wat mij betreft en is een boodschap die ik echt extreem hard wil doorgeven en drukken bij mijn dochter. Die is nu nog te jong maar die beseft niet hoe hard ze met haar gat in de boter is gevallen. Ik kan soms oprecht is rondkijken en denken ''dit had ik toch vroeger allemaal niet als kind''. Heel gevaarlijke lijn om een kind zo zaken vanzelfsprekend te laten vinden. Ben mij daar ZEER bewust van. (en daarnaast ook wel enigszins trots dat ik haar dat kan geven)

Niet op bovenstaande members gericht maar ik gebruik dit even als voorbeeld. Nijntje's business zal ongetwijfeld een bepaalde waarde creëren, hoewel de geëxternaliseerde kost van eender welk bedrijf moeilijk te becijferen is. Zowel als ondernemer als consument is wat we creëren/consumeren in de huidige wereld vaak wel ergens ten koste van iets of iemand anders. Denk aan arbeidsomstandigheden in lageloonlanden bij het bekomen/produceren van veel grondstoffen/eindproducten.

Ik vind dat altijd een dunne ethische lijn, mezelf/mijn kinderen "verwennen" met iets, en met verwennen bedoel ik "meer dan strikt noodzakelijk" en dat is gauw bereikt op veel gebieden. Ik zou zelfs zeggen dat dat punt voor vele behoeften duidelijk overschreden is in onze maatschappij. We ervaren "noodzakelijk" ook duidelijk allemaal anders (zie boven), afhankelijk van hoe we opgegroeid zijn of wat we meegemaakt hebben.

Om me heen kijkend, denk ik dat wij als gezin eerder vrij bescheiden consumenten zijn, maar ook wij hebben veel meer dan noodzakelijk, en hier in de onmiddellijke nabijheid kan ik me van mijn kop koffie en elektronica voorstellen dat mijn (vergankelijk) pleziertje ten koste gaat van iets of iemand anders. Of zoals Nijntje zegt: "eenmaal op dat punt, verandert werkelijk niks aan js levenskwaliteit of zorgeloosheid".

Hoe ver ga je daarin, hoe bepaal je dat? Hoe veel is genoeg? Welke invloed hebben onze keuzes op wat onze kinderen als normaal zullen beschouwen, en welke verantwoordelijkheid dragen we om hier bewust(er) mee om te gaan? Worden we stilaan bewustere consumenten of lijkt het allemaal verder te ontsporen?

 

[Ares]

Je gaat hier identiek hetzelfde debat krijgen als in eender welk debat over "rijkdom": wat is "strikt noodzakelijk". Ook hier ga je mensen krijgen die, al dan niet vanuit één of andere morele superioriteits-overtuiging, gaan stellen dat hun referentie dé referentie is (waarbij ze dan vlot negeren dat die referentie dan weer way out there is tov strikte noodzaak elders). Straatje zonder einde dus

Maar bon, als antwoord op de vraag: ook al komen wij twee allebei uit gezinnen waar er niets of niks te breed was, we hebben het nu zeker (meer dan) goed, maar we zijn daarom beiden nog niet op het punt dat wat er ook bij komt niets meer verandert aan onze levenskwaliteit of aan onze zorgeloosheid. Daarbij werken we niet met een abstract "strikt noodzakelijk" maar gaan we wel volop voor wat we "zelf willen". Even subjectief, uiteraard, maar tenminste subjectieve over onszelf en voor onszelf, so it fits perfectly. Je kan bewust zijn, zonder mee te gaan in een race to the bottom wat betreft het leven als heremiet.

Dus hoe ver gaan we daar in, hoe veel is genoeg: zo ver we er zelf in willen gaan en zo veel als we zelf genoeg vinden.

Of als voorbeeldje qua zorgeloosheid:: ik snap de eerder gemaakte stelling over zorgeloosheid (been there done that) en ook al zijn die zorgen er vandaag absoluut niet meer, dat stopt me/ons niet om qua carrière/onderneming verder te groeien en zo nog meer vermogen op te bouwen dat diezelfde zorgeloosheid kan garanderen aan de kids en al dan niet hun kids. In a sense wordt dat een "nieuwe bezorgdheid" en eentje die we ook willen adresseren, dus daar stoppen we alvast pas wanneer we ook die tick in the box kunnen zetten.

 

[Nijntje]

Zowel als ondernemer als consument is wat we creëren/consumeren in de huidige wereld vaak wel ergens ten koste van iets of iemand anders. Denk aan arbeidsomstandigheden in lageloonlanden bij het bekomen/produceren van veel grondstoffen/eindproducten.

Daar tegenover staat dan wel dat er bij ons bijvoorbeeld wel meer dan 160 (voornamelijk jonge) gezinnen genieten van werkzekerheid, er bijdrage is voor het BBP, etc. Zal ongetwijfeld je insteek niet zijn maar je doet alsof een groter bedrijf enkel een kost heeft voor de maatschappij terwijl dit ook natuurlijk veel bijdraagt op tal van economische en sociale vlakken.

Hoe ver ga je daarin, hoe bepaal je dat? Hoe veel is genoeg? Welke invloed hebben onze keuzes op wat onze kinderen als normaal zullen beschouwen, en welke verantwoordelijkheid dragen we om hier bewust(er) mee om te gaan? Worden we stilaan bewustere consumenten of lijkt het allemaal verder te ontsporen?

Ik vind dat an sich een zeer gevaarlijke vraag. Je gaat hier dan de pot van limitarisme gaan open trekken terwijl ik vind dat mensen net gemotiveerd moeten zijn om te excelleren.

Er zou wat mij betreft nooit iets moeten zijn dat zegt: hier is genoeg en verder is onnodig. Niemand heeft het recht dat te bepalen voor een andere persoon. Is trouwens eveneens iets dat ieder individu voor zichzelf uitmaakt. Beste voorbeeld is @glashelder . Die is duidelijk perfect tevreden met de huidige situatie en streeft niet naar extra vermogen. Ieder legt de lat van ''waar ben ik tevreden mee'' anders en moet daar vrij in zijn om dat te bepalen.

 

[Valkuil]

Dus hoe ver gaan we daar in, hoe veel is genoeg: zo ver we er zelf in willen gaan en zo veel als we zelf genoeg vinden.

Maar stel je daarmee de individuele wens niet boven nefaste gevolgen voor iets/iemand anders? Dat is geen aanval, maar voor mezelf kan ik met die aanpak geen vrede nemen. Dat duiveltje op mijn schouder blijft dan roepen: ja maar, en de schadelijke gevolgen? Die afweging valt dan voor jullie onder "zo ver we er zelf in willen gaan", maar dat is uiterst subjectief? Je eigen wil laten primeren, staat voor mij in contrast met "bewust zijn".

Of als voorbeeldje qua zorgeloosheid:: ik snap de eerder gemaakte stelling over zorgeloosheid (been there done that) en ook al zijn die zorgen er vandaag absoluut niet meer, dat stopt me/ons niet om qua carrière/onderneming verder te groeien en zo nog meer vermogen op te bouwen dat diezelfde zorgeloosheid kan garanderen aan de kids en al dan niet hun kids. In a sense wordt dat een "nieuwe bezorgdheid" en eentje die we ook willen adresseren, dus daar stoppen we alvast pas wanneer we ook die tick in the box kunnen zetten.

En hoe ver ga je daarin? Hoe veel ongelijkheid moeten we als maatschappij aanvaardbaar vinden om je eigen geliefden een bepaald voordeel te geven (cfr. discussie intergenerationele overdrachten)? En waar stop je? Jouw kleinkinderen, achterkleinkinderen, ... ? Ook daar: hoe veel wil je je kinderen geven, wat is genoeg? Wat met het (klein)kind dat niet dezelfde attitude heeft en jouw sleutel tot zorgeloosheid over de balk gooit, is dat dus geen valse verantwoording die je jezelf geeft? Wanneer zal het genoeg zijn voor jou? Werk je niet eerder aan je carrière/onderneming uit een intrinsieke drive, en is die zorgeloosheid voor je nageslacht niet eerder een voor jou mooi bijkomstig effect?

Daar tegenover staat dan wel dat er bij ons bijvoorbeeld wel meer dan 160 (voornamelijk jonge) gezinnen genieten van werkzekerheid, er bijdrage is voor het BBP, etc. Zal ongetwijfeld je insteek niet zijn maar je doet alsof een groter bedrijf enkel een kost heeft voor de maatschappij terwijl dit ook natuurlijk veel bijdraagt op tal van economische en sociale vlakken.

Is inderdaad niet de discussie die ik wil starten. Ik wil absoluut het nut en de bijdrage van ondernemingen inzake tewerkstelling etc. niet in vraag stellen.

Ik vind dat an sich een zeer gevaarlijke vraag. Je gaat hier dan de pot van limitarisme gaan open trekken terwijl ik vind dat mensen net gemotiveerd moeten zijn om te excelleren.

Er zijn geen gevaarlijke vragen imo. Ik denk ook niet dat een strikt limitarisme het antwoord op die vraag is. Een oplossing zou een soort keuzevrij limitarisme kunnen zijn, zoals we bv. een (slecht functionerend) CO2-korfje hebben voor de ondernemingen, zou zoiets ook kunnen ingevoerd worden voor het individu? Dat is weliswaar erg in strijd met onze huidige liberale maatschappij waar de één meer moet kunnen hebben dan de ander, en ik ben akkoord met je volgende punt dat de wens van de één anders is dan die van een ander. Dus mijn voorstel is dan zeker ook niet the way to go. Maar wat dan wel?

Er zou wat mij betreft nooit iets moeten zijn dat zegt: hier is genoeg en verder is onnodig. Niemand heeft het recht dat te bepalen voor een andere persoon. Is trouwens eveneens iets dat ieder individu voor zichzelf uitmaakt. Beste voorbeeld is @glashelder . Die is duidelijk perfect tevreden met zijn huidige situatie en streeft niet naar extra vermogen. Ieder legt de lat van ''waar ben ik tevreden mee'' anders en moet daar vrij in zijn om dat te bepalen.

Het probleem dat ik daarmee heb, is dat die individuele keuze ook de keuze van iemand anders beïnvloedt/beperkt. In die zin is de individuele keuzevrijheid een utopie?

 

[Nijntje]

Het probleem dat ik daarmee heb, is dat die individuele keuze ook de keuze van iemand anders beïnvloedt/beperkt. In die zin is de individuele keuzevrijheid een utopie?

We landen daar weer mee in het zelfde principe hoekje als het herverdelen, ongelijkheid, ...
Geloven dat je dat helemaal kan oplossen, dat is pas een utopie. Ik zie dat zelfs als een noodzakelijk kwaad in a way voor de maatschappij om te functioneren.

Ik ben een zeer harde gelover in het mantra equality of opportunity not equality of outcome.
Het principe dat mensen net kunnen excelleren of vrije keuzes maken, is eveneens een drive voor sommigen om net extra ver te gaan.

Stel dat er bijvoorbeeld zo een principe opgelegd zou worden, het eerste dat hier dan ongetwijfeld zou volgen is het bedrijf inkrimpen, mensen ontslaan en zorgen dat we net aan die cap zitten. Waarom al de extra stress en moeite erbij nemen? Terwijl nu de drive niet geld is maar kijken hoe ver kunnen we het schoppen omdat we geloven in wat we doen, met al de positieve gevolgen zoals bijvoorbeeld werkgelegenheid die daar extra bijkomt.

Zoals ik zei, gevaarlijk straatje.

Ik heb trouwens net door de financiële mogelijkheden mijn CO2 footprint mbt mijn woning net geminimaliseerd. Ik weet dat ik oversize ben in de zonnepanelen, extra renovatiewerken voor energiezuinigheid en dat het financieel niet de meest rendabele beslissing was. Dan had ik beter minder extreem gegaan in mijn renovatie, maar net omdat het kon heb ik het gedaan. Waardoor ik nu dus mijn CO2 footprint net kleiner heb gemaakt dan ik in een andere situatie zou gedaan hebben. Mes dat aan twee kanten snijdt wat mij betreft.

 

[Ares]

Maar stel je daarmee de individuele wens niet boven nefaste gevolgen voor iets/iemand anders? Dat is geen aanval, maar voor mezelf kan ik met die aanpak geen vrede nemen. Dat duiveltje op mijn schouder blijft dan roepen: ja maar, en de schadelijke gevolgen? Die afweging valt dan voor jullie onder "zo ver we er zelf in willen gaan", maar dat is uiterst subjectief? Je eigen wil laten primeren, staat voor mij in contrast met "bewust zijn".

Daarvoor moet je in de eerste plaats de flawed zero-sum game theory aanhangen, en dat doe ik sowieso niet. Er is niemand die er nadeel van zal ondervinden als ik voor mijn kids zorg via erfenis/schenking en andere manieren. Er is niemand die er nadeel van zal ondervinden als ik als Bond- en Aston Martin-liefhebber mijn zinnen heb gezet op de nieuwe DB12 Goldfinger editie, en die ook effectief ga kopen.

Maar zelfs al zou er wel zoiets zijn als zero-sum game, dan zou dat geen impact hebben. Die afweging valt voor ons inderdaad onder "zo ver we er zelf in willen gaan"; dat is uiteraard subjectief (gaf ik ook al van in het begin toe), maar niet subjectiever dan een "strik noodzakelijk"-grens die jij pakweg bepaalt en waar wij geen voeling mee hebben, enkel subjectiviteit die voor ons iets betekent.

En hoe ver ga je daarin?

Zo ver als dat maar kan.

Ik heb geen ambitie om persoonlijk de maatschappij te verbeteren (dat doe ik al genoeg via professionele kanalen, dat valt onder de professionele drive) en ik zie "ongelijkheid" binnen "de maatschappij" ook niet per definitie als een probleem, eerder als een gegeven. Ik heb wel de ambitie om mezelf en de mijnen, nu en later, alles te geven wat kan. Lukt dat voor kinderen en kleinkinderen, good. Lukt dat voor achterkleinkinderen tot in het tigste, even better.

Wat zij er uiteindelijk mee doen, is hun eigen keuze, hun eigen verantwoordelijkheid, hun eigen leven. Uiteraard hoop ik dat ze iets gelijkaardig (kunnen blijven) doen, uiteraard zal dat zonde zijn als er eentje alles er door snuift of over de balk gooit, maar dat is dan hun leven, hun keuze. Pick your battles & accept what you can't manage; je kan zoiets niet doen onder de expliciete verwachting dat alles alleen maar loopt zoals je zelf wil.
Daar zit geen valse verantwoording voor mezelf in; I did my part is dat in zo'n geval.

Hoe veel ongelijkheid moeten we als maatschappij aanvaardbaar vinden om je eigen geliefden een bepaald voordeel te geven (cfr. discussie intergenerationele overdrachten)? En waar stop je? Jouw kleinkinderen, achterkleinkinderen, ... ? Ook daar: hoe veel wil je je kinderen geven, wat is genoeg? Wat met het (klein)kind dat niet dezelfde attitude heeft en jouw sleutel tot zorgeloosheid over de balk gooit, is dat dus geen valse verantwoording die je jezelf geeft? Wanneer zal het genoeg zijn voor jou? Werk je niet eerder aan je carrière/onderneming uit een intrinsieke drive, en is die zorgeloosheid voor je nageslacht niet eerder een voor jou mooi bijkomstig effect?

Ze zijn aan elkaar verbonden, en tegelijk distinct. Mijn professionele doelen zijn iets anders dan mij persoonlijke doelen, maar ze beïnvloeden elkaar.

Dus wanneer is het genoeg: de dag dat ik vind dat het genoeg is. Misschien komt die er, misschien komt die er niet, time will tell.

 

[Vega]

Zeer simpel, voor sommigen is zeer weinig al genoeg (waarom zou ik meer willen), voor anderen is zeer veel nog niet eens genoeg en de rest zit daartussen.

Is misschien simplistisch voorgesteld... Maar uiteindelijk komt het daar wel op neer, dit is eerder een persoonlijke voorkeur. Ik merk wel dat naar de jeugd toe de "basisbehoeften" veranderen en vooral extreem duur aan het worden zijn. Maximaal om de 3j de nieuwste iPhone van 1.500 EUR is normaal en minstens 2x per jaar op reis kunnen gaan naar het buitenland is absoluut een basisbehoefte. Uit gaan eten is verwennerij maar heb je verdiend dankzij je harde werk, 1x per week is dan toch ook wel het minimum.

Hier tegenover komt helaas dan wel het gejammer dat sparen de dag van vandaag zo moeilijk is en dat de appartementen en huizen gewoon té duur zijn.

 

[anonymousMF]

Er zijn geen gevaarlijke vragen imo. Ik denk ook niet dat een strikt limitarisme het antwoord op die vraag is. Een oplossing zou een soort keuzevrij limitarisme kunnen zijn, zoals we bv. een (slecht functionerend) CO2-korfje hebben voor de ondernemingen, zou zoiets ook kunnen ingevoerd worden voor het individu? Dat is weliswaar erg in strijd met onze huidige liberale maatschappij waar de één meer moet kunnen hebben dan de ander, en ik ben akkoord met je volgende punt dat de wens van de één anders is dan die van een ander. Dus mijn voorstel is dan zeker ook niet the way to go. Maar wat dan wel?

Het probleem dat ik daarmee heb, is dat die individuele keuze ook de keuze van iemand anders beïnvloedt/beperkt. In die zin is de individuele keuzevrijheid een utopie?

Ik ben het niet eens dat de problemen van vervuiling moeten oplossen door consumptie te verminderen. We moeten manieren vinden om de vervuiling van de consumptie omlaag te krijgen zonder dat we mensen verplichten minder te consumeren. En accepteren dat dit niet op 1-2-3 kan als je de sociale impact redelijk wilt houden (wat je wilt).

Een goed voorbeeld is de energie. Als die voornamelijk hernieuwbaar is, is er al veel minder een probleem/vervuiling met hoge energieconsumptie.

Ook vind ik met de 'limiet per persoon' ideeën altijd lastig wat te doen met kinderen. Ofwel ga je iets doen waarbij mensen met kinderen nadeel hebben (als je hun bijvoorbeeld niet meerekent voor het korfje) ofwel voordeel (als je het korfje veel groter maakt als je kinderen hebt). En dat is maar 1 voorbeeld.

Het promoot ook op je luie gat zitten en je trots voelen hoe weinig je consumeert. Ik heb liever een hardwerkende mens die zijn hele omgeving positief beïnvloed, maar dan ook automatisch zich meer verplaatst/groter huis heeft om bezoek te ontvangen/..., dan iemand die gewoon thuis zit in een klein flatje en weinig consumeert, maar ook heel weinig impact heeft op de wereld.

 

[zarathustra]

Het promoot ook op je luie gat zitten en je trots voelen hoe weinig je consumeert. Ik heb liever een hardwerkende mens die zijn hele omgeving positief beïnvloed, maar dan ook automatisch zich meer verplaatst/groter huis heeft om bezoek te ontvangen/..., dan iemand die gewoon thuis zit in een klein flatje en weinig consumeert, maar ook heel weinig impact heeft op de wereld.

Je zou het argument kunnen maken dat het overgrote deel van de problemen die er op dit moment zijn uiteindelijk als oorzaak hebben dat te veel mensen te veel impact hebben op de wereld. (op wat voor manier dan ook)

 

[ThomasMore]

Zeer simpel, voor sommigen is zeer weinig al genoeg (waarom zou ik meer willen), voor anderen is zeer veel nog niet eens genoeg en de rest zit daartussen.

Er is daar effectief al wetenschappelijk onderzoek over gebeurd.

Er blijkt een correlatie te zijn tussen inkomen en vermogen enerzijds en geluk en onbezorgdheid anderzijds. Je voelt je over het algemeen dus mentaal beter in je vel als je minder financiële zorgen hebt. Uit dat onderzoek blijkt echter ook dat dit effect niet toeneemt vanaf een bepaalde drempel.

Ik ga het 's opzoeken (heb nu onvoldoende tijd) maar dacht dat in België die drempel ongeveer ligt op

- Netto inkomsten 4800 euro
- Vermogen (inclusief je woning) 1MIO euro

Dat vinden mensen dus blijkbaar doorgaans 'genoeg'. Vanaf die drempel zal je geluk niet langer afhangen van je rijkdom. Onder die drempel zijn vermogen en inkomsten wel een factor voor je geluksgevoel. Een factor he! Niet de enige factor. En uiteraard niet voor elke individuele persoon van toepassing.

 

[Racing_Genk]

Zeer simpel, voor sommigen is zeer weinig al genoeg (waarom zou ik meer willen), voor anderen is zeer veel nog niet eens genoeg en de rest zit daartussen.

Is misschien simplistisch voorgesteld... Maar uiteindelijk komt het daar wel op neer, dit is eerder een persoonlijke voorkeur. Ik merk wel dat naar de jeugd toe de "basisbehoeften" veranderen en vooral extreem duur aan het worden zijn. Maximaal om de 3j de nieuwste iPhone van 1.500 EUR is normaal en minstens 2x per jaar op reis kunnen gaan naar het buitenland is absoluut een basisbehoefte. Uit gaan eten is verwennerij maar heb je verdiend dankzij je harde werk, 1x per week is dan toch ook wel het minimum.

Hier tegenover komt helaas dan wel het gejammer dat sparen de dag van vandaag zo moeilijk is en dat de appartementen en huizen gewoon té duur zijn.

Denk dat er eerder een trend is van experiences > possessions.

Een huis is in die zin een possession. En zonder hulp van ouders/familie moet je tegenwoordig al gemakkelijk 5 jaar als een "kluizenaar" leven om je 40-50K eigen inleg + kosten (notaris, hypotheek, rr,..) bijeen te sparen met een gemiddeld startersloon. En dan kan je dus ook niet op reis gaan, weinig uit eten,... In die zin hebben velen dat er niet meer voor over.

 

[contextbinder]

Het is zoals met zoveel zaken hé, het "ware geluk" bestaat imo niet - je streeft naar iets, eens dat bereikt is zal je iets anders willen of vergaat het gevoel van geluk - beetje zoals verliefd zijn.

Uiteindelijk is er ook de factor gewenning, ook die is van toepassing voor de mens - in tegenstelling tot mijn koe bvb - dat beest ontploft elke dag zowat van geluk wanneer ze wat extra lekkers te knabbelen krijgt (en neen - niet van honger want massa gras ter beschikking).

En financieel denk ik wel dat het veilig is te zeggen dat gemiddeld (toegepast op de wereldbevolking opgegroeid in een kapitalistisch systeem) genoeg nooit genoeg is en dus ook gewoon niet bestaat - daar zijn tal van voorbeelden van - denk dan aan de rijksten der aarde die er toch alles aan doen om geen belastingen te betalen, lage loon landen op te zoeken, regels van welzijn niet echt serieus nemen, ... maar ook zij hebben iets gemeen met Jan Modaal - meestal op iets latere leeftijd treed een soort van bevrediging op en is men +/- tevreden met hoe de situatie is, een soort van berusting in hun lot zeg maar.

En wat doe je met beleving, ook dat is heel subjectief en persoonlijk ook al ervaren dat het verlangen of streven naar een zekere beleving echt fantastisch kan zijn - om dan later te moeten vaststellen dat de verlangende fase eigenlijk 1000 keer beter was dan de beleving zelf.

Als we dan toch filosofisch gaan doen, op het einde van de rit blijven enkel de oerinstincten over die de moeite zijn en blijven: bestrijding van honger, dorst, warmte en koude, en de onweerstaanbare drang om een orgasme te hebben en zich voort te planten.

 

[Reverz]

Het promoot ook op je luie gat zitten en je trots voelen hoe weinig je consumeert. Ik heb liever een hardwerkende mens die zijn hele omgeving positief beïnvloed, maar dan ook automatisch zich meer verplaatst/groter huis heeft om bezoek te ontvangen/..., dan iemand die gewoon thuis zit in een klein flatje en weinig consumeert, maar ook heel weinig impact heeft op de wereld.

"Op je gat zitten en trots zijn op hoe weinig je consumeert"... komaan zeg, waar haal je dit soort non-sense zelfs? Wie of wat beschrijf je nu? Die ene extreme geitenwollensokken mens op 100.000 mensen die Annemie Struyf gaat opzoeken in Noorwegen?
Kort samengevat: je hebt liever een "hardwerkende" (what's in a name) extraverte mens die geld laat rollen en feestjes geeft en mensen om zich heen verzameld. Wat dan de positieve impact is, is héél subjectief, ik hoop dat je dat zelf toch ook inziet?

Als dat iemand is die dat doet vanuit het idee dat hij anderen wil laten mee genieten en mensen uitnodigt voor het gezelschap etc, dan is dat mooi en positief voor zijn/haar omgeving.
Als dat echter iemand is met absoluut rotkarakter en/of iemand die in de kern mensen vooral uitnodigt vanuit de optiek "kijk eens wat ik mij allemaal kan permiteren (en jullie niet)" (en laat ons eerlijk zijn, dat zijn geen uitzonderingen), dan wordt dat al een heel ander verhaal. Dan is invloed op de omgeving gewoon net negatief zonder zelfs te spreken over voetafdrukken en what not.

De vraag die je je misschien ook moet stellen is, moeten individuen wel per sé "impact op de wereld" hebben? Als je ziet welke figuren via oa Social Media anno 2025 wel significante impact hebben kan je daar zeer grote vragen bij stellen. De wereld zou er waarschijnlijk veel beter uitzien moesten mensen vooral moeite doen om impact te hebben op vooral hun directe omgeving: familie, buren, dichte vrienden en ook hun leefomgeving.

 

[Vega]

Denk dat er eerder een trend is van experiences > possessions.

Een huis is in die zin een possession. En zonder hulp van ouders/familie moet je tegenwoordig al gemakkelijk 5 jaar als een "kluizenaar" leven om je 40-50K eigen inleg + kosten (notaris, hypotheek, rr,..) bijeen te sparen met een gemiddeld startersloon. En dan kan je dus ook niet op reis gaan, weinig uit eten,... In die zin hebben velen dat er niet meer voor over.

Of gewoon 5j thuis wonen, dan heb je geen probleem. Het minimuminkomen zweeft rond de 2.000 EUR netto dankzij de werkbonus... Pak dat je 1.000 EUR per maand kan opdoen aan "experiences", dan kan je alsnog 12.000 EUR per jaar sparen (we zullen vakantiegeld/13e maand mee gebruiken voor de experiences), na 4j hotel mama & papa 50.000 EUR kapitaal hebben gespaard is dus heus niet zo uitzonderlijk...

Maarja, liever op eigen benen staan én experiences én ....

 

[parabellum]

Maarja, liever op eigen benen staan én experiences én ....

Ze willen dus gewoon...leven en niet op hun ouders teren?
Stoute jeugd van tegenwoordig, stout!

 

[Vega]

Ze willen dus gewoon...leven en niet op hun ouders teren?
Stoute jeugd van tegenwoordig, stout!

Het is geen verwijt hé... Heb geen enkel probleem dat "de jeugd" het geld wilt laten rollen. Vanaf dat er echter geklaagd wordt dat het onmogelijk is om iets van woning zelf te kopen ga ik wel die discussie aan

Excuses voor mijn mening hé! (als we dan toch wat sarcastisch moeten doen naar elkaar toe)

 

[parabellum]

Ik vind het gewoon kort door de bocht. Genoeg redenen waarom je geen 5 jaar meer blijft thuis rondhangen. Zowel een bewuste keuze (ik zag mij na mijn studies, als werkmens, echt geen 5 jaar meer samenwonen met mijn ouders. Die relatie is serieus aangenamer als we niet op elkaars lip zitten) als verplichte keuze (niet iedereen is nog welkom thuis na z'n 18e, laat staan zonder bijdrage te moeten betalen).

 

[Houdini]

Het is geen verwijt hé... Heb geen enkel probleem dat "de jeugd" het geld wilt laten rollen. Vanaf dat er echter geklaagd wordt dat het onmogelijk is om iets van woning zelf te kopen ga ik wel die discussie aan

Excuses voor mijn mening hé! (als we dan toch wat sarcastisch moeten doen naar elkaar toe)

Goh. Dat is altijd een makkelijk argument. Een reis van 1000 euro per jaar maakt het verschil niet hoor. Met 5k koop je geen huis.

Gemiddelde huizenprijs is iets van 360 a 380k in vlaanderen? Aan 20% eigen inbreng zit je al snel aan 70 a 80k eigen inbreng. Dat is gewoon een pak geld, dat zelfs als kluizenaar lang duurt om bij elkaar te krijgen.

Veel jongeren rekenen gewoon op een ruggesteun van de ouders denk ik. Mijn buren van 40 jaar verhuizen uit hun koopwoning omdat ze opnieuw een zak geld hebben gekregen van de ouders.

Als dat er niet is, paar jaar thuis wonen en op je tanden bijten. Zo heb ik toch mijn spaarpotje bij elkaar gekregen.

 

[Iconz]

Ik begrijp dat niet iedereen graag 5 jaar lang thuis blijft wonen, ik ook niet.
Maar er zijn nog alternatieven ten aanzien van een 1 slaapkamer-appartement van +800 euro alleen te huren, zoals bv. co-housen, tevreden zijn met iets verder uit de stad te wonen etc..

 

[utolor.]

Of gewoon 5j thuis wonen, dan heb je geen probleem. Het minimuminkomen zweeft rond de 2.000 EUR netto dankzij de werkbonus... Pak dat je 1.000 EUR per maand kan opdoen aan "experiences", dan kan je alsnog 12.000 EUR per jaar sparen (we zullen vakantiegeld/13e maand mee gebruiken voor de experiences), na 4j hotel mama & papa 50.000 EUR kapitaal hebben gespaard is dus heus niet zo uitzonderlijk...

Maarja, liever op eigen benen staan én experiences én ....

Dit dus. Als je thuis kan blijven wonen en dat ook gewoon doet, is een huis kopen echt zo moeilijk niet. De starterslonen zijn gigantisch gestegen dankzij de werkbonus. Een bedrijfswagen is ook steeds couranter. Als je geen gat in je hand hebt, kan je echt wel je eigen inleg voor een huis bij elkaar sparen. Maar jonge mensen willen tegenwoordig steeds meer luxe (en zien het niet meer als luxe) en klagen dan dat een huis onbetaalbaar wordt.

Dit gaat natuurlijk wel over een standaardsituatie waarbij je nog enkele jaren thuis kan blijven wonen wanneer je werkt en beperkt moet bijdragen. Als je wegens omstandigheden vroeg uit huis moet en moet gaan huren, is het een ander verhaal.

Ik heb het ook zelf kunnen bijeensparen met een startersloon van 1400 euro netto, waarom zou de huidige jeugd dat niet kunnen met minstens een loon van 2000 euro netto dan?