Ik vind het gewoon kort door de bocht. Genoeg redenen waarom je geen 5 jaar meer blijft thuis rondhangen. Zowel een bewuste keuze (ik zag mij na mijn studies, als werkmens, echt geen 5 jaar meer samenwonen met mijn ouders. Die relatie is serieus aangenamer als we niet op elkaars lip zitten) als verplichte keuze (niet iedereen is nog welkom thuis na z'n 18e, laat staan zonder bijdrage te moeten betalen).
Ik heb soms ook moeite met zulke uitspraken.
Ikzelf kom uit een arm gezin, waar ik véél meegemaakt heb. Op mijn 18de direct het huis verlaten (mooiste dag van mijn leven) en op mijn eigen benen gaan staan, mijn eigen studies gefinancierd. Over mijn studie uiteindelijk maar liefst 10 jaar gedaan in plaats van 5. Achteraf gezien had ik dat uiteraard sneller kunnen doen, maar ik neem het mezelf ook niet kwalijk. Uiteindelijk is een universitaire studie niet niks, en ondertussen werkte ik ook 4/5, en daarnaast wilde ik ook wel iets van het leven kunnen genieten. Tijdens het jaar had ik tussen het studeren, les volgen en werken door weinig tijd over, en die reisjes naar het buitenland waren zowat het enige plezier dat ik nog had. En daar heb ik ook enorm van genoten, ook al zorgde het ervoor dat ik nooit geld over had, want tijdens het jaar moest ik wél iedere euro twee keer omdraaien om naast mijn reizen de huur en basisbehoeftes te bekostigen. Ik woonde ook tien jaar op studentenkoten van misschien 10-12 vierkante meter. Mijn laatste jaar deed ik full-time stage, met daarnaast nog gemiddeld 30 uren per week in de horeca. Plezant was dat allemaal niet.
Mijn vrouw komt ook uit een problematisch gezin maar kon tijdens haar hogere studies wel nog thuis blijven. Na het behalen van haar diploma op haar 23ste (op hetzelfde moment dat ik mijn diploma haalde want ze is iets jonger) zijn we onmiddellijk samen gaan huren, zonder iets van spaargeld. Dan duurt het wel een paar jaar vooraleer je genoeg hebt om een huis te kopen, ook al ben je met twee. Want op reis gaan en uit eten gaan deden we nog steeds geregeld.
En ondanks het feit dat we niet bepaald zuinig leefden, klaagden we tóch over hoe moeilijk het was een huis te kopen, en ik vind zeker dat dat ons goed recht was. Want het probleem zat volledig bij die eigen inbreng. We verdienden meer dan genoeg om een huis af te betalen, maar doordat we de lening niet kregen, hebben we nog jarenlang geld moeten wegsmijten aan huren. Hadden we ons huis een jaar of 7 eerder kunnen kopen, was onze lening al voor 30% afbetaald geweest. Uiteindelijk hebben we door onze stabiele jobs en deftig inkomen toch aan meer dan 90% kunnen lenen een paar jaar geleden, anders huurden we nu nog steeds. En ondanks onze lening aan 100%, moesten we toch nog steeds 30.000 euro aan eigen inbreng kunnen leggen, en daarnaast wil je natuurlijk ook nog iets van reserve hebben. Nu hebben we kinderen, gaan we nog steeds op reis, betalen we ons huis af, doen we geregeld uitstapjes, en we hebben nog steeds wat overschot op het einde van de maand.
Ja, dat hadden we sneller kunnen verwezenlijken als we opofferingen hadden gemaakt. Maar ten koste van wat? Het moment dat ik afgestudeerd was en 1 full-time job ben beginnen doen, was voor mij een ongeziene vrijheid. Nog steeds eigenlijk. 40u per week werken was twee keer niks, het geld kwam goed binnen, we hebben de wereld kunnen zien in die periode, en toch konden we nog lichtjes sparen. Gewoon niet snel genoeg om een huis te kopen. De herinneringen die we hebben aan onze reizen, die dragen we voor altijd met ons mee. Het is een cliché, maar je weet nooit wat er gebeurt. Een van mijn beste vrienden is een aantal maanden geleden plots overleden. Dat had ons ook kunnen overkomen. Nu hebben we tenminste het gevoel dat we al geleefd hebben. Je bent maar één keer jong.
Ik vind het kort door de bocht om dan jonge mensen aan te vallen omdat ze niet iedere euro twee keer willen omdraaien, of omdat ze niet bij hun ouders blijven wonen. Je weet nooit wat er thuis allemaal speelt. Niet iedereen heeft zijn ouders als beste vriend. En als je opgegroeid bent met niks, dan is het een verademing om wél leuke reizen te doen en mooie dingen voor jezelf te kunnen kopen, met het geld dat je zelf verdiend hebt. Dan wou ik niet nog eens 5 jaar als een gierigaard door het leven gaan om dan meteen aan kinderen te beginnen. Als je een stabiel en goed inkomen hebt en nooit schulden gehad hebt, zie ik persoonlijk niet in waarom je zo een groot risico bent voor de banken. Er zijn heel wat jonge mensen die die eigen inbreng gewoon cadeau krijgen van hun ouders, en daarnaast minder verdienen dan wij. In realiteit zijn die een groter risico dan ons, maar toch krijgen zij wel probleemloos een lening. De afbetaling van ons woonkrediet is uiteraard iets hoger dan ons huurgeld, maar we hebben nooit meer uitgegeven dan wat er binnenkwam. Hadden we eerder kunnen kopen, was dat ook het geval geweest.
Stel, je woont nog vijf jaar bij je ouders nadat je afstudeert, en je spaart 50.000 euro op die vijf jaar. Je bent samen met een partner die hetzelfde doet. Je legt 80.000 euro neer als eigen inbreng, je houdt 20.000 over als reserve, en je gaat probleemloos een lening krijgen van 400.000 euro voor een huis van 450.000 euro + kosten, zelfs met een ietwat instabiele jobgeschiedenis.
Een koppel dat na het afstuderen meteen het ouderlijk huis verlaat om gelijk welke reden, zonder spaargeld, maar wel met een hoger inkomen, heeft na 5 jaar bv. 20.000 euro staan. Hun uitgaven zijn hetzelfde geweest of zelfs lager dan het vorige koppel, maar zij konden minder sparen vanwege huurgeld en rekeningen. Zij mogen geen lening aangaan van 300.000 euro omdat hun eigen inbreng niet hoog genoeg is, ondanks het feit dat de maandelijkse aflossing een pak lager is dan die van het hierbovengenoemde koppel, en ondanks het feit dat ze ook meer verdienen dan dat andere koppel.
In mijn ogen heeft koppel B wel degelijk recht van klagen.
En perfect hoeft niet, maar kan het beter dan vandaag? Cfr. "de jeugd" opmerkingen: heeft onze huidige maatschappij, die wij en onze (voor)ouders uiteindelijk gemaakt hebben, hen niet gemaakt tot wie ze zijn? En hoe kunnen we dat in de toekomst beter doen?
