Je moet dat nu ook niet te semantisch zien of te persoonlijk opnemen. Ik zeg enkel dat als je het oké vindt om onschuldige meisjes én jongens het leven af te nemen, dat je jezelf iets wijsmaakt door je een feministe te noemen. Meer niet hoor.
Ge snapt ook dat dat wel een heel emotioneel gechargeerde wijze is om het voor te stellen. Vanaf wanneer spreken we over 'het leven afnemen van een onschuldig jongen of meisje'. Vanaf het vormen van een zygote?
Zelfs in het geval dat het meest controverse opwerkt, namelijk het maken van een stomme fout met een ongewenste zwangerschap tot gevolg:
mensen maken continu fouten in het leven, en niemand is er bij gebaat als we de maatschappij zo inrichten dat ze ontzettend onvergevingsgezind wordt bij ziekte, zwangerschap, jobverlies etc. Ge moet gewoon zorgen dat ge als maatschappij een zekere buffer voorziet voor mensen zodat ze én fouten kunnen maken én nog kunnen recupereren van die fout.
Het is moeilijk om menselijk leed te gaan becijferen, maar ik ben er persoonlijk van overtuigd dat het toelaten van abortus een netto positief effect heeft op de maatschappij. Niemand wordt vrolijk van het feit dat er zwangerschappen beëindigd worden, maar er wordt ook niemand vrolijk van kinderen die opgroeien in een gezin waar ze niet gewenst zijn, waar de middelen niet voor handen zijn, of waar de familiale situatie precair is.
Niemand ondergaat een abortus voor de lol, voor de meeste vrouwen gaat dat een super heftige ervaring zijn die ze waarschijnlijk geen twee keer willen meemaken, maar ook voor wie het niet zo is vind ik het verkeerd om ze het gevoel te geven dat ze rekenschap moeten afleggen aan iemand anders dan zichzelf en eventueel de andere betrokken partij.
Het is hier al gezegd geweest maar abortus na vaststelling van het down-syndroom bij het ongeboren kind wordt in de meeste gevallen ervaren als de normaalste zaak ter wereld. Nochtans is dat kind in veel gevallen ook prima levensvatbaar, zijn mensen met Down ook prima in staat tot het hebben van een rijk gevuld leven waarin ze geluk, liefde, verdriet en alle andere emoties kunnen ervaren die ons tot mens maken. Wat vinden jullie daar dan van?
Ik vind het jammer dat je de opofferingen van de man en emotionele band tussen man en ongeboren kind gewoon ontkent. Moest ik ergens een kindje hebben dat ik zelfs nooit heb gezien of vastgehouden, ik zou er wel extreem sterke en fundamentele vadergevoelens voor hebben.
En ik vind het jammer dat ge niet ook gewoon kunt toegeven dat het 9 maanden dragen van een ongeboren kind, het effect dat het heeft op uw lichaam alsook het continue verantwoordelijkheidsgevoel dat ge heel die periode met u meedraagt, de schrik dat het zou mislopen... dat dat toch nog iets anders is dan uw gemoed dat volschiet wanneer ge de baby voelt trappen. Niemand ontkent dat er een emotionele band kan zijn, maar het gaat wel degelijk om klein bier als ge de verantwoordelijkheid van de vrouw er naast zet.
www.bloomberg.com
