De band met je ouders

[coldplayke]

Ik heb sinds enkele weken terug contact met mijn ma, nadat ze me een kaartje had gestuurd waarop stond dat het slecht ging met haar gezondheid. Dat is ook zo, ze is 2x op spoed terecht gekomen omdat ze was gevallen en niet meer recht geraakte. Ze heeft diabetes en ik weet al lang dat ze haar medicatie niet nam, maar ze heeft het toch nog lang kunnen uithouden zonder echt zware fysieke gevolgen.

Intussen is ze alweer thuis (ze woont alleen). Ze kan heel moeilijk stappen. Er komt elke dag iemand langs om haar te wassen en erop toe te zien dat ze haar medicijnen inneemt, want ze is ook wat aan het dementeren.

Ik ben een paar weken geleden een dag op bezoek gegaan, nadat ik haar bijna 4 jaar niet had gezien. De voormiddag ging eigenlijk goed omdat ik me toen kon bezighouden met ramen wassen, de keuken poetsen, ... en dan lag de focus niet zo op het gesprek zelf. In de namiddag wou zij de stad in gaan en toen verliep het wel moeizamer.

Nu bellen we 1x per week, in het weekend. Voor mij is dat op dit moment meer dan voldoende. Ik wil er wel voor haar zijn, maar ik verander meteen weer in een stressbal zodra ik weet dat dat telefoontje eraan zit te komen. Volgende maand probeer ik nog eens langs te gaan bij haar.

Intussen zijn we weer een paar jaar verder, en de verstandhouding met mijn mama is nog nooit zo goed geweest. Ik blijf er nu ongeveer 1x om de 6 weken een weekend slapen, en da's eigenlijk echt fijn om nog eens "kind" te zijn.

Mijn papa woont nu in een rusthuis, op de afdeling voor dementie. Ondanks ze al lang gescheiden zijn, ontfermt mijn mama zich nog over hem en bezoekt ze hem 3x per week. Afgelopen Kerst was papa er ook nog eens bij en dat is zonder incidenten verlopen.

Het voelt vreemd om te zeggen, maar ik ben ergens blij met hoe mijn papa nu is, misschien zelfs dankzij zijn Alzheimer diagnose. Het heeft mij in staat gesteld terug contact te zoeken met hem zonder dat het al te ongemakkelijk is, aangezien hij veel niet meer weet. Ik denk dat hij nu ook zijn laatste levensfase gelukkiger kan beleven dan als hij geen Alzheimer of dementie had, al blijft het moeilijk te weten wat er in hem omgaat. Hij is alleszins een pak rustiger en kan terug zichtbaar genieten van de kleine, voorspelbare dingen.

Dus ik ben blij met hoe het nu gaat.5 jaar geleden had ik hierop nooit durven hopen. Toen was mijn angst dat mijn ouders zouden sterven zonder dat er een verzoening was geweest tussen ons.

 

[apzoeir]

Vader:
Heb geen band met mijn vader. Hij was een zeer moeilijk persoon om mee samen te leven

- Hij was altijd zeer gierig (uren geklaag voor de 20 frank die ik moest meenemen naar de chiro om daar een drankje te kunnen kopen). Dus op den duur ontweek ik hem gewoon en ging ik gewoon stilletjes aan mijn mama iets vragen. En even voor de duidelijk, hadden het nu niet ontzettend breed, maar zeker geen problemen om drankje op de chiro te kunnen kopen.

- Hij was absoluut niet kindvriendelijk. Kinderen moeten er thuis uiteraard geen stort van maken, maar zijn regels waren echt soms absurd. Je kon niet en een bal en een fiets hebben liggen, want dan moest er al 1 item meteen opgeruimd worden. Spelen met een bal was sowieso al risicovol, want naar zijn mening gingen de muren stuk als je eens een plastic bal tegen buitenmuur gooide.
Hij was ook totaal niet geïnteresseerd in mij. Ging nooit eens mee naar een sportwedstrijd of schooloptreden. Had als kind iets leuks gemaakt voor vaderdag en toen gooide hij dit weg want ja wat kan je met zo'n prul doen.

- Eigenlijk was hij in't algemeen ook gewoon niet intelligent. Hadden echt de stomste discussies waarop ik op mijn vijfde al aanvoelde dat mijn IQ al hoger lag dan dat van hem.

't Is niet dat hij een agressief type was ofzo, maar eerder compleet apatisch en liefdeloos naar mij toe. Had gewoon geen enkele affiniteit met kinderen.

Op mijn 16e zijn mijn ouders uit elkaar gegaan. Heb hem nog tijdje bezocht, maar toen stond zijn woning plots te koop en is hij weggegaan. Heb dus geen idee naar waar, heeft nooit iets laten weten. Intussen dus al jaren niet meer gezien. Toen mijn moeder scheiding aankondigde was zijn reactie ook eerder "en wie gaat er dan mijn administratie zoals bankzaken regelen"? Niet een keer gevraagd hoe hij mij nog zou kunnen zien en hoe vaak.

Moeder:
Met mijn mama heb ik wel een hele goede band. We wonen op 3km van elkaar en zien elkaar wekelijks toch wel eens (en dagelijks eens een whatsappke).

Mijn mama is nu ook wel niet de typische moederkloek zoals ik soms bij anderen zie. 't Is niet dat ze hier wekelijks een mand strijk komt wegwerken enzo. Ze is zo eerder van't praktische principe (als je alleen wil wonen moet je ook maar zelfstandig zijn). Maar daar is ook absoluut niks mis vind'k. Ze heeft me op deze manier ook heel zelfstandig gemaakt. Heb verder geen familie en mijn mama wou altijd dat'k mijn plan kan trekken mocht ze er niet meer zijn.

Lang geleden dat ik dit topic nog eens bekeek...

Intussen is mijn vader dit jaar overleden (nu weet'k eindelijk waar hij woonde). Hij had me blijkbaar wel onterfd en zijn nieuwe madam die al overleden was had een restlegaat op haar erfenis.

Heb wel mijn deel opgeëist en er dan toch nog iets aan overgehouden. Wel raar om na 25 jaar nog eens zijn leven binnen te stappen en alles te regelen.

Klinkt ook cru, maar ben toch eens naar strooiweide op kerkhof geweest om nog eens effe "fuck you" te zeggen.

Band met mama nog steeds ok. Hangt nu wel heel erg aan mij door stiefpapa die aan parkinsonisme lijdt. Niet gemakkelijk allemaal.

Had soms toch graag broer/zus gehad om alles wat te kunnen delen.

 

[Tomski]

Wij onlangs nog es de schoonouders tegengekomen. Allez schoonma met hare vriend, schoonpa is al effe six feet under.

Kwamen binnen op een eetfestijn en ze zaten daar, konden moeilijk doen alsof we ze niet gezien hadden dus er ons beleefdheidshalve bijgezet. Ze vroegen zich af waarom de kinderen geen knuffel gaven. Ja waarom denk je? Onze oudsten is 10 jaar en ge hebt hem 2x gezien als baby. Die kinderen weten niet wie gij zijt. En aan ons ligt het niet hoor, we hebben genoeg voorzetten gegeven om es samen iets te doen of af te spreken. Mijn madam heeft er weer een week ambetant van gelopen.

 

[BigBear]

Hoi Allen,

Ik heb dit forum nog niet zo lang geleden ontdekt. Dit onderwerp is het tweede waar ik een steen aan ga bijdragen.
Helaas hoor ik (een veertiger) ook bij die 10% die een slechte relatie heeft met zowel mijn vader als mijn moeder. Het is moeilijk om op enkele regels al die ellende neer te schrijven.
...

Ondertussen zijn we bijna drie jaar verder. Er is eigenlijk maar één zaak veranderd in die periode: mijn stiefvader is gestorven. Ik heb er uiteraard geen traan voor gelaten. Een welgemeende f*** y** kon hij wel nog krijgen. Ik ben wel naar de begrafenis geweest, omdat mijn moeder het vroeg/erom smeekte.
Maar verder zie ik haar nog steeds maar één keer per jaar. Mijn kinderen kennen haar quasi niet.

Met mijn vader heb ik geen contact meer gehad. Zijn nieuwe vrouw leeft wel nog steeds. Mocht zij eerder sterven dan hem, dan ga ik wel nog één keer proberen contact op te nemen met mijn vader.

 

[makila]

Biologische vader: Overleden (Stomdronken verongelukt met de moto tegen ne boom of paal. Ik ben niet meer zeker)
Adoptievader: Overleden (kanker)

Biologische moeder: Het enige dat ze kent is 'seks' (ze praatte daarover tot vervelens toe als ik daar eens langs kwam) en daar een beetje stoer over doen EN chronisch vragen achter 'geld' want dat heeft ze niet.

Ik ben daar eens langsgeweest en ze toonde mij dan ne penis op ne foto en ze zei: deze is van mijn vriend leuk hé!
Ter info: Ze is bijna 80 jaar oud en ik ben eigenlijk ne (halve) 'vreemde' voor haar. Zoiets doe je dan toch niet ??
Maar goed er was dus een goede reden waarom ik ter adoptie ben afgestaan.

Er zijn zo nog vreemde zaken aan de hand (ze spoort niet helemaal in hare bol) maar wat ik haar nooit vergeef is: Ze is nooit komen opdagen op de begrafenis van mijn biologische broer. Ik heb het contact dan ook vrij snel weer verbroken. Ik praat soms wel nog eens tegen een biologische nicht van mij (ze is toevallig geboren op exact dezelfde dag als ik) ze is tenminste 'normaal'.

Ergens is dat wel grappig. Als wij verjaren dan sturen we beiden een berichtje die dag.
Volgend jaar wordt dat dus: "Een gelukkige 50ste 29ste verjaardag!"

Adoptiemoeder: Haar zie ik wekelijks. Volgende week kerst vieren is bij haar thuis de 24ste.

Update: Vrij recent plots telefoon gekregen dat mijn biologische moeder overleden was.
Wat later bleek het een vergissing te zijn. Iemand met identiek dezelfde naam en van hetzelfde geboortejaar was namelijk overleden.
Ik vind dat toch wel een grote fout se!

Toen begon het mij te dagen: Ik sta in haar testament want anders kreeg ik helemaal geen telefoon.
Ze heeft veel schulden dus ik weet nu wel wat te doen als ze echt overlijdt: De erfenis weigeren.

 

[apzoeir]

Lang geleden dat ik dit topic nog eens bekeek...

Intussen is mijn vader dit jaar overleden (nu weet'k eindelijk waar hij woonde). Hij had me blijkbaar wel onterfd en zijn nieuwe madam die al overleden was had een restlegaat op haar erfenis.

Heb wel mijn deel opgeëist en er dan toch nog iets aan overgehouden. Wel raar om na 25 jaar nog eens zijn leven binnen te stappen en alles te regelen.

Klinkt ook cru, maar ben toch eens naar strooiweide op kerkhof geweest om nog eens effe "fuck you" te zeggen.

Band met mama nog steeds ok. Hangt nu wel heel erg aan mij door stiefpapa die aan parkinsonisme lijdt. Niet gemakkelijk allemaal.

Had soms toch graag broer/zus gehad om alles wat te kunnen delen.

Ik heb precies een emotioneel moeilijk jaar en vraag me soms af of de dood van mijn vader er toch meer mee te maken heeft dan ik dacht.

Op een of andere manier voelt de onterving nog maar eens als een ongelooflijke afwijzing. Hoe kan je nu in godsnaam je kind niet graag zien.

Ik ben ook gewoon zo boos dat'k nooit wist waar hij woonde. Geen idee of ik er daadwerkelijk naartoe gegaan zou zijn, maar nu heb'k precies een gevoel van spijt dat'k nooit eens echt mijn gedacht heb kunnen zeggen over wat voor een klotevader hij eigenlijk was.

 

[Galaxy]

Trek het u niet aan. Ik heb dezelfde vader hoor.
Ik was is doodziek (De griep) weet ge wat dieje zak tege mij zegt? Ik mag niet ziek worden, ga naar mijn vriendin vertrekken, binnen een week ben ik terug, stiefbroer zal naar hier komen.
Ik kon nog niet meer rechtstaan uit de zetel.
Hij denkt ook altijd dat hij in zijn recht is.

 

[apzoeir]

Trek het u niet aan. Ik heb dezelfde vader hoor.
Ik was is doodziek (De griep) weet ge wat dieje zak tege mij zegt? Ik mag niet ziek worden, ga naar mijn vriendin vertrekken, binnen een week ben ik terug, stiefbroer zal naar hier komen.
Ik kon nog niet meer rechtstaan uit de zetel.
Hij denkt ook altijd dat hij in zijn recht is.

Dat is het precies net. Heb hem 25 jaar niet gezien en heb altijd gedacht dat ik het me helemaal niet aantrok dat ik nooit een echte vader had. Ook amper aan hem gedacht. En nu ineens na 25 jaar en bij zijn dood heb'k het er precies allemaal moeilijker mee dan ik dacht.

 

[Galaxy]

Dat is het precies net. Heb hem 25 jaar niet gezien en heb altijd gedacht dat ik het me helemaal niet aantrok dat ik nooit een echte vader had. Ook amper aan hem gedacht. En nu ineens na 25 jaar en bij zijn dood heb'k het er precies allemaal moeilijker mee dan ik dacht.

Ergens zal het u wel iets doen, das een normale menselijk reactie.
Misschien met het ouder worden.
Ikzelf heb mijn Vader 19j niet meer gezien en die leeft nog, moet hem nooit meer zien.
Probeer het van u af te zetten, sommige mensen zitten gewoon verkeerd in mekaar en geven niets om hun kind, zo is mijn Vader toch althans.
Hij moet mij zelfs nog 2300euro van onze Pc, hij had belooft dat hij me dat ging terug betalen.
Ik had dat voor geschoten.
Het is triestig, heb bijna geen Familie meer.
Het was allemaal hun schuld.
Het is voor vele mensen zo hoor, niks aan te doen denk ik dan.....

 

[Falafel]

Ik denk persoonlijk dat een kind altijd loyaliteit voelt naar ouders toe. Wat er ook gebeurt, hoe hard ze op je ziel trappen... Omgekeerd is dat volgens mij niet altijd zo, van ouder naar kind.

Ik ben zelf in therapie gegaan om met die shit te dealen. Als kind, als puber en als volwassene. En het gevoel van afwijzing is nooit weg gegaan, maar het is wel zachter geworden.

 

[Tonerider]

ik vraag me soms ook wel af hoe ik ga reageren als hij er niet meer is. Ik had meer dan 20j. geen contact meer met hem en onlangs heb ik die nog eens 1x gezien toen mijn moeder in het ziekenhuis lag (met haar heb ik dus nog wel een goede band). Het liet hem (uiterlijk) koud dat ik er was en visa versa terwijl mijn moeder zo blij was dat ze haar 2 zonen (mijn broer heb ik dus al even lang niet meer gezien en hij was daar ook) nog eens in 1 kamer zag. Haar zoontjes -want dat blijven we voor haar ook al zijn we nu zelf 50'ers en een kop groter dan haar- betekenen zoveel voor haar. Die ziet ons onvoorwaardelijk graag. Maar mijn vader.... nope, niks
En ondanks dat ik dat geplaatst heb, blijf ik ook wel met vragen zitten. Ik weet nu dat ik ze nooit beantwoord ga krijgen, maar vraag het me toch ook af hoe ik me gaat voelen eenmaal de kans echt helemaal tot 0% herleid wordt als hij dood is. (hij is nu 86) Nuja, vrede gaat het me niet geven.
Ik zal er nog evenveel over dromen en piekeren waarschijnlijk. Zo dom.

 

[zaklamp]

Hier beetje dezelfde vraag die ik me stel.
Al 18j zeer sporadisch contact met vader (eens op een begrafenis "hallo" zeggen, en om de 4j eens op een familiefeest). Contactbreuk kwam van mijn kant uit, na een vreselijke jeugd met veel schelden, roepen en onveilige situaties.
Hij probeert jaarlijks wel eens contact te zoeken door te bellen, maar meestal neem ik niet op. Na de geboorte van de kindjes heb ik dat wel gedaan omdat er toch ergens nog een schuldgevoel was dat hij door mij zijn kleinkinderen niet gaat zien. Maar al aan de telefoon kon ik horen dat hij niet veranderd was, en ik kreeg er alleen maar stress van.

Echter recent is hij opgenomen geweest met medische problemen. Ik krijg die info dan via familie... En toen vroeg ik me wel af wat ik zou doen moest hij overlijden. Ik zou hem niet missen, daar ben ik zeker van. Maar moet ik naar zijn begrafenis gaan? Hoe hypocriet zou dat zijn van mij, na jarenlang geen contact te willen?
Ik heb ook niet het gevoel dat ik iets moet afsluiten dus daarvoor zou ik het ook niet moeten doen. Maar ergens leeft nog wel die perceptie van "wat gaat de familie van mij denken als ik daar effectief niet ben". Het zou niet mogen uitmaken, maar toch ben ik er even mee bezig geweest.
Nu ja, hij leeft nog en is weer beter, dus wie weet komt dit de eerste jaren zelfs niet meer aan bod en zal de toekomst het uitwijzen.

En toch (@apzoeir ) begrijp ik volledig dat je gekwetst bent dat je onterfd was. Kan me voorstellen dat het voor jou als natrappen voelt, want hij heeft dit heel bewust gedaan, is hiervoor naar een notaris moeten gaan, om te zeggen dat hij zijn dochter niets meer gunt.
Probeer het niet te zien als iets persoonlijks, maar als de bevestiging van zijn karakter. Er is een reden dat je al jaren geen contact meer had, dit is blijkbaar wie hij was, en hij heeft dit tot de laatste dag duidelijk getoond... Dit ligt helemaal niet aan jou, maar puur aan hem en wie hij was.
Heel veel sterkte wel.

 

[BigBear]

ik vraag me soms ook wel af hoe ik ga reageren als hij er niet meer is. Ik had meer dan 20j. geen contact meer met hem en onlangs heb ik die nog eens 1x gezien toen mijn moeder in het ziekenhuis lag (met haar heb ik dus nog wel een goede band). Het liet hem (uiterlijk) koud dat ik er was en visa versa terwijl mijn moeder zo blij was dat ze haar 2 zonen (mijn broer heb ik dus al even lang niet meer gezien en hij was daar ook) nog eens in 1 kamer zag. Haar zoontjes -want dat blijven we voor haar ook al zijn we nu zelf 50'ers en een kop groter dan haar- betekenen zoveel voor haar. Die ziet ons onvoorwaardelijk graag. Maar mijn vader.... nope, niks
En ondanks dat ik dat geplaatst heb, blijf ik ook wel met vragen zitten. Ik weet nu dat ik ze nooit beantwoord ga krijgen, maar vraag het me toch ook af hoe ik me gaat voelen eenmaal de kans echt helemaal tot 0% herleid wordt als hij dood is. (hij is nu 86) Nuja, vrede gaat het me niet geven.
Ik zal er nog evenveel over dromen en piekeren waarschijnlijk. Zo dom.

Dit is blijkbaar iets waar wij (kinderen wiens vader zich niets meer van hen aantrekt) allemaal wel wat mee zitten. Ik heb mijn vader ook al 15 jaar niet meer gezien of gehoord (en de 20 jaar daarvoor ook al amper). Hij is ook in de tachtig.
Eigenlijk zat ik er vroeger niet mee in wat er zou gebeuren als mijn vader er niet meer is, maar een vijftal jaar geleden is een goede, oudere vriend van me gestorven en dat heeft me toen wel heel erg aan het denken gezet. Ik heb toen zelfs overwogen om toch nog eens te proberen contact op te nemen met mijn vader, om achteraf geen spijt te moeten hebben dat ik het niet geprobeerd heb. Ik heb het uiteindelijk niet gedaan, maar het is toch iets waar ik mee ben blijven zitten.

 

[Polle32]

Ik heb al 35 jaar geen contact meer met die van mij, en ik vraag mij zelfs af of ik het zou te weten komen mocht hij overlijden (voor zover ik weet, woont hij in het buitenland). Met die kant van de familie heb ik ook al jarenlang geen contact meer, die hadden mij zelfs niet laten weten dat mijn grootmoeder (waar ik als kind elk weekend van vrijdag op zaterdag logeerde) overleden was.

 

[NicolasBE]

Ik denk persoonlijk dat een kind altijd loyaliteit voelt naar ouders toe. Wat er ook gebeurt, hoe hard ze op je ziel trappen... Omgekeerd is dat volgens mij niet altijd zo, van ouder naar kind.

Ik ben zelf in therapie gegaan om met die shit te dealen. Als kind, als puber en als volwassene. En het gevoel van afwijzing is nooit weg gegaan, maar het is wel zachter geworden.

Ik ben tot dezelfde conclusie via therapie gekomen op 43 jarige leeftijd ... Alle issues waar ik als volwassene mee te kampen heb, (maar het eigenlijk nog best goed doe) zijn terug te leiden tot emotionele verwaarlozing als kind. Ik had nooit materiaal iets te kort, maar emotionele verwaarlozing is zeer moeilijk herkenbaar en zeer complex met idd een natuurlijke loyaliteit.

 

[apzoeir]

Ik heb al 35 jaar geen contact meer met die van mij, en ik vraag mij zelfs af of ik het zou te weten komen mocht hij overlijden (voor zover ik weet, woont hij in het buitenland). Met die kant van de familie heb ik ook al jarenlang geen contact meer, die hadden mij zelfs niet laten weten dat mijn grootmoeder (waar ik als kind elk weekend van vrijdag op zaterdag logeerde) overleden was.

Bij mij stond de politie voor mijn deur met het nieuws. Politie in zijn woonplaats had hem thuis gevonden (nadat buren politie alarmeerden dat ze hem weken niet gezien hadden) en die moeten dan de politie van mijn gemeente verwittigd hebben.

Ook wel rotmoment. Die politie begint dan gesprek met "mevrouw, ik heb geen goed nieuws". Dus je schiet meteen in paniek en dan is't pas gerusstelling als je de naam hoort.

 

[Galaxy]

Bij mij stond de politie voor mijn deur met het nieuws. Politie in zijn woonplaats had hem thuis gevonden (nadat buren politie alarmeerden dat ze hem weken niet gezien hadden) en die moeten dan de politie van mijn gemeente verwittigd hebben.

Ook wel rotmoment. Die politie begint dan gesprek met "mevrouw, ik heb geen goed nieuws". Dus je schiet meteen in paniek en dan is't pas gerusstelling als je de naam hoort.

lol Dan voelde je u direct beter
Ik mis mijn Vader niet, het is uitschot.
Moge hij in vrede rusten, hoe sneller, hoe liever haha

 

[Avondland]

Situatie met mijn ouders is de slechte kant aan het uitgaan. Probleem zit in de manier waarop we als gezin met elkaar zijn omgegaan de afgelopen 10+ jaar. Problemen & onderlinge frustraties nooit uitgepraat, altijd gedaan alsof er niets aan de hand was en ronduit cringey samenkomsten bij momenten waar de spanningen soms van af dropen. Pijnlijke stiltes, dat in combinatie met kinderen die flink samenspeelden die ook iets moeten hebben gevoeld van de spanningen. Relatie tussen mij en mijn vrouw en mijn broer en zijn vrouw is op een bepaald moment richting FUBAR gegaan. Dan op een bepaald moment afspraken gemaakt die zowel mijn ouders als mijn broer & zijn vrouw niet hebben gerespecteerd. Mijn vrouw wil de bruggen helemaal opblazen, maar ik zie dat nog niet zitten omdat ik vind dat mijn dochter wel recht heeft op beide grootouders (die wel goeie grootouders zijn voor mijn dochter). Maar tegelijk wil ik hen er wel op wijzen dat hun gedrag niet oké is.

Zal er voorlopig naar uit zien dat mijn vrouw de komende feestperiode niet mee zal gaan naar mijn ouders op familiefeest (Sint & Kerst). Misschien wel met nieuwjaar, maar dat is een heel grote misschien.

Tijd voor een update, zeker?

Situatie is dan toch nog eens grondig op tafel gelegd geweest in een open gesprek waar we een aantal duidelijke afspraken hebben gemaakt. En die zijn gerespecteerd. De samenkomsten zijn niet superhartelijk, maar hebben ook niet meer dat cringe-gehalte dat ze eerder hadden. Het voelt niet meer aan als een zware verplichting en bovenal zorgt het niet meer voor spanningen tussen mij en mijn vrouw (wat dan ook een negatieve gezin had op de sfeer binnen het gezin). Mijn vrouw vindt mijn broer en zijn vrouw nog altijd foempen en dat gaat niet veranderen, maar er zijn geen bruggen verbrand en het is op dit moment allemaal ... oké.

Relatie met mijn ouders is ook weer hersteld, wat een pak van mijn hart is.

 

[horste]

En dan stellen we ons de vraag "hoe gaan we om met oma/opa bij zo'n gedrag? Waar trekken we grenzen?"

Voor wat het waard is, mijn moeder was een afschuwelijke moeder (heb er vier jaar quasi niet tegen gesproken nadat ze me buitengezet had op mijn 17), maar het is wel een fantastische oma nu voor mijn kinderen..

Ik zou het een kans geven je merkt imo vroeg genoeg hoe ze dermee omgaan en kunt de band nog knippen vóór je kinderen het echt beseffen.

 

[makila]

Sommige mensen zijn gewoon narcistisch, hebben een ego van jewelste en geven gewoon niks om een ander. Jammer genoeg. Ne ex-vriend van mijn moeder is dit weekend begraven, hij was 85 jaar. R.I.P. Na de dood van ons vader had ze een jaartje iemand anders maar ze heeft hem daarna buitengesmeten na de zoveelste 'stunt'. (Ik ga niet in detail treden maar het was echt crazy wat hij allemaal deed)

Hij had geen enkel contract meer met zijn kinderen maar dat was hun schuld want hij was ne hele goeie vader en het deed hem zogezegd véél hartzeer. Zijn (ex-)vrouw was het afgetrapt maar dat was haar schuld. Hij was zo ne brave mens! En huil huil vrienden lieten hem één voor één vallen.

Op zijn begrafenis waren er -naar het schijnt- welgeteld 10 mederusthuisbewoners en de begrafenisondernemer en dat was het. Van zijn familie (een honderdtal, hij had een erg grote familie) was letterlijk NIEMAND opgedaagd. Vrienden had hij niet meer. Maar het was zo ne 'heilige' hoor. Nooit was het zijn schuld.