RD is een arrogante lul. Ik was mee met zijn gedachte tot zijn laatste zin 'how dare we whine', misschien is mijn engels niet goed genoeg en interpreteer ik verkeerd (if so: sorry RD), maar shit gast: ik weet al dat bovenstaande ook wel hoor. Ik weet dat hadden mijn ouders een maand later gepoept ik er niet was geweest. Ik weet hoe 'lucky' ik ben (alhoewel) om er te mogen zijn en dat ik het ook nooit had geweten hadden mijn ouders dus niks gedaan die avond (allez, ik vermoed avond, tkan evengoed overdag zijn geweest natuurlijk). Maar ja, I dare to whine, want dat is wie ik ben. Die gedachten komen vanzelf en er niet mee omkunnen is sterker dan mezelf. Ik weet dat ik een ticket to ride heb gekregen en miljarden anderen niet en ook dat sommigen het winnnen om na enkele dagen al te sterven en dus nooit beseft te hebben dat ze geleefd hebben. How dare we whine is hetzelfde als zeggen: stop met depressief zijn.
Of hoe durft ge zagen over uw ergernissen, want er zijn mensen die het erger hebben. Ja, I dare to whine. Het lukt me niet om de dood een plaats te geven, hoe onlosmakelijk het ook aan het leven is gekoppeld en hoe gelukkig ik mezelf mag prijzen dat ik wel besta en die onnoemelijk velen anderen niet.
Het ene weten schakelt niet automatisch de andere gedachten uit.
En niet alle emotie is met rede en logica op te lossen. Das zoals Poetin die over de gesneuvelde soldaten zei 'dat we toch ooit sterven'. Ja, wat een troost fvoor die ouders.
