1302, het jaar van de Guldensporenslag. De Graaf van Vlaanderen en de stedelijke milities verslaan troepen van de koning van Frankrijk en zijn bondgenoten bij Kortrijk. 722 jaar later hebben we, ter ere van onze Vlaamse feestdag, ook onze redactie even aan het werk gezet en aan hen gevraagd om hun favoriete Vlaamse film of serie op te lijsten. Onze selectie lees je alvast hier.
Tabula Rasa, een psychologische thriller uit 2017 in negen afleveringen, volgt het verhaal van Annemie 'Mie' D'Haeze, een vrouw die lijdt aan geheugenverlies en betrokken lijkt te zijn bij de verdwijning van Thomas De Geest. Hoewel die naam haar niet bekend voorkomt, begint ze langzaam flarden van herinneringen terug te krijgen, die echter telkens weer vervagen na enkele uren.
Het verhaal behoudt een perfecte balans tussen intrige en het vasthouden van de kijker in elk hoofdstuk, waardoor je automatisch naar de volgende aflevering wordt getrokken. De verhaallijn is grillig, soms wat traag, en visueel is Tabula Rasa uitmuntend; de mysterieuze begingeneriek zet direct de toon. Het einde, hoewel misschien niet helemaal perfect, laat uiteindelijk wel een voldaan gevoel achter. Ik kijk zelden series, maar dit is er eentje die ik in twee dagen heb uitgekeken. Tabula Rasa heeft ook enkele van mijn favoriete acteurs, zoals Veerle Baetens, Natali Broods en Gene Bervoets.
Eervolle vermeldingen: Daens, De zaak Alzheimer, Beau Séjour
Als ik denk aan uitmuntendheid in Vlaamse verhaalvertelling, dan denk ik aan de 2006-reeks De Parelvissers. Deze werd geproduceerd door Woestijnvis en is geregisseerd en geschreven door Tom Lenaerts (die ook medeverantwoordelijk is voor De Pappenheimers, Met Man en Macht, De Mol en meest recentelijk Twee Zomers). We volgen een groep oude vrienden die jaren geleden samen een eponiem productiehuis begonnen. Maar wanneer een van de oprichters, Jan De Ridder, spoorloos van het spel verdwijnt (tezamen met alle winsten van het huis), versplintert de groep alsook het mediahuis dat ze samen bouwden. De zes afleveringen spelen zich vijf jaar later af, wanneer Jans broer Piet alle andere leden naar een landhuis in de Ardennen samenbrengt om in documentairevorm erachter te komen wat er nu echt gebeurd is met Jan en al dat geld. Vol gespannen gesprekken, veelzeggende blikken, opgeblikte wrok en langbewaarde geheimen, houdt deze serie de kijker niet enkel op het puntje van de stoel voor wat meer informatie, het nodigt ook uit om zelf de puzzeldoos op te lossen door de elektrische relaties tussen de personages in het oog te houden. Het indrukwekkend schrijfwerk onderscheidt elk personage sterk, maar laat ook onderliggende factoren eruit sijpelen. Dat dialoog wordt spetterend gebracht door onder andere uitblinkers Sara De Roo en Tom Van Dyck. Of de melodramatische conclusie nu in de smaak valt of niet, elke ontsluiering en elke tirade die ertoe leidde was simpelweg topdrama.
Eervolle vermeldingen: De Mol, Het eiland
Hoewel Vriendinnen al bijna tien jaar geleden op televisie kwam, is deze serie mij altijd bijgebleven. Vriendinnen gaat over de vriendschap tussen Eva (Anemone Valcke), die eerder conservatief en voorzichtig is, en Nel (Charlotte De Bruyne), die losbandiger is en het niet zo nauw neemt met de regeltjes, en situeert zich in het naoorlogse klimaat. Ondanks de grote karakterverschillen zijn Eva en Nel de beste vriendinnen. In de serie worden we meegenomen op verschillende (belangrijke) mijlpalen in hun levens en zien we hoe hun vriendschap doorheen de jaren verandert. Dit vind ik meteen ook het mooiste en herkenbaarste aspect aan de hele serie. Vriendinnen resoneert met het interessante en emotionele parcours dat vriendschap is. Andere normen en waarden, wensen, doelen, levensfases … Het beïnvloedt allemaal het traject van vriendschap. Zelf herken ik mijn eigen traject hierin waardoor ik “Vriendinnen” als een mooi Vlaamse stukje televisiewerk aanschouw.
Eervolle vermeldingen: Terug naar Morgen, In Vlaamse velden, Het Verhaal van Vlaanderen
Toen Squid nog een klein Squidje was, waren er nog niet zo veel zenders en was televisiekijken nog een gezinsbezigheid. Ik mocht meekijken naar de ‘grote mensen-programma’s’ en eentje die mij altijd zal bijblijven, zag ik op mijn elfde: De bossen van Vlaanderen (1991). Nu nog steeds, 33 jaar later, heb ik een kleine rilling als we voorbij de bossen van Beernem rijden. De zesdelige miniserie is namelijk gebaseerd op ware feiten, die tot op de dag van vandaag een waas van geheimenis rond zich dragen. De ‘moorden van Beernem’. In West-Vlaanderen vonden rondom dit dorpje tussen 1915 en 1944 zes moorden plaats. De BRT (toen nog)-reeks neemt ons mee doorheen het oogpunt van journalist Constant Reynaert (Vlaamse schat Jo De Meyere) die op aanwijzingen stuit dat alles wel eens aan elkaar gelinkt kan zijn en dat is een zeer gevaarlijke wetenschap. Er is schijnbaar weinig dat een baron, een jachtmeester, een boerenzoon … over zoveel jaren met elkaar kan verbinden, behalve dus de onaangename, onnatuurlijke en onopgeloste komst van de dood.
Hiermee is De bossen van Vlaanderen dus slechts een interpretatie van wat kàn gebeurd zijn, maar wat een interpretatie! De mentaliteit van het kleine Vlaamse dorp onder het juk van een tirannieke baron, de sfeer van verdenking die decennia bleef hangen en nog steeds de kop durft opsteken. Allemaal met de crème van wat we als acteurs hadden - sommige nog zelfs - Jo De Meyere, Frank Aendenboom, Dora van der Groen, Lucas Van den Eynde, Hugo Vanderveken, … in een regie van Marc Lybaert (Heterdaad, Niet voor publikatie). Dit is met recht een klassieker van de Vlaamse televisie en absoluut uw tijd waard, ook al om het Vlaanderland van vroeger wat beter te leren kennen.
Eervolle vermeldingen: De kolderbrigade, De zaak Alzheimer
Geregisseerd door Adil El Arbi en Bilall Fallah, deze Vlaamse misdaadfilm vol actie toont aan de wereld dat wij ook blockbusters op het formaat van Rush Hour en Bad Boys kunnen maken. Het verhaal volgt vier Antwerpse drugdealende beste vrienden Adamo (Matteo Simoni), Badia (Nora Gharib), Volt (Saïd Boumazoughe), Yasser (Nabil Mallat) en Junes (Junes Lazaar) die per ongeluk een grote levering aan cocaïne verliezen. Hierdoor komen ze in de problemen met de Amsterdamse maffia en het Colombiaanse kartel. Het verhaal is los gebaseerd op het Antwerpse drugleven, en dit wordt gekenmerkt door de gegronde actiescènes die heel erg realistisch aanvoelen. Dit is voor mij een van de beste Vlaamse films ooit gemaakt en het is dan ook logisch dat Adil en Bilall nu in Hollywood werken. Patser voelt precies aan als een Vlaamse Bad Boys. De actie is prachtig in beeld gebracht door Robrecht Heyvaert, die ondertussen Adil en Bilalls vaste cameraman is geworden.
Eervolle vermeldingen: Zillion, Reizen Waes, Op één
Als ik eerlijk ben, kijk ik niet zo vaak naar Vlaamse films of series. Af en toe vind ik het natuurlijk wel tof om een grote Vlaamse productie op het grote scherm te zien. Een van de films die mij tot nu toe is bijgebleven, is Zillion van Robin Pront. De film vertelt het onwaarschijnlijk waargebeurde verhaal van het ontstaan van een van de meest besproken nachtclubs in België. Frank Verstraeten slaagde erin om in 1997 een van de meest beruchte nachtclubs uit de grond te stampen. Maar niet alles was natuurlijk glitter & glamour. De film geeft wat mij betreft een gegronde kijk in de mastermind van Verstraeten en zijn wil om uit te groeien van onbekende computernerd naar een van de flamboyantste mediafiguren in die tijd. De film verveelt niet en neemt je elke minuut mee in het complexe verhaal achter Zillion, met een Vlaamse topcast zoals onder andere Matteo Simoni, Jonas Vermeulen, Charlotte Timmers en Barbara Sarafian.
Eervolle vermeldingen: Patser, De Mol
Vlaanderen heeft heel wat kwaliteitsvolle films afgeleverd, maar eentje die er met kop en schouders bovenuit steekt voor mij is Rundskop. Met een oervlaams verhaal over een boer die in contact komt met de hormonenmaffia, krijgen we een intrigerend portret voorgeschoteld van een gekwelde ziel die geconfronteerd wordt met een wereld die hem niet begrijpt en waar hij zelf ook geen vat op krijgt, mede door gebeurtenissen uit zijn jeugd. De film is een bikkelharde kopstoot, met chirurgische precisie uitgedeeld door regisseur Michaël R. Roskam, zijn cameraman Nicolas Karakatsanis en in het bijzonder Matthias Schoenaerts, die hier misschien wel de rol van zijn leven speelde. De man stond al op mijn radar met dank aan Linkeroever, Pulsar en de kortfilm My Queen Karo, maar voor Matthias betekende de rol als de beefed up Jacky Vanmarsenille zijn echte doorbraak. Ook voor Michaël en Nicolas lonkte na het succes van de film trouwens de glamour van Hollywood, maar het sterrendom was uiteindelijk vooral voor Matthias weggelegd. Er wordt vandaag nogal snel gezegd dat een film de “beste Vlaamse film is”, maar Rundskop is zeker en vast een van de weinige films die het heeft verdiend om met deze eer te gaan lopen.
Eervolle vermeldingen: Brussels by Night, 22 mei, 1985
Nick Van Loo, gespeeld door Wietse Tanghe, die in slow motion door het glasraam van café 't Vademecum vliegt, het is maar één van de vele scènes die mij zijn bijgebleven uit de schitterende serie van de hand van Bart De Pauw. Vijf eenzaten die zich op een verdwaalde vrijdagavond alsnog inschrijven voor een caféquiz onder de naam Tafel 7, meer heb je duidelijk niet nodig om een vertrekpunt te hebben voor vijf verhaallijnen die uiteindelijk samenvloeien tot het trachten winnen van de Superprestige, de meest prestigieuze quizcompetitie van Vlaanderen. De serie is zo simpel en uit het dagelijkse leven getrokken dat iedereen wel iemand kent die op zijn minst iemand kent die zich kan vereenzelvigen met een van de vijf hoofdpersonages: de alleskenner Nick, de muziekkenner Lennon die nooit heeft geleerd om te lezen, de amateurfotograaf en sportkenner Luc die zijn voetbalcarrière noodgedwongen moest opgeven om de zaak van zijn vader te redden, de aan de drank geraakte geschiedenisleraar Armand, en Roger, die na een traumatisch liefdesverhaal zich heeft neergelegd bij een leven als kluizenaar en belastingcontroleur. Quiz Me Quick was voor mij persoonlijk een opstapje in het competitiever gaan quizzen en ruim tien jaar later is het nog steeds een serie die je zo maar kunt bingewatchen van begin tot eind, want quizzen zijn nu eenmaal tijdloos, getuige de vele quizzen die nog steeds plaatsvinden in de naar niet-verzorgd-rusthuis ruikende parochiezalen, toch?
Eervolle vermeldingen: Het eiland, Van vlees en Bloed
Voor velen misschien eentje die de lijst niet zou mogen halen, maar naar mijn mening een ondergewaardeerde klassieker: Any Way the Wind Blows van regisseur Tom Barman. Jawel diezelfde Tom van de befaamde band dEUS, brengt ons een verzameling van verhalen, waarbij acht mensen dromen van een ander leven en alles samenkomt op één groot feest.
Any Way the Wind Blows dateert reeds van 2003, maar is naar mijn mening een film die er toen al uitsprong, maar ook nu nog steeds enorm genietbaar is. Tom Barman is niet enkel een goede muzikant, hij bracht ons ook een ander soort film, een glimp van originaliteit die Vlaanderen ook te bieden had. Met een bekende Vlaamse cast zoals onder andere Frank Vercruyssen, Eric Kloeck, Natali Broods, Matthias Schoenaerts, Titus De Voogdt en Sam Louwyck brengt Barman ons een alternatieve kijk op Antwerpen en op Vlaamse cinema. En doe je het niet voor de film, doe het dan voor de fantastische muziek. “Summer’s Here” baby!
Eervolle vermeldingen: Zillion, Rundskop
Laten we vooreerst de elephant in the room vermelden die bij deze cultserie hoort: bedenker en scenarist Bart De Pauw is terecht veroordeeld voor de criminele feiten die hij gepleegd heeft. Des te jammer is het dat zijn schaduw voor eeuwig over dit komische televisieprogramma zal hangen. Want wat je bij de twee seizoenen van Buiten De Zone kreeg, was een absurde maar geniale cocktail van een sitcom gemengd met een sketchprogramma. Van 1994 tot 1996 liep deze serie op de toenmalige TV1, maar pas eind jaren negentig kwam ik ermee in contact, toen ik rijp genoeg was om de fantastische humor te begrijpen tijdens het vaste blok Buiten De Zone-herhalingen tussen 19u30 en 20u op Ketnet. Intussen, een slordige twintig jaar later, blijven niet alleen nostalgische herinneringen over. Neen, ik zet de afleveringen nog steeds jaarlijks op en lach me als vanouds te pletter om de nog steeds niet gedateerde moppen. Wat mij betreft dus een echte parel in het Vlaamse humorlandschap voor jong en oud die je zeker gezien móet hebben.
Eervolle vermeldingen: De Familie Backeljau, Matroesjka’s, Sketch à gogo
Toen Welp een paar jaar geleden met veel bombarie in de bioscopen onthaald werd als "de eerste Vlaamse horrorfilm", verslikte ik me haast in mijn Yoplait. Pieter Van Hees had in 2008 toch echt wel die spits vakkundig afgebeten met Linkeroever, een film die zo donker en luguber is dat je er verdomd ongemakkelijk van wordt. Van Hees is samen met cameraman Nicolas Karakatsanis er dan ook in geslaagd om het lugubere kantje van het Antwerpse Linkeroever uit te vergroten voor een soort Vlaamse liefdesbaby tussen Rosemary's Baby en The Wicker Man. Eline Kuppens schittert op geloofwaardig breekbare wijze als hardloopster Marie die na een pijnlijke blessure valt voor de ruige aantrekkingskracht van Bobby. Je kan het haar niet kwalijk nemen dat ze meteen intrekt in zijn appartement op Linkeroever, de gast wordt gespeeld door Matthias Schoenaerts. De twijfel steekt echter de kop op, wanneer Marie ontdekt dat de voormalige bewoonster van het appartement met de noorderzon is verdwenen, en tijdens haar zoektocht naar de reden van die verdwijning steeds engere hallucinaties en situaties over zich heen krijgt. Linkeroever verandert steeds meer in een nachtmerrie. Dat valt ook te zeggen over de film in zijn geheel. Van Hees gebruikt Linkeroever haast als een personage en bouwt de dreiging van de plek steeds verder op tot het uitmondt in een groteske finale die de angst van Marie haast tastbaar maakt. Straffe genrecinema van eigen bodem dus die een onvergetelijke indruk nalaat.
Eervolle vermeldingen: F*** You Very, Very Much, W817
Het thema oorlog is al door menig film in beeld gebracht. Denk maar aan kleppers als Saving Private Ryan en Pearl Harbor, waarbij de verschrikkelijke tijd op onnavolgbare wijze in beeld werd gebracht. Maar het kan ook Vlaams, getuige de vorig jaar verschenen film WIL. WIL, gebaseerd op de roman van Jeroen Olyslaegers, gaat over het leven van een politieagent, Wilfried, in Antwerpen tijdens het begin van de Tweede Wereldoorlog. De stad is bezet en al snel duiken er dilemma's op. Kies je om te collaboreren om jezelf en je naasten te beschermen, of strijd je mee met het verzet en werk je den Duits tegen? Verwacht je aan een film met ijzersterke acteerprestaties van onder andere Stef Aerts, Matteo Simoni, Annelore Crollet en Dirk Roofthooft. De film wist me te verrassen, want thema's als vriendschap, loyaliteit en verraad komen aan bod. Een film die je gezien moet hebben.
Eervolle vermeldingen: Nonkels, Het eiland
Aeyenah
Tabula RasaTabula Rasa, een psychologische thriller uit 2017 in negen afleveringen, volgt het verhaal van Annemie 'Mie' D'Haeze, een vrouw die lijdt aan geheugenverlies en betrokken lijkt te zijn bij de verdwijning van Thomas De Geest. Hoewel die naam haar niet bekend voorkomt, begint ze langzaam flarden van herinneringen terug te krijgen, die echter telkens weer vervagen na enkele uren.
Het verhaal behoudt een perfecte balans tussen intrige en het vasthouden van de kijker in elk hoofdstuk, waardoor je automatisch naar de volgende aflevering wordt getrokken. De verhaallijn is grillig, soms wat traag, en visueel is Tabula Rasa uitmuntend; de mysterieuze begingeneriek zet direct de toon. Het einde, hoewel misschien niet helemaal perfect, laat uiteindelijk wel een voldaan gevoel achter. Ik kijk zelden series, maar dit is er eentje die ik in twee dagen heb uitgekeken. Tabula Rasa heeft ook enkele van mijn favoriete acteurs, zoals Veerle Baetens, Natali Broods en Gene Bervoets.
Eervolle vermeldingen: Daens, De zaak Alzheimer, Beau Séjour
Quentin
De ParelvissersAls ik denk aan uitmuntendheid in Vlaamse verhaalvertelling, dan denk ik aan de 2006-reeks De Parelvissers. Deze werd geproduceerd door Woestijnvis en is geregisseerd en geschreven door Tom Lenaerts (die ook medeverantwoordelijk is voor De Pappenheimers, Met Man en Macht, De Mol en meest recentelijk Twee Zomers). We volgen een groep oude vrienden die jaren geleden samen een eponiem productiehuis begonnen. Maar wanneer een van de oprichters, Jan De Ridder, spoorloos van het spel verdwijnt (tezamen met alle winsten van het huis), versplintert de groep alsook het mediahuis dat ze samen bouwden. De zes afleveringen spelen zich vijf jaar later af, wanneer Jans broer Piet alle andere leden naar een landhuis in de Ardennen samenbrengt om in documentairevorm erachter te komen wat er nu echt gebeurd is met Jan en al dat geld. Vol gespannen gesprekken, veelzeggende blikken, opgeblikte wrok en langbewaarde geheimen, houdt deze serie de kijker niet enkel op het puntje van de stoel voor wat meer informatie, het nodigt ook uit om zelf de puzzeldoos op te lossen door de elektrische relaties tussen de personages in het oog te houden. Het indrukwekkend schrijfwerk onderscheidt elk personage sterk, maar laat ook onderliggende factoren eruit sijpelen. Dat dialoog wordt spetterend gebracht door onder andere uitblinkers Sara De Roo en Tom Van Dyck. Of de melodramatische conclusie nu in de smaak valt of niet, elke ontsluiering en elke tirade die ertoe leidde was simpelweg topdrama.
Eervolle vermeldingen: De Mol, Het eiland
Sassenach
VriendinnenHoewel Vriendinnen al bijna tien jaar geleden op televisie kwam, is deze serie mij altijd bijgebleven. Vriendinnen gaat over de vriendschap tussen Eva (Anemone Valcke), die eerder conservatief en voorzichtig is, en Nel (Charlotte De Bruyne), die losbandiger is en het niet zo nauw neemt met de regeltjes, en situeert zich in het naoorlogse klimaat. Ondanks de grote karakterverschillen zijn Eva en Nel de beste vriendinnen. In de serie worden we meegenomen op verschillende (belangrijke) mijlpalen in hun levens en zien we hoe hun vriendschap doorheen de jaren verandert. Dit vind ik meteen ook het mooiste en herkenbaarste aspect aan de hele serie. Vriendinnen resoneert met het interessante en emotionele parcours dat vriendschap is. Andere normen en waarden, wensen, doelen, levensfases … Het beïnvloedt allemaal het traject van vriendschap. Zelf herken ik mijn eigen traject hierin waardoor ik “Vriendinnen” als een mooi Vlaamse stukje televisiewerk aanschouw.
Eervolle vermeldingen: Terug naar Morgen, In Vlaamse velden, Het Verhaal van Vlaanderen
Squidward
De bossen van VlaanderenToen Squid nog een klein Squidje was, waren er nog niet zo veel zenders en was televisiekijken nog een gezinsbezigheid. Ik mocht meekijken naar de ‘grote mensen-programma’s’ en eentje die mij altijd zal bijblijven, zag ik op mijn elfde: De bossen van Vlaanderen (1991). Nu nog steeds, 33 jaar later, heb ik een kleine rilling als we voorbij de bossen van Beernem rijden. De zesdelige miniserie is namelijk gebaseerd op ware feiten, die tot op de dag van vandaag een waas van geheimenis rond zich dragen. De ‘moorden van Beernem’. In West-Vlaanderen vonden rondom dit dorpje tussen 1915 en 1944 zes moorden plaats. De BRT (toen nog)-reeks neemt ons mee doorheen het oogpunt van journalist Constant Reynaert (Vlaamse schat Jo De Meyere) die op aanwijzingen stuit dat alles wel eens aan elkaar gelinkt kan zijn en dat is een zeer gevaarlijke wetenschap. Er is schijnbaar weinig dat een baron, een jachtmeester, een boerenzoon … over zoveel jaren met elkaar kan verbinden, behalve dus de onaangename, onnatuurlijke en onopgeloste komst van de dood.
Hiermee is De bossen van Vlaanderen dus slechts een interpretatie van wat kàn gebeurd zijn, maar wat een interpretatie! De mentaliteit van het kleine Vlaamse dorp onder het juk van een tirannieke baron, de sfeer van verdenking die decennia bleef hangen en nog steeds de kop durft opsteken. Allemaal met de crème van wat we als acteurs hadden - sommige nog zelfs - Jo De Meyere, Frank Aendenboom, Dora van der Groen, Lucas Van den Eynde, Hugo Vanderveken, … in een regie van Marc Lybaert (Heterdaad, Niet voor publikatie). Dit is met recht een klassieker van de Vlaamse televisie en absoluut uw tijd waard, ook al om het Vlaanderland van vroeger wat beter te leren kennen.
Eervolle vermeldingen: De kolderbrigade, De zaak Alzheimer
fre1509
PatserGeregisseerd door Adil El Arbi en Bilall Fallah, deze Vlaamse misdaadfilm vol actie toont aan de wereld dat wij ook blockbusters op het formaat van Rush Hour en Bad Boys kunnen maken. Het verhaal volgt vier Antwerpse drugdealende beste vrienden Adamo (Matteo Simoni), Badia (Nora Gharib), Volt (Saïd Boumazoughe), Yasser (Nabil Mallat) en Junes (Junes Lazaar) die per ongeluk een grote levering aan cocaïne verliezen. Hierdoor komen ze in de problemen met de Amsterdamse maffia en het Colombiaanse kartel. Het verhaal is los gebaseerd op het Antwerpse drugleven, en dit wordt gekenmerkt door de gegronde actiescènes die heel erg realistisch aanvoelen. Dit is voor mij een van de beste Vlaamse films ooit gemaakt en het is dan ook logisch dat Adil en Bilall nu in Hollywood werken. Patser voelt precies aan als een Vlaamse Bad Boys. De actie is prachtig in beeld gebracht door Robrecht Heyvaert, die ondertussen Adil en Bilalls vaste cameraman is geworden.
Eervolle vermeldingen: Zillion, Reizen Waes, Op één
Stephy
ZillionAls ik eerlijk ben, kijk ik niet zo vaak naar Vlaamse films of series. Af en toe vind ik het natuurlijk wel tof om een grote Vlaamse productie op het grote scherm te zien. Een van de films die mij tot nu toe is bijgebleven, is Zillion van Robin Pront. De film vertelt het onwaarschijnlijk waargebeurde verhaal van het ontstaan van een van de meest besproken nachtclubs in België. Frank Verstraeten slaagde erin om in 1997 een van de meest beruchte nachtclubs uit de grond te stampen. Maar niet alles was natuurlijk glitter & glamour. De film geeft wat mij betreft een gegronde kijk in de mastermind van Verstraeten en zijn wil om uit te groeien van onbekende computernerd naar een van de flamboyantste mediafiguren in die tijd. De film verveelt niet en neemt je elke minuut mee in het complexe verhaal achter Zillion, met een Vlaamse topcast zoals onder andere Matteo Simoni, Jonas Vermeulen, Charlotte Timmers en Barbara Sarafian.
Eervolle vermeldingen: Patser, De Mol
FreakyJP
RundskopVlaanderen heeft heel wat kwaliteitsvolle films afgeleverd, maar eentje die er met kop en schouders bovenuit steekt voor mij is Rundskop. Met een oervlaams verhaal over een boer die in contact komt met de hormonenmaffia, krijgen we een intrigerend portret voorgeschoteld van een gekwelde ziel die geconfronteerd wordt met een wereld die hem niet begrijpt en waar hij zelf ook geen vat op krijgt, mede door gebeurtenissen uit zijn jeugd. De film is een bikkelharde kopstoot, met chirurgische precisie uitgedeeld door regisseur Michaël R. Roskam, zijn cameraman Nicolas Karakatsanis en in het bijzonder Matthias Schoenaerts, die hier misschien wel de rol van zijn leven speelde. De man stond al op mijn radar met dank aan Linkeroever, Pulsar en de kortfilm My Queen Karo, maar voor Matthias betekende de rol als de beefed up Jacky Vanmarsenille zijn echte doorbraak. Ook voor Michaël en Nicolas lonkte na het succes van de film trouwens de glamour van Hollywood, maar het sterrendom was uiteindelijk vooral voor Matthias weggelegd. Er wordt vandaag nogal snel gezegd dat een film de “beste Vlaamse film is”, maar Rundskop is zeker en vast een van de weinige films die het heeft verdiend om met deze eer te gaan lopen.
Eervolle vermeldingen: Brussels by Night, 22 mei, 1985
bRahms
Quiz Me QuickNick Van Loo, gespeeld door Wietse Tanghe, die in slow motion door het glasraam van café 't Vademecum vliegt, het is maar één van de vele scènes die mij zijn bijgebleven uit de schitterende serie van de hand van Bart De Pauw. Vijf eenzaten die zich op een verdwaalde vrijdagavond alsnog inschrijven voor een caféquiz onder de naam Tafel 7, meer heb je duidelijk niet nodig om een vertrekpunt te hebben voor vijf verhaallijnen die uiteindelijk samenvloeien tot het trachten winnen van de Superprestige, de meest prestigieuze quizcompetitie van Vlaanderen. De serie is zo simpel en uit het dagelijkse leven getrokken dat iedereen wel iemand kent die op zijn minst iemand kent die zich kan vereenzelvigen met een van de vijf hoofdpersonages: de alleskenner Nick, de muziekkenner Lennon die nooit heeft geleerd om te lezen, de amateurfotograaf en sportkenner Luc die zijn voetbalcarrière noodgedwongen moest opgeven om de zaak van zijn vader te redden, de aan de drank geraakte geschiedenisleraar Armand, en Roger, die na een traumatisch liefdesverhaal zich heeft neergelegd bij een leven als kluizenaar en belastingcontroleur. Quiz Me Quick was voor mij persoonlijk een opstapje in het competitiever gaan quizzen en ruim tien jaar later is het nog steeds een serie die je zo maar kunt bingewatchen van begin tot eind, want quizzen zijn nu eenmaal tijdloos, getuige de vele quizzen die nog steeds plaatsvinden in de naar niet-verzorgd-rusthuis ruikende parochiezalen, toch?
Eervolle vermeldingen: Het eiland, Van vlees en Bloed
Sir. K
Any Way the Wind BlowsVoor velen misschien eentje die de lijst niet zou mogen halen, maar naar mijn mening een ondergewaardeerde klassieker: Any Way the Wind Blows van regisseur Tom Barman. Jawel diezelfde Tom van de befaamde band dEUS, brengt ons een verzameling van verhalen, waarbij acht mensen dromen van een ander leven en alles samenkomt op één groot feest.
Any Way the Wind Blows dateert reeds van 2003, maar is naar mijn mening een film die er toen al uitsprong, maar ook nu nog steeds enorm genietbaar is. Tom Barman is niet enkel een goede muzikant, hij bracht ons ook een ander soort film, een glimp van originaliteit die Vlaanderen ook te bieden had. Met een bekende Vlaamse cast zoals onder andere Frank Vercruyssen, Eric Kloeck, Natali Broods, Matthias Schoenaerts, Titus De Voogdt en Sam Louwyck brengt Barman ons een alternatieve kijk op Antwerpen en op Vlaamse cinema. En doe je het niet voor de film, doe het dan voor de fantastische muziek. “Summer’s Here” baby!
Eervolle vermeldingen: Zillion, Rundskop
Merlin
Buiten De ZoneLaten we vooreerst de elephant in the room vermelden die bij deze cultserie hoort: bedenker en scenarist Bart De Pauw is terecht veroordeeld voor de criminele feiten die hij gepleegd heeft. Des te jammer is het dat zijn schaduw voor eeuwig over dit komische televisieprogramma zal hangen. Want wat je bij de twee seizoenen van Buiten De Zone kreeg, was een absurde maar geniale cocktail van een sitcom gemengd met een sketchprogramma. Van 1994 tot 1996 liep deze serie op de toenmalige TV1, maar pas eind jaren negentig kwam ik ermee in contact, toen ik rijp genoeg was om de fantastische humor te begrijpen tijdens het vaste blok Buiten De Zone-herhalingen tussen 19u30 en 20u op Ketnet. Intussen, een slordige twintig jaar later, blijven niet alleen nostalgische herinneringen over. Neen, ik zet de afleveringen nog steeds jaarlijks op en lach me als vanouds te pletter om de nog steeds niet gedateerde moppen. Wat mij betreft dus een echte parel in het Vlaamse humorlandschap voor jong en oud die je zeker gezien móet hebben.
Eervolle vermeldingen: De Familie Backeljau, Matroesjka’s, Sketch à gogo
Killjoy
LinkeroeverToen Welp een paar jaar geleden met veel bombarie in de bioscopen onthaald werd als "de eerste Vlaamse horrorfilm", verslikte ik me haast in mijn Yoplait. Pieter Van Hees had in 2008 toch echt wel die spits vakkundig afgebeten met Linkeroever, een film die zo donker en luguber is dat je er verdomd ongemakkelijk van wordt. Van Hees is samen met cameraman Nicolas Karakatsanis er dan ook in geslaagd om het lugubere kantje van het Antwerpse Linkeroever uit te vergroten voor een soort Vlaamse liefdesbaby tussen Rosemary's Baby en The Wicker Man. Eline Kuppens schittert op geloofwaardig breekbare wijze als hardloopster Marie die na een pijnlijke blessure valt voor de ruige aantrekkingskracht van Bobby. Je kan het haar niet kwalijk nemen dat ze meteen intrekt in zijn appartement op Linkeroever, de gast wordt gespeeld door Matthias Schoenaerts. De twijfel steekt echter de kop op, wanneer Marie ontdekt dat de voormalige bewoonster van het appartement met de noorderzon is verdwenen, en tijdens haar zoektocht naar de reden van die verdwijning steeds engere hallucinaties en situaties over zich heen krijgt. Linkeroever verandert steeds meer in een nachtmerrie. Dat valt ook te zeggen over de film in zijn geheel. Van Hees gebruikt Linkeroever haast als een personage en bouwt de dreiging van de plek steeds verder op tot het uitmondt in een groteske finale die de angst van Marie haast tastbaar maakt. Straffe genrecinema van eigen bodem dus die een onvergetelijke indruk nalaat.
Eervolle vermeldingen: F*** You Very, Very Much, W817
Joeri
WILHet thema oorlog is al door menig film in beeld gebracht. Denk maar aan kleppers als Saving Private Ryan en Pearl Harbor, waarbij de verschrikkelijke tijd op onnavolgbare wijze in beeld werd gebracht. Maar het kan ook Vlaams, getuige de vorig jaar verschenen film WIL. WIL, gebaseerd op de roman van Jeroen Olyslaegers, gaat over het leven van een politieagent, Wilfried, in Antwerpen tijdens het begin van de Tweede Wereldoorlog. De stad is bezet en al snel duiken er dilemma's op. Kies je om te collaboreren om jezelf en je naasten te beschermen, of strijd je mee met het verzet en werk je den Duits tegen? Verwacht je aan een film met ijzersterke acteerprestaties van onder andere Stef Aerts, Matteo Simoni, Annelore Crollet en Dirk Roofthooft. De film wist me te verrassen, want thema's als vriendschap, loyaliteit en verraad komen aan bod. Een film die je gezien moet hebben.
Eervolle vermeldingen: Nonkels, Het eiland
