Men zegt wel eens dat de gouden dagen van televisionele fictie achter ons liggen. Men dwaalt. Je kan zonder twijfel mopperen over het steeds verder versplinterde aanbod en de nood om zeven verschillende streamingdiensten in je portfolio te hebben om alle sterke series gezien te hebben, maar ook in 2025 was het wederom duidelijk dat er ontzettend veel kwaliteit gemaakt word. Geliefde reeksen als Squid Game en Stranger Things kregen hun slotstuk, boeiende nieuwkomers als The Studio en Dying for Sex en Pennywise toonde dat er ook dood en verderf te vinden is buiten het riool van de oorspronkelijke roman. Ook bij ons was er kwaliteit te vinden. Met How to Kill Your Sister en The Best Immigrant toonde Streamz nog maar eens haar meerwaarde als Streamer van eigen bodem. Er waren kortom ontelbaar veel parels aan het snoer van de streaming services te vinden dit jaar, onze redactie deed haar best om er hun absolute favorieten uit te lichten.
Fre1509
Motorheads (Prime Video)
Ik ben al sinds kleins af een grote fan van auto’s en racefilms en games zoals Fast & Furious, Need for Speed, Rush, Cars, enzovoort. Toen ik aan het scrollen was op Amazon Prime en zag dat er een nieuwe serie over auto’s in de stijl van Fast & Furious beschikbaar was, moest ik wel kijken. De serie volgt een tienerbroer en -zus die naar het geboortedorp van hun mama verhuizen. Daar komen ze te weten dat hun vader een mysterieuze autolegende is. Hun nieuwsgierigheid brengt hen in de racewereld en in de problemen met andere studenten op school. Het verhaal is soms heel erg melodramatisch en zelfs cheesy, maar voor ik het wist had ik het volledige seizoen uitgekeken. De serie is redelijk low budget, maar heeft toch nog enkele prachtige auto’s en wat coole actiescènes. Motorheads is een echte aanrader voor iedereen die fan is van auto’s en/of van tienerromantische komedies.Eervolle vermeldingen:
Daredevil: Born Again (Disney Plus)
Running Point ( Netflix)
Stephy
Monster: The Ed Gein Story (Netflix)
In 2025 kwamen weer heel wat series uit. Soms is het moeilijk een keuze te maken, maar af en toe zit er wel een goede tussen. Monster: The Ed Gein Story is een van de meest aangrijpende en verontrustende series. De reeks vertelt het waargebeurde verhaal van Ed Gein, ook bekend als de Slager van Plainfield, een Amerikaanse seriemoordenaar en lijkenrover. Ze duikt diep in zijn jeugd, zijn mentale problemen en de gebeurtenissen die hem tot een van de beruchtste figuren uit de Amerikaanse misdaadgeschiedenis maakten.De serie onderscheidt zich door haar trage, beklemmende opbouw en sterke acteerprestaties, die ervoor zorgen dat het verhaal onder je huid kruipt. In plaats van te focussen op sensatie legt Monster: The Ed Gein Story de nadruk op psychologie en sfeer, waardoor de horror vooral impliciet en des te confronterender wordt.
Wat deze reeks zo sterk maakt, is de manier waarop ze het evenwicht bewaart tussen historische feiten en menselijke kwetsbaarheid. De serie durft ongemakkelijk te zijn en confronteert de kijker met thema’s als eenzaamheid, trauma en moreel verval. Daardoor blijft Monster: The Ed Gein Story lang nazinderen en behoort het tot de meest indringende series van 2025.
Eervolle vermeldingen:
Running Point (Netflix)
The Beast in Me (Netflix)
The Four Seasons (Netflix)
Tova
The White Lotus (S03)
Met het opmaken van allerhande lijstjes hier en daar blikken we terug op het nieuwe jaar. Een koude winterprik is voldoende om te verlangen naar warmere oorden, en dan gaat mijn keuze niet naar The Four Seasons, maar naar de genialiteit van The White Lotus van Mike White. Het derde seizoen brengt het gekende concept van satire, overdonderende weelde, plot twists en verweven verhaallijnen in een Thaise setting. Van Bangkok tot een idyllisch luxeresort. Ik zou er deze tijd van het jaar ten volle van genieten om de infinity pool te betreden met de soundtrack van Cristóbal Tapia de Veer, al wil ik niet het slachtoffer van de reeks zijn. Wie dat is, zal je bingewatchend zelf moeten ondervinden in acht afleveringen. What happens in Thailand, stays in Thailand.Eervolle vermeldingen:
House of Guiness (Netflix)
Alien Earth (Disney Plus),
Stranger Things S05 (Netflix)
Zaj
Severance (Apple TV)
Severance seizoen 2 is voor mij hét bewijs dat je geen explosies of goedkope cliffhangers nodig hebt om keihard te blijven hangen. Het tempo is traag, maar nooit saai, en elke aflevering voelt alsof er onder de oppervlakte iets staat te borrelen dat elk moment kan ontploffen. De serie blijft spelen met die beklemmende mix van kantoorleed, existentiële horror en droge humor, en weet tegelijk de wereld groter te maken zonder het mysterie kapot uit te leggen. Het is slim geschreven, strak geregisseerd en visueel een pareltje. Op het einde zit je niet alleen met meer antwoorden, maar vooral met nóg meer vragen die je wíl blijven stellen, en dat is exact waarom Severance voor mij series of the year is.Eervolle vermeldingen:
Stranger Things seizoen 5 (Netflix)
Pluribus (Apple TV)
Welcome to Derry (HBO Max)
Aeyenah
Adolesence (Netflix)
Vorig jaar had ik geen serie van het jaar. Ik kijk gewoon te weinig series. Alleen voor korte komische 30-minutenreeksen zoals Frasier, The Big Bang Theory of mijn all-time favoriet Becker maak ik graag een uitzondering. Maar een minireeks, dat lukt ook nog, en dit jaar is er één die er zonder twijfel bovenuit stak: Adolescence.De serie is geschreven door Jack Thorne en Stephen Graham en geregisseerd door Philip Barantini. Zodra ik las dat Stephen Graham meedeed, was ik al half verkocht, maar niets had me kunnen voorbereiden op hoe snel deze serie me zou grijpen. Het acteerwerk is subliem. Wat Adolescence nog indrukwekkender maakt, is dat elke aflevering in one shot is opgenomen: de camera volgt het verhaal onafgebroken, zonder montage- of knipmomenten. Dat zorgt voor druk en spanning en geeft je het gevoel er middenin te zitten – een effect dat vooral in de eerste aflevering maximaal voelbaar is. Aflevering 3 is ronduit verbluffend, een aflevering die alles op scherp zet. Ook de overige twee afleveringen blijven moeiteloos overeind. Voor mij overstijgt Adolescence ruimschoots het kader van “serie van het jaar”.
Sir K
Adolesence (Netflix)
Jaarlijstjes, ik krijg er altijd stress van. Niet om er iets over te moeten schrijven, maar omdat ik een eeuwige twijfelaar ben. Als er dit jaar één lijstje is waar ik niet lang over moet nadenken, dan is dat ongetwijfeld dat van de meest favoriete serie van het jaar. Met stip op één: Adolescence!Deze Britse psychologische misdaaddrama draait rond een dertienjarige jongen, Jamie Miller (Owen Cooper), die wordt gearresteerd op verdenking van moord. Wat de serie speciaal maakt, is dat elke aflevering (vier in totaal) gefilmd is in één take. Heel indrukwekkend! Dat je daar stevige acteerprestaties voor moet neerzetten, bewijzen de hoofdrolspelers met verve. Vooral Owen Cooper speelt de pannen van het dak, maar ook Stephen Graham en Christine Termarco weten te overtuigen. De serie won maar liefst acht Emmy Awards, waarbij Owen Cooper vooral opviel doordat hij de jongste acteur ooit is om een Emmy in de wacht te slepen.
Uiteraard zijn het niet enkel de acteerprestaties die de serie zo goed maken. De serie is authentiek en het thema rond online radicalisering is erg actueel. Daarenboven zat ik tot de laatste aflevering op het puntje van m’n stoel, terwijl het verhaal zich verder ontvouwde. Een absolute aanrader en mijn inziens een van Netflix’ beste producties ooit.
Eervolle vermeldingen:
Dexter: Resurrection (Streamz),
House of Guinness (Netflix)
Joeri
The Last of Us S2
Afgelopen jaar heb ik samen met mijn vriendin best wel veel series bekeken, al zijn het niet altijd even recente. Zo zaten we wat achter bij onder andere The Crown, al is dat ondertussen ook weer ingehaald. En er staan er de komende tijd ook nog heel wat op de planning, waaronder het nieuwe seizoen van Stranger Things. Toch kies ik misschien voor een niet zo voor de hand liggende keuze. Net als twee jaar geleden kies ik voor The Last of Us, al gaat het nu wel om het tweede seizoen. Het tweede deel volgt grotendeels het verhaal van het tweede spel, al wordt dat verhaal uit het spel helaas niet volledig afgerond. Daarvoor is het wachten op deel drie …Season 2 volgt nu voornamelijk het verhaal van Ellie en Abby, maar ook Joel komt nog uitgebreid aan bod. Net als in de game is het allemaal een kwestie van wraak van Abby en nadien van wraak van Ellie, terwijl met het WLF en de Scars ook nieuwe gevaren om de hoek loeren. Die twee groeperingen, waarbij het WLF uitgerust is met vuurwapens en de Scars het op een primitieve manier met pijl en boog doen, zijn in oorlog met elkaar. Ellie lijkt ook in oorlog te zijn met haar gevoelens, wat mooi in beeld wordt gebracht in een aflevering waarin Ellies verjaardagen aan bod komen. Het is helaas allemaal wel wat minder dan in het eerste seizoen, maar mijn inziens nog steeds de moeite waard. Het is nu wachten op het derde seizoen, dat helaas pas voor 2027 zal zijn.
Killjoy
The Pitt (HBO Max)
Ik heb het niet bepaald voor medische drama’s. Ik heb het gevoel dat dit een belangrijke is om te vermelden in de inleiding voor dit stukje. Er zijn er tientallen, van het Vlaamse Spoed dat nog steeds gretig herhaald wordt, tot Grey’s Anatomy, The Good Doctor en Chicago Hope. Stuk voor stuk reeksen die verzuipen in melodrama en over-the-top plot twists. The Pitt, van de hand van de bedenker van E.R., heeft lak aan die genreconventies en presenteert zich erg matter-of-fact, alsof de kijker getuige is van een hectische dag op de emergency room van Pittsburghs grootste ziekenhuis. Elk van de vijftien episodes beslaat een uur uit een helse shift voor een team van geroutineerde dokters en hun onervaren interns. Door het feit dat je een haast documentaire fly-on-the-wall inkijk krijgt op de bijna realtime gebeurtenissen op een spoedafdeling, krijg je iets erg speciaal dat nauwelijks tijd nodig heeft om zijn haakjes in je te zetten.De eerste afleveringen zetten de toon, laten je de dokters en hun interns kennen en je wennen aan de hectische sfeer die er op de afdeling heerst, met een camera die van dokter naar dokter en patiënt naar patiënt springt. Het tempo ligt meteen al hoog en geeft ijzersterk aan hoe veeleisend een job kan zijn waarbij je als dokter nauwelijks tijd hebt om een plaspauze in te lassen of een adempauze in te lassen. Gaandeweg doet The Pitt echter slimme dingen die dat vermoeiende tempo complementeren. Je leert de dokters ook beetje bij beetje kennen, en elke kleine nieuwe revelatie over de mens achter het mondmasker geeft hen textuur. Je komt al snel te weten dat er achter de leidinggevende houding van Dokter Robby een poel van onverwerkt trauma schuilt, en dat stagiaire Santos weliswaar zich gedraagt als een betweterig ettertje, maar duidelijk compenseert voor bepaalde zaken. Dat werkt donders goed, omdat je deze personages zo ook ziet evolueren met elk beetje nieuwe informatie. The Pitt gaat niet over de patiënten die aan een rotvaart binnen en buiten gaan, maar over de tol die hen behandelen vergt van de mensen op de vloer.
Dat betekent echter niet dat slachtoffers zomaar een nummer zijn, het gaat steevast om een mens met familie en vrienden en ook daar is de reeks zich enorm bewust van. Het duurt tot aflevering drie of vier voor The Pitt voor het eerst je hart breekt, en geloof me vrij als ik zeg dat het niet de laatste keer gaat zijn. Zie je, de reeks houdt zijn emotionele vuistslagen na de eerste episodes niet meer in. Als je niet overweg kan met moeilijke thema’s als zelfmoord, seksueel misbruik en stervende kinderen, skip dan The Pitt, want de reeks gaat rauw voor de emotionele slagader. Ik ben niet iemand die snel tranen voelt prikken bij een stuk fictie, maar The Pitt had me drie keer te pakken. Er zit een sequentie in de reeks naar het einde toe met Noah Wyle die zo ontzettend hartverscheurend rauw en pijnlijk is, dat ik een half uur mijn hond moest knuffelen als emotionele decompressie. Noah Wyle trouwens, je kan de lofzang voor de man niet luid genoeg aanheffen. Veel mensen herinneren hem nog als jonge dokter naast George Clooney in E.R., maar zijn acteerwerk als leidinggevende arts die zijn emotioneel pantser beetje bij beetje voelt breken is weergaloos sterk. The Pitt is kortom niet enkel de beste show van het jaar, het is een van de meest opwindende dingen op vlak van televisie dat de voorbije jaren is verschenen.
Andor S2 (Disney Plus)
Ik ga geen eervolle vermeldingen kiezen, maar gewoon vrij kort nog even de moeite doen om dat andere hoogtepunt te belichten. Seizoen twee van Andor had een hoge lat om over te gaan. Zelfs bijna even sterk uit de hoek komen als de eerste reeks in het prequelverhaal van Cassian Andor was al een sterke prestatie geweest. Andor werd in reeks twee echter een tour de force. Het is een ijzersterk geschreven reeks vol politieke intriges, spannende spionage en vooral erg menselijke motivaties die eindelijk toonde dat er nog substantie te rapen valt in de galaxy far far away. Eigenlijk is het ontzettend straf om te zien wat Tony Gilroy en zijn cast en crew hebben neergezet, omdat Disney het oorspronkelijk opgezette plan om vijf seizoenen van de reeks te maken, van het bord veegde en opteerde om het op twee seizoenen te houden.Dat betekende dat het volledige verhaal gecondenseerd moest worden en dat seizoen twee dus op narratief vlak aanvoelt als grote verhaallijnen die elkaar organisch opvolgen. Het propt vier seizoenen namelijk in twaalf afleveringen. Het resulteert in een reeks rijk aan tempo en doel, die thema’s aansnijdt die je nooit eerder in Star Wars zag. Ja, tuurlijk weten we allemaal dat The Empire een fascistisch regime is gebaseerd op het Derde Rijk, maar hen effectief een genocide op burgers zien uitvoeren is toch nog een ander paar mouwen dan het opblazen van een planeet met de Death Star. Andor was in seizoen twee kortom een reeks die niet enkel risico’s durfde te nemen, maar daar ook op wist te kapitaliseren met een ijzersterke verhaalvertelling. Andor gaat de boeken in als het beste dat Star Wars gebracht heeft sinds de originele trilogie en moest dan ook in dit overzicht.
Laatst bewerkt:
