Afsluiten van een jaar betekent een overvloed aan spijs en drank, bedenken van goede voornemens voor het volgende jaar, maar ook de tijd van de overzichtslijstjes! Naar jaarlijkse gewoonte gingen we ook bij onze redactie ten rade en polsten we naar hun topfilms van het afgelopen jaar. Benieuwd of je enkele pareltjes hebt gemist? Lees dan zeker onderstaande special en vergeet ook zeker niet je eigen aanraders mee te geven in de comments!
Aeyenah
Black Dog
Ik zuchtte meerdere keren bij het samenstellen van mijn filmlijstje van dit jaar: welke film mocht de nummer één worden? Na veel wikken en wegen heb ik voor Black Dog van regisseur Guan Hu gekozen, vooral omdat het gevoel van deze film zo lang bleef nazinderen. Mijn eervolle vermeldingen zijn absoluut niet minder sterk. Het valt me wel op dat de cinematografie van mijn vier gekozen films zonder uitzondering visuele meesterwerken zijn. Dat was niet de criteria, maar dit jaar is het toevallig zo.Black Dog, geregisseerd door Guan Hu, speelt zich af in een verlaten stad aan de rand van de Gobiwoestijn, waar mens en dier elk op hun manier proberen te overleven in een meedogenloos landschap. Vanaf de openingsscène voel je dat je een film binnenstapt die je nog lang zal bijblijven. Alles is tot in de puntjes uitgewerkt; elk detail klopt. De hoofdpersonages – mens (Eddie Peng) én hond – verdienen alle lof. Dit is een filmische parel die ik niet snel zal vergeten. Ik kan nog maar één ding zeggen: ga deze film zien (en als je toch bezig bent: kijk de andere ook).
Eervolle vermeldingen: Les Baronnes, The Life of Chuck en Parthenope.
Zaj
Demon Slayer: Infinite Castle
Infinite Castle is voor mij het soort film dat bewijst waarom anime in de cinema soms gewoon oneerlijk goed kan zijn ten opzichte van tv-anime. Visueel is dit echt next level dankzij een heus cinemabudget. Ufotable doet opnieuw waar ze het beste in zijn: belichting, compositing, camera-moves die onmogelijk lijken, en actie die zo vloeiend en strak geanimeerd is dat je soms vergeet dat je naar tekeningen zit te kijken. Het Kasteel zelf is daarbij de perfecte speeltuin. Die eindeloze trappen, verschuivende kamers en perspectieven die constant veranderen, geven elk gevecht een eigen identiteit en zorgen ervoor dat de film een cinematografisch pareltje is. Maar het strafste is dat de film niet enkel leeft op spektakel. De confrontaties voelen niet als fanservice, maar als het soort momenten waar personages al seizoenen naartoe kruipen. Er zijn scènes die je gewoon stil maken, omdat je voelt dat het hier niet meer gaat over “wie wint”, maar over wat het kost om te blijven vechten. De pacing zit ook goed: het blijft intens, maar geeft genoeg ademruimte om emotie te laten landen, zonder dat het de flow breekt. En op audiovlak is het ook weer top, met die typische Demon Slayer-mix van bombast, melancholie en stiltes.Het resultaat is een film die je niet alleen overdondert, maar ook blijft nazinderen en als dit de toon zet voor wat nog komt, dan zit Demon Slayer op koers om zijn einde echt legendarisch te maken. De Box office-cijfers zijn alleszins al legendarisch. Met 700 miljoen dollar staat deze vlak naast Dune 2. Dit is de film die anime-cinema op de kaart gezet heeft. Best gek wetende dat dit een vervolg is op een serie die al vijf seizoenen loopt. Dus niet echt toegankelijk voor nieuwkomers.
Eervolle vermeldingen: Flight Risk, Weapons en One Battle After Another.
fre1509
Thunderbolts*
Ook dit jaar slaagt Marvel erin om mij te overtuigen om een van hun films als mijn nummer één van het jaar te rangschikken. Thunderbolts* is een film zonder de grote superhelden dat we de voorbije jaren gewoon zijn, maar focust in plek daarvan op de side-kicks. Een film die op zich op alle vlakken kon falen, maar toch verraste met een erg sterk en emotioneel verhaal over depressie en eenzaamheid. Dit verhaal ging gepaard met stevige actie, in de stijl van Captain America: The Winter Soldier, dat mijn favoriete superhero-film is. Thunderbolts* was echt een topper dit jaar die in de cinema moest gezien worden.Eervolle vermeldingen: How To Train Your Dragon, F1: The Movie en Zootopia 2.
Stephy
F1: The Movie
Als ik terugdenk aan het jaar 2025, is F1 de eerste film waaraan ik moet denken. Het was een meesterwerk om in de cinema te zien, aangezien het uit de handen komt van Top Gun-regisseur Joseph Kosinski. De film gaat over een ervaren Formule 1-coureur die terugkeert om een team in moeilijkheden te redden. Daarbij moet hij omgaan met fouten uit het verleden, hevige concurrentie en de constante druk om te presteren.F1 heeft bovendien een bijzonder sterke soundtrack, gecomponeerd door Hans Zimmer. Tijdens het kijken in de cinema was het hele gebeuren een uniek spektakel. Het geluid van de racende auto’s voelde alsof je zelf naast het circuit aanwezig was.
De film onderscheidt zich door realistische en intense racescènes die je als kijker midden op het circuit plaatsen, zonder het menselijke verhaal uit het oog te verliezen. Juist die combinatie van technische geloofwaardigheid, emotionele diepgang en duidelijke verhaallijnen maakte F1 tot de beste film van 2025. Het is een film die zowel F1-liefhebbers als een breder publiek weet te raken.
Eervolle vermeldingen: Frankenstein, The Perfect Neighbour, How To Train Your Dragon en Wicked For Good.
Killjoy
Sinners
Het is de tijd van het jaar waarop ik mijn Letterboxd open en kijk wat ik allemaal boven de vier sterren heb gegeven, vervolgens luid vloekend dat het meeste van mijn top ratings niet dit jaar zijn verschenen. The Substance, het dromerig shockerende sprookje van Coralie Fargeat? Dat was er eentje uit 2024. Hetzelfde valt te zeggen over Robert Eggers Nosferatu. Wij Belgen kregen hem weliswaar in een grote bioscooprelease in januari van dit jaar, maar officieel is het gotische horrorsnoepje reeds eind '24 in cinefiele mondjes gedropt.Maar verdomme, we gaan het bij horror houden. Met Weapons bewees Zach Cregger dat Barbarian geen toevalstreffer was. Door te spelen met narratieve structuur en een ronduit ongemakkelijke sfeer, toonde hij dat een sterke horror weinig nodig heeft om onder je huid te kruipen. De hoofdvogel gaat echter naar Sinners van Ryan Coogler, die eindelijk nog eens zijn spierballen buiten Wakanda laat rollen. Au fond lijkt het allemaal zo simpel ... een soort From Dusk Till Dawn in het Amerikaanse diepe zuiden van de vroege 20ste eeuw, waar twee criminele broertjes een jukejoint op poten willen zetten maar het tijdens de fatale openingsnacht aan de stok krijgen met een stelletje vampieren. Coogler haalt echter enorm veel uit de setting, de opbouw en zijn acteurs en levert zo een film af vol laagjes. Het duurt een uur voor er effectief vlijmscherpe tanden in kelen worden gezet, maar Coogler zet zo hard in op sfeerschepping en het schetsen van de personages en setting, dat de horror van de tweede helft extra gewicht krijgt. Michael B Jordan is wederom ijzersterk, maar wordt haast van het scherm gespeeld door Delroy Lindo. Gooi daar nog een onweerstaanbare Hailee Steinfeld bij in de mix en uitstekende muziek die haar hoogtepunt vind in één van de strafste sequenties van het jaar ... en je krijgt een crowdpleasende blockbuster die onder alle fun en horror nog iets te vertellen heeft ook.
Eervolle vermeldingen: Companion en Paddington in Peru.
Sir. K
One Battle After Another
Paul Thomas Anderson, Leonardo DiCaprio, Sean Penn en Benicio del Toro in een zwart-komische thriller die draait rond een groep ex-revolutionairen? Consider me interested! Het was één van de films die ik absoluut op het grote scherm wou zien. En ik was niet teleurgesteld!In deze film volgen we ‘Ghetto’ Pat Calhoun (Leonardo DiCaprio) en Perfidia Beverly Hills (Teyana Taylor), die lid zijn van een revolutionaire groep, ‘the French 75’ genaamd. In één van hun missies komen ze in aanraking met officier Steven J. Lockjaw (Sean Penn), die meteen geobsedeerd geraakt door Perfidia. Zestien jaar na datum, leeft Pat ondergedoken samen met dochter Willa en steekt de ondertussen doorgegroeide Steven Lockjaw opnieuw de kop op. Wat volgt is een kat-en-muisspel, waarbij vrij veel op het spel staat.
One Battle After Another onderscheidt zich voor mij door sterke acteerprestaties, donkere humor en prachtige cinematografie. Vooral de prestaties van Sean Penn zijn subliem. Toegegeven, de film kampt wel met wat pacing-probleempjes, maar dit deed voor mij zeker en vast niets af aan een fijne cinema-ervaring! Een aanrader voor wie houdt van die typische Paul T. Anderson-stijl.
Eervolle vermeldingen: The Fantastic 4: First Steps, Sinners en The Bad Guys 2.
FreakyJP
The Last Viking
Eigenlijk zou ik hier Angel’s Egg willen zetten, omdat er dit jaar geen enkele andere film zo door mijn hoofd heeft gespookt als deze anime van de legendarische Mamuro Oshii. Maar gezien het hier gaat om een 4K-remaster van een film uit 1985, hoewel hij dit jaar wel een bioscooprelease kreeg, laat ik deze film even buiten beschouwing. Graag had ik ook nog Resurrection van Bi Gan willen zien, maar dat is er nog niet van gekomen, en ook No Other Choice van Chan-Wook Park verschijnt pas binnen enkele weken.Daarom valt mijn keuze op The Last Viking, een gitzwarte misdaadfilm van Anders Thomas Jensen, waarin hij nogmaals toont waarom de Deense cinema zo interessant is. Wat The Last Viking zo geweldig maakt, is niet enkel de gortdroge humor, de clevere dialogen en het brute geweld. Neen, dit is een film die het ook moet hebben van de zwaarwichtige thema’s die het behandelt en de boodschap die het brengt rond het aanvaarden dat de draadjes in onze hoofden niet altijd op dezelfde manier verbonden zijn. Reken verder nog op uitmuntende acteerprestaties van Mads Mikkelsen, Nikolaj Lie Kaas, Sofie Gråbøl, Bodil Jørgensen en Søren Malling, en je krijgt absoluut een van de beste films van het jaar.
Eervolle vermeldingen: One Battle after Another, Frankenstein en Sinners.
Karel-Jan
One Battle After Another
Tijdens de zoektocht naar de beste film van 2025 verscheen er bij het sorteren van mijn Letterboxd maar één film met een perfecte score van vijf sterren, een beoordeling die ik uiterst zelden geef. De tot dusver duurste film van Paul Thomas Anderson zou 130 miljoen dollar gekost hebben, werd gefilmd op 35 mm met VistaVision-camera’s en heeft een speelduur van bijna twee uur en drie kwartier.Zelden is de tijd zo snel voorbijgevlogen en zat ik zowel op het puntje van mijn stoel als meermaals hardop te lachen om de dialogen van klassebakken als Leonardo DiCaprio, Benicio Del Toro en Sean Penn. Chase Infiniti was bovendien de revelatie van 2025 en deed niet onder voor haar ancien-collega’s. Het stevige tempo, begeleid door een fantastische soundtrack van Jonny Greenwood, zorgde voor de beste IMAX-ervaring van het afgelopen jaar.
Eervolle vermeldingen: Sinners, Bugonia, Chainsaw Man - The Movie: Reze Arc en Sorry, Baby.
