Dit typeert zeer mooi waarom multiculturalisme niet lukt, omdat dit een uitdrukking is van wat multiculturalisme inhoudt: het naast elkaar bestaan van verschillende culturen. Dat creërt de idee van parallel, naast elkaar bestaande culturen zonder gemeenschappelijke noemers of tradities. Hoe kan je dan ooit spreken van een diversie cohesie in de samenleving?
Ik denk dat de samenleving vandaag nog te verstard redenereert vanuit de multiculturele principes terwijl we al decennia zien dat het gewoon niet werkt. De plaatsen waar samenleven wel goed lukt, zijn de plaatsen waar er gewoon een actieve uitwisseling is tussen de culturen en er impliciet erkend wordt dat cultuur niet iets star is. Aan een italo-belg uit de cité vragen voor wie hij komend WK gaat supporteren is gewoon een typische vraag binnen een multiculturele samenleving. In een samenleving met een dikkere saus van trans- of interculturaliteit zou die vraag niet eens gesteld worden denk ik. Ik denk dus dat we meer moeten nadenken vanuit andere perspectieven. Hoe kunnen we dialoog faciliteren en soms ook gewoon bepaalde zaken leren accepteren?
Neem nu de discussie over ABN hierboven, jullie halen aan dat dialect en standaardtaal vroeger ook door elkaar liepen. Is het dan niet interessant om te kijken hoe talen elkaar hier en nu beïnvloeden? Kinderen mixen op de speelplaats al woorden uit verschillende talen - kunnen we daar iets positiefs mee doen in de klas in plaats van het alleen als probleem te zien?
