Dirty Three - Whatever You Love, You Are

[FlyingHorseman]

Dirty Three is een Australische trio dat broeierige instrumentale rock maakt, opgebouwd uit drie elementen: viool, gitaar en drums. Nick Cave noemt hun regelmatig de beste live band ter wereld, maar die zal door een persoonlijke connectie in dit geval niet helemaal objectief zijn. De viool wordt immers bespeeld door Warren Ellis, naast eigenaar van een coole baard ook al jaren de side kick van Cave in The Bad Seeds. Ik ben normaal niet de grootste fan van strijkers in pop of rock en vooral de viool durft een nummer al eens over het randje van het stroperige of sentimentele te duwen. Dat dat hier niet het geval is, heeft enerzijds veel te maken met hoe Ellis de viool bespeelt. Ellis lijkt de viool telkens aan te vallen met een intensiteit alsof het de laatste keer is, alsof het een worsteling is om het instrument onder controle te krijgen (meer nog op de oudere albums dan op dit). Anderzijds houden de twee andere leden hem wat in toom. Jim White met spaarzame drums uit de losse pols en Mick Turner met elektrische gitaar, die het ene moment nonchalant wat noten pulkt en het andere moment met de gitaar hard tegen de muziek aan schuurt.

Whatever You Love, You Are is mijn favoriete album van de band. Niet meer zo ruw als de vorige albums, de band lijkt hierop meer zelfzeker te zijn om muziek gewoon mooi te laten zijn. Gelukkig blijft de muziek erg spontaan klinken. Het bestaat uit zes langere composities, waarop de band telkens de tijd neemt om een nummer aan elkaar te breien. Some Summers They Drop Like Flys zet als opener meteen hiervoor de toon. Op het centrale I Offered It Up To The Stars And The Night Sky lijkt de band nog minutenlang op zoek naar richting, tot ze de melodie vinden en het nummer naar een mooi hoogtepunt stuwen. De mooiste melodie houden ze voor het laatste nummer, het prachtige Lullabye For Christine.

Dit is een album dat ik vaak in de zomer beluister, wanneer ‘s avonds laat de ramen open kunnen na een hete, zweterige dag. Hopelijk zit het weer deze week daarvoor mee en vinden jullie het mooie muziek!

 

[PBR Streetgang]

Ah nice, grote fan van Warren Ellis uiteraard maar deze band kende ik niet. Ik ben benieuwd!!

 

[willydrama]

Moet wel eens kunnen, goed compact ook. Had ze nooit in Australië geplaatst, visies van Ierland of een zuidelijke US staat + bestaan blijkbaar al sinds de early 90s. Even uit het raam gazen naar de zomerregen met dit op de speakers.

 

[Kid_C]

Geweldig album.

 

[clercqie]

Ze hebben blijkbaar ook zonet een nieuw album uitgebracht, hun eerste in 12 jaar. Dat wordt dan even back-to-back beluisteren om de evolutie te bestuderen.


Je geeft aan om typisch niet zo'n fan te zijn van viool in pop-rock. Dat heb ik ook, maar da's vooral het geval bij mij bij zo oeverloos sentimentele 'orchestrale' toestanden. Het lijkt me dat Dirty Three eerder onder folk en country kan geplaatst worden? Daar heb je dan wel de notie van traditie en historiek. Daar geniet ik wel een pak meer van. Hier ook, zalig album en ik kan linken leggen met bands als Swans, Lankum, etc. die ook met drones en slepende drums die donkere ondertoon binnenbrengen bij het skelet folk en country in hun nummers.

 

[FlyingHorseman]

Ze hebben blijkbaar ook zonet een nieuw album uitgebracht, hun eerste in 12 jaar. Dat wordt dan even back-to-back beluisteren om de evolutie te bestuderen.


Je geeft aan om typisch niet zo'n fan te zijn van viool in pop-rock. Dat heb ik ook, maar da's vooral het geval bij mij bij zo oeverloos sentimentele 'orchestrale' toestanden. Het lijkt me dat Dirty Three eerder onder folk en country kan geplaatst worden? Daar heb je dan wel de notie van traditie en historiek. Daar geniet ik wel een pak meer van. Hier ook, zalig album en ik kan linken leggen met bands als Swans, Lankum, etc. die ook met drones en slepende drums die donkere ondertoon binnenbrengen bij het skelet folk en country in hun nummers.

Yup, het zijn eigenlijk vooral strijkers waar ik wat meer moeite mee heb. Ook niet altijd, het kan wat smaakvol gedaan zijn zoals pakweg bij wat nummers van Nick Drake ofzo, maar doorgaans verhoogt het mijn suikerspiegel als ik dat in een nummer hoor.

Het nieuwe album is geïnspireerd door jazzplaten van het Impulse! label, sessies waar de muzikanten gewoon binnenkwamen en begonnen te "blazen" zonder al te veel na te denken. Het is één lang nummer verdeeld in verschillende suites, iets waarvoor ze de mosterd zijn gaan halen bij Ascension van John Coltrane (dàt is pas moeilijke muziek). Ik vind 'm goed maar ben vooral ook blij om toch nog eens nieuw werk van de band gehoord te hebben.

Jim White ga je trouwens sowieso op een hoop albums al gehoord hebben. Hij speelt onder andere drums op Moon Pix van Cat Power (samen met gitarist Mick Turner), verschillende albums van Bonnie Prince Billy en Bill Callahan, heeft met PJ Harvey gewerkt,...

 

[clercqie]

Ik heb de nieuwe ondertussen ook eens beluisterd, toch wel wat verschillen qua stijl en aanpak met dit 'oude' werk. Ik kan er inderdaad inkomen dat ze deze keer meer de jazzy toer zijn opgegaan. Heb ook gelezen dat dat voor een stuk een gevolg was van dat ze tegenwoordig allen op verschillende continenten wonen, dus het moest gewoon meer via de spontane jazz-aanpak gebeuren. Verder ook meer instrumenten nog, zoals piano en wat synths, waardoor ik hier meer de indruk van een Ghosteen heb. Maar da's misschien teveel de eer bij Warren Ellis leggen terwijl de andere twee bandleden ongetwijfeld ook hun stempel drukken..

 

[Deckard]

Paar flarden in de rapte gehoord gisteren en beslist om even te wachten op een grijzer moment zoals nu waar ik het beter bij vind passen (grappig hoe dat voor iedere persoon anders is).

De soundtrack van Nick Cave & Warren Ellis voor de film The Assassination Of Jesse James... is één van mijn favoriete soundtracks. En dit komt lichtjes in de buurt. Beetje zwaarmoedig, melancholisch en somber. Dat hoor ik wel graag al is dat tot nu toe meestal met muziek zonder de viool die de hoofdrol opeist. Andere momenten dan weer toewerken naar een climax. Atypisch drumspel wel bij momenten (Stellar bijvoorbeeld). Dat is een beetje wennen.

Interessante keuze. Ook omdat ze al eens op mijn radar waren verschenen maar nooit aan begonnen.

 

[Green Mamba]

Wel genoten van dit Album. Erg gemoedelijk.

 

[PBR Streetgang]

Jawel jawel, fijne ontdekking. Zoals @Deckard al aanhaalde, interessant gebruik van percussie, kreeg wat noh/kabuki vibes soms. Ik vraag me af of hier effectief op kotsuzumi gespeeld werd.

 

[CerumenCrevice]

Inderdaad passend bij een zwoelere zomerdag.
De viool klinkt voor mij nochtans redelijk stroperig en sentimenteel, maar dat klasseer ik niet als een nadelig gegeven.
Drummer is on point, minimalistisch en weinig veranderend, maar dat maakt het zo laid back.
Ik had wat meer jazz/rock/gitaar van @FlyingHorseman verwacht, maar dit is een leuke toevoeging.

klein minpuntje voor mij: soms wat te lang uitgespeelde tracks, de intro van de eerste duurde mij wat te lang bijvoorbeeld.

 

[shiftyke]

Ik had de introtekst nog niet gelezen om de verrassing er wat in te houden en wat voor eentje bleek dat te zijn zeg

Ik ben eigenlijk niet heel erg bekend met alles en iedereen die rond Nick Cave hangt dus Warren Ellis deed hier geen belletje rinkelen. Een grove fout van mijnentwege zo blijft want dit was echt enorm goed.

Alleen al die intro mannekes

 

[Creeping Death]

Beter laat dan nooit: wat een zalige plaat.

Beetje zwaarmoedig, melancholisch en somber.

Dit helemaal. En die meanderende viool die de hoofdrol op eist. Echt zwaar onder de indruk.
Telkens allemaal vrij lange nummers en dat kan wat tricky zijn: pak je het niet goed aan, dan kan een nummer te lang en saai aanvoelen maar da's hier helemaal niet het geval. I offered it up to the stars and the night sky steekt er bovenuit wat mij betreft en dat is niet toevallig ook het langste nummer.