Ik vind zo'n uitspraken toch altijd opmerkelijk. Jij mag ook van dat recht gebruik maken hé, je moet alleen voldoende miserie meemaken. Ik snap niet dat mensen zich tekort voelen gedaan omdat ze het te goed hebben.
Ook een burnout vergelijken met "ik ga tegen mijn zin werken", vind ik niet echt van veel empathie getuigen, maar wel in de lijn van je uitspraken in de armoedethread.
Eén, wie ben jij om te oordelen of iemand voldoende miserie heeft meegemaakt? Op een bepaald punt ben je zelf ook verantwoordelijk voor je eigen miserie en om keuzes te maken die die miserie niet verergeren.
Twee, jij kent mijn situatie ook niet, de afgelopen maand zowel professioneel als privé énorm diep gezeten wegens zware tegenslagen, maar ja, desondanks ook gewoon gaan werken, ondanks dat mijn huisarts gerust bereid was me een paar weken thuis te zetten. Oh, maar zeg het snel:
die mensen met burnout hebben het nog erger natuurlijk, je kan het pas weten als je er zelf in zit!
Ik ken, des te meer sinds mijn huidige job, genoeg voorbeelden van bullshit-burnouts, van mensen die alles hebben waar ik jaloers op ben, maar die na een klein tegenslagje eventjes hun woning gaan verbouwen bijvoorbeeld.
Sorry, daar moet de rest van de samenleving niet onbeperkt voor betalen. Ik zou daar een maximumtermijn van 3 maanden ofzo opzetten en dan een plan van aanpak om terug te gaan werken: deeltijds in de huidige job en/of een andere job zoeken (ben daar zelf ook mee bezig, maar het vlot niet omdat ik nu éénmaal niet de meest happy indruk kan geven op sollicitaties momenteel, beetje een vicieuze cirkel).
Ik vraag mij vooral af of er enige indicaties zijn dat zo'n karikaturale voorstellen een grote besparing met zich meebrengen of op enig vlak dan beter zijn. Want zo niet lijkt het mij vooral toch een voorbeeld van "er moet bespaard worden, bij een ander". Toen de woonbus werd afgeschaft las ik hier de gekste posts over hoe mensen virtueel geld verloren, hoe ze werkelijk bestolen werden omdat de staat de volgende X jaar hun krediet niet hielp aflossen. Maar onder de kansarmen, daar kan natuurlijk nog wel bespaard worden.
Dat zaken zoals sociale koopwoningen langs elke kant wringen, ik denk dat je daar weinig tegenstanders van gaat vinden.
Woonbonus:
Met de woonbonus af te schaffen heeft men effectief mijn zus en velen van haar generatie ongeveer tot € 17 000 bestolen (inflatie vermindert uiteraard de waarde daarvan)(€ 34 000 als je haar vriend meetelt) Je kan dat virtueel noemen omdat je het nooit niet rechtstreeks in handen krijgt, maar uiteindelijk doet dat er niet toe. Geef me een papier waarop staat dat ik de komende 20 jaar, jaarlijks honderden euro's minder belastingen moet betalen, en ik teken dat meteen, desnoods met bloed, ook al krijg ik dat geld maar met mondjesmaat. Nu ja, voor mij doet dat er misschien niet meer toe, maar toch.
Wat mij betreft zouden alle belastingschalen en aftrekken voor iedereen gelijk moeten zijn, en is dat "verworven rechten- verhaaltje waar men steevast mee schermt gewoon een truc om alles voor de babyboomers gedaan te hebben (en te doen in de toekomst met hogere minimumpensioenen) maar de jongere generaties uit te buiten.
Juridisch kan dat verhaaltje waterdicht zijn, dat iemand met een woonlening voor 2020 of beter nog voor 2016 (zo ben ik overigens ook bestolen) meer geld mag aftrekken van zijn belastingen, terwijl anderen € 900 tot € 1500 meer moeten betalen. Moreel is het zo krom als de pest. Dan had men ook maar moeten verbieden dat woonleningen geherfinancierd konden worden aan lagere rentes, want daar hebben velen met een oude woonlening wél van geprofiteerd.
Sociale woonkazernes & rechtvaardigheid:
Je mag je inderdaad afvragen of dat wel wenselijk is zowel vanuit praktisch oogpunt als vanuit besparingsoogpunt (het zal misschien inderdaad zeker niet per se goedkoper zijn). Mijn opmerking was vooral dat ik dat begrijp vanuit het standpunt dat je tegenwoordig beter af kan zijn als werkloze die vooraan een wachtlijst voor een sociale woning geraakt is, dan als iemand die in een minder leuke en/of slecht betaalde job moet gaan werken en op de privémarkt terecht moet. Is dat rechtvaardig ten opzichte van die laatsten? Neen, denk ik dan. Vandaar dat beperkingen zowel in de vorm van geen sociale koopwoningen als een beperkte totaalduur van het huren van een sociale woning, me niet verkeerd lijken.
Ik vind het nogal vreemd om in een algemene teneur dat alles teveel kost af te komen met een soort brede maatregel die voor iedereen de huurprijs moet drukken.
Uiteraard moet men optreden tegen huisjesmelkers en dergelijke, maar ik vermoed dat men weinig klachten krijgt daarover door het (vaak illegale) publiek dat daarbij huurt.
Problemen hebben vaak meerdere kanten. Je kan klagen dat er te weinig sociale voorzieningen zijn, maar huurprijzen zouden voor iedereen op een rationele basis berekend mogen worden, ook mensen op de private markt. Ik zou huurprijzen voor woningen onder een bepaald E-peil bijvoorbeeld gerust ook durven begrenzen.
En de link met het VB, gohja de PvdA doet het ook niet slecht: meer geld uitdelen en meer sociale woningen dan maar? De algemene onvrede, vaak voor gepercipieerde of opgeblazen problemen, moet ergens naartoe zeker.
Je kan tekorten op de woningmarkt niet zien los van het verhaal rond migratie. Zowel illegaal (ook een krot neemt plaats in in de stad) als legaal (die mensen mogen terecht ook ergens wonen).
Je kan inderdaad de PvdA er ook bij betrekken, alleen moet je je dan weer afvragen waar die hun stemmen halen natuurlijk: mensen met een migratie-achtergrond en mensen die vinden dat je alles maar voor niets moet krijgen - de facto: communisten dus - zullen daarbij stevig oververtegenwoordigd zijn.
