Geen idee waar ik deze thread het best had geplaatst:
Alle respect voor die kerel, een zeer grote maturiteit.
Omdat ik geen mensen wil natrappen zal ik geen namen of links posten, maar deze week zag ik in de actualiteit het "tegenvoorbeeld": een moeder die na haar dochter, ook haar zoon verloren had, ... en die zich troostte met de gedachte in de titel van het artikel: dat ze bij elkaar zijn in de hemel... een prachtig idee, een geloof dat ongetwijfeld ook véél troost zal bieden tegen een immense pijn, maar is het daarom waar? Neen, denk ik dan.
Ook altijd interessant voor degenen die wél ja aanduiden, om hun mening toe te lichten welke vorm dit hiernamaals volgens hen zou aannemen... de zilveren paplepels, het Walhalla, ze lijken allen fascinerend maar ook bijna karikaturaal... je kan natuurlijk ook geloven in een minder concrete hemel.
De mooiste beschrijving van een hiernamaals waar ik me ooit in heb kunnen vinden is dat we voortleven in de herinneringen van onze geliefden, maar dan komt als je ouder wordt toch het pijnlijke besef dat je na een tijd zaken als iemands stem niet meer kan herinneren, een persoon die je vroeger zou hebben kunnen tekenen zonder ze te zien, nog maar moeilijk gedetailleerd voor de geest kan halen. Dit soort hiernamaals is uiteraard niet hetgeen de meeste mensen eronder verstaan, dus mijn stem is voorlopig een 'neen'.
- P&A: want de aanleiding is voor mij eigenlijk de pakkende getuigenis van Tore Sercu, zoon van Mathias Sercu in De Zevende Dag. Maar uiteindelijk is dit geen politiek & ook geen actua-debat.
- Natuur, Wetenschap & Technologie: de plaats voor discussie over de werkelijkheid, maar het hiernamaals is natuurlijk geen fysisch maar een metafysisch gegeven, als het wetenschappelijk aantoonbaar was, dan was deze poll volstrekt overbodig. Dat ik een wetenschapper van opleiding ben, beïnvloedt natuurlijk ook mijn denken op dit filosofisch vlak, of omgekeerd: omdat ik zo denk, ben ik wetenschappen gaan studeren.
- Vrije tijd, Lifestyle & Gezondheid: recent verjaard, en dan denk je toch eens na: over de jaren die je achter de rug hebt, en de jaren die je nog "resten", en hoe je die wilt invullen.
Alle respect voor die kerel, een zeer grote maturiteit.
Omdat ik geen mensen wil natrappen zal ik geen namen of links posten, maar deze week zag ik in de actualiteit het "tegenvoorbeeld": een moeder die na haar dochter, ook haar zoon verloren had, ... en die zich troostte met de gedachte in de titel van het artikel: dat ze bij elkaar zijn in de hemel... een prachtig idee, een geloof dat ongetwijfeld ook véél troost zal bieden tegen een immense pijn, maar is het daarom waar? Neen, denk ik dan.
Ook altijd interessant voor degenen die wél ja aanduiden, om hun mening toe te lichten welke vorm dit hiernamaals volgens hen zou aannemen... de zilveren paplepels, het Walhalla, ze lijken allen fascinerend maar ook bijna karikaturaal... je kan natuurlijk ook geloven in een minder concrete hemel.
De mooiste beschrijving van een hiernamaals waar ik me ooit in heb kunnen vinden is dat we voortleven in de herinneringen van onze geliefden, maar dan komt als je ouder wordt toch het pijnlijke besef dat je na een tijd zaken als iemands stem niet meer kan herinneren, een persoon die je vroeger zou hebben kunnen tekenen zonder ze te zien, nog maar moeilijk gedetailleerd voor de geest kan halen. Dit soort hiernamaals is uiteraard niet hetgeen de meeste mensen eronder verstaan, dus mijn stem is voorlopig een 'neen'.
.
