Gezien op HBO Max in augustus

HBO Max is een Amerikaanse streamingdienst van Warner Bros. Discovery. Naast bestaande content van WarnerMedia, biedt HBO Max ook Max Originals aan. Wie in het grote aanbod aan streamingdiensten zijn weg dreigt te verliezen, trachten we alvast een houvast te bieden met series en films die onze redactie deze maand heeft bekeken!

hbo.jpg

Aeyenah​

The Family (Malavita)​

The Family is een misdaadfilm van Luc Besson uit 2013, met Robert De Niro en Michelle Pfeiffer. Een Amerikaanse familie vestigt zich in een pittoresk dorpje in het Franse Normandië, maar onder het idyllische oppervlak schuilt een turbulent verleden. Vader Fred (Robert De Niro) was ooit een machtige maffiabaas in New York. Na zijn vroegere kompanen te hebben verraden bij de politie, leeft hij nu onder de bescherming van de FBI, voortdurend op de vlucht voor wraak van criminele vijanden.The Family begint midden in het verhaal, waardoor het even duurt voordat je de toon en structuur goed doorhebt. Toch blijkt dit te werken, vooral omdat de film geen typische maffiafilm is. In plaats van zich op de criminele onderwereld te richten, kiest regisseur Luc Besson voor een luchtige benadering, waarin de familie zich probeert aan te passen aan het rustige Franse dorpsleven. Dit zorgt ervoor dat de film minder zwaar aanvoelt en dat losse eindjes in het verhaal minder opvallen. Wel is het redelijk onrealistisch dat bijna alle dorpelingen vloeiend Engels spreken, wat voor mij net iets te ongeloofwaardig was. De film weet te vermaken en beschikt over een leuke cast, maar qua inhoud of originaliteit is hij niet echt memorabel.


Joeri​

Batman Begins​

Op de nieuwe The Batman is het nog even wachten, dus om mijn Batman-honger te stillen ben ik gaan grabbelen in mijn blu-rays, met onder andere Batman en Batman Returns waar Michael Keaton in de hoofdrol kroop. De nieuwe iteratie aan Batman-films heb ik niet op een schijfje, maar dankzij HBO Max kan ik toch genieten van de zwarte superheld zijn avonturen in Arkham City.

In Batman Begins uit 2005, geregisseerd door Christopher Nolan, krijgen we nogmaals een andere visie te zien van hoe het allemaal begon. Enkele constanten keren uiteraard wel terug: zijn ouders worden vermoord, Gotham City is in verval door diverse criminelen en de Scarecrow maakt zijn opwachting. In opdracht van een organisatie vergiftigt hij het drinkwater in de stad, waardoor mensen enge visioenen krijgen. Het is uiteraard aan Batman om uit de duisternis op te staan en het goede voor Gotham City te doen. Al snel wordt duidelijk dat heel wat mensen corrupt zijn en slechts enkelingen vertrouwd kunnen worden.

Ik heb de Batman-trilogie van Christopher Nolan al enkele keren bekeken, en toch grijp ik er gemiddeld om de twee jaar graag nog eens naar terug. Op naar de tweede film: The Dark Knight!


Killjoy​

Sinners​

Ryan Coogler die een horrorfilm met vampieren maakt? Het klinkt op papier als een rare match. Coogler kreeg uiteraard bekendheid met het culturele fenomeen Black Panther, maar toonde zich eerder al een sterk cineast met Creed en Fruitvale Station. Ook nu sloeg hij weer de handen in elkaar met Michael B. Jordan, die zich wederom van zijn sterkte kant laat zien in zowaar een dubbelrol.

Jordan schittert als de tweeling Stack en Smoke, die hun criminele verleden in de onderwereld van Chicago hebben achtergelaten om een zogeheten Jukejoint op poten te zetten in hun geboortestreek. Een Jukejoint is een plek waar zwarte Amerikanen ongestoord kunnen feesten op het ritme van de blues, in een streek waar segregatie nog steeds alomtegenwoordig is. Dat geeft meteen aan wat de toon van de film is. Coogler doet er ruim een uur over om het gevaar van de vampieren te laten losbarsten, maar de aanloop ernaar toe is er eentje die bol staat van de dreiging. Het was in het Amerika van de vroege twintigste eeuw geen sinecure om een succesvol leven uit te bouwen als Afro-Amerikaan, dat is duidelijk. Ook wanneer Sinners uiteindelijk de kaart van de horror op tafel legt, blijft de sfeer gelukkig ijzersterk overeind met scenes van paranoia die ietwat aan The Thing doen denken en persoonlijke drama's die gewicht in de schaal leggen, omdat Coogler ruim de tijd nam om zijn personages te schetsen. Dat alles maakt van Sinners een sfeervolle film, met vaste hand ingeblikt door Coogler, die drijft op het ritme van de blues en raciale spanningen.

 
Terug
Bovenaan