HBO Max is een Amerikaanse streamingdienst van Warner Bros. Discovery. Naast bestaande content van WarnerMedia, biedt HBO Max ook Max Originals aan. Wie in het grote aanbod aan streamingdiensten zijn weg dreigt te verliezen, trachten we alvast een houvast te bieden met series en films die onze redactie deze maand heeft bekeken!
Beide films hebben immers heel wat gemeen met elkaar: in beide films volgen we immers het hoofdpersonage die ontdekt dat de wereld waarin hij leeft slechts een illusie is en uiteindelijk een soort van verlosser wordt, terwijl ze achterna worden gezeten door mysterieuze mannen in het zwart gekleed. Dat The Matrix een amalgaam is van inspiratiebronnen wisten we al, en het lijkt haast onmogelijk dat Dark City geen invloed gehad heeft op de Wachowski's. Er werden zelfs filmsets van Dark City gebruikt tijdens het maken van The Matrix, en op het internet vind je heel wat analyses waarin de films niet enkel stilistisch maar ook thematisch worden vergeleken.
Heb je Dark City nog niet gezien? Zoek er dan vooral niet te veel over op en laat je gewoon onderdompelen in de bizarre en fascinerende wereld die Proyas oproept. Ondanks dat enkele effecten er wat verouderd uitzien, heeft de film de tand des tijds alvast prima doorstaan en krijg je ook een verrassende kant te zien van Kiefer Sutherland en Jennifer Connelly, die verder worden bijgestaan door onder andere Rufus Sewell en William Hurt. Nog een laatste tip: skip de intro (of probeer de director’s cut in handen te krijgen), want de producers hebben hier dezelfde zonde begaan als in de bioscoopversie van Blade Runner. Bijna heel het plot wordt zowaar uit de doeken gedaan, wat de intrige van de film toch wat verpest.
Uncharted is uiteraard gebaseerd op de talloze spellen die voor diverse PlayStation-consoles verschenen. De film vindt enkele jaren voor de gebeurtenissen uit Uncharted: Drake's Fortune, het eerste spel, plaats. Tom Holland vertolkt de wel erg jonge Nathan Drake, terwijl Mark Wahlberg het personage Sully voor zijn rekening neemt. Slechterik van dienst is een rijke, meedogenloze schatzoeker (gespeeld door Antonio Banderas) die zijn huurlingen inzet om een zoekgeraakte schat van Magellan te vinden. Net als de gamereeks is ook de film bij momenten over-de-top, waarbij zelfs de gekende vliegtuigscène uit Uncharted 3: Drake's Deception de revue passeert. Uncharted staat garant voor een fijne tijd, al moet je eigenlijk geen hoogstaande televisie verwachten. De games zijn beter.
Emerald Fennells interpretatie van Wuthering Heights gooit je vanaf de openingsscène zonder waarschuwing in een harde en genadeloze wereld. Die openingsscène wekte meteen hoge verwachtingen bij mij en beloofde iets groots, met een intensiteit die direct onder je huid kruipt. Liefde wordt hier niet voorgesteld als iets romantisch, maar als een verstikkende obsessie vol controle, manipulatie en emotionele marteling. Die compromisloze aanpak verdient respect, want Fennell durft duidelijk haar eigen visie centraal te zetten.
Visueel is de film indrukwekkend. Elk beeld lijkt zorgvuldig opgebouwd en straalt een bijna dromerige schoonheid uit. Toch werkte dat voor mij niet altijd in het voordeel van de film: alles oogt prachtig, maar mist geregeld emotioneel gewicht. De casting van Jacob Elordi roept vragen op; zijn geforceerde stemgebruik haalt geregeld de intensiteit uit scènes. Daarnaast begint de film in het middendeel merkbaar te slepen. Tegen het einde voelt de climax, ondanks alle chaos die eraan voorafgaat, verrassend vlak aan. Fennells versie is zonder twijfel een eigen interpretatie, wat op zich prima is, maar voor mij is dit geen film die ik waarschijnlijk een tweede keer zou bekijken.
FreakyJP
Dark City
Toen ik onlangs door de catalogus van HBO Max bladerde, werd het al snel duidelijk dat er mij een avondje pure nostalgie te wachten stond. Mijn oog was namelijk gevallen op Dark City, de tweede langspeler van Alex Proyas die verscheen in 1998. Proyas maakte zijn langspeeldebuut met het onvergetelijke The Crow, en leverde met Dark City opnieuw een cultklassieker af. Helaas wist de film geen potten te breken en werd hij al snel overschaduwd door een andere iconische film die een jaar later verscheen, namelijk The Matrix.Beide films hebben immers heel wat gemeen met elkaar: in beide films volgen we immers het hoofdpersonage die ontdekt dat de wereld waarin hij leeft slechts een illusie is en uiteindelijk een soort van verlosser wordt, terwijl ze achterna worden gezeten door mysterieuze mannen in het zwart gekleed. Dat The Matrix een amalgaam is van inspiratiebronnen wisten we al, en het lijkt haast onmogelijk dat Dark City geen invloed gehad heeft op de Wachowski's. Er werden zelfs filmsets van Dark City gebruikt tijdens het maken van The Matrix, en op het internet vind je heel wat analyses waarin de films niet enkel stilistisch maar ook thematisch worden vergeleken.
Heb je Dark City nog niet gezien? Zoek er dan vooral niet te veel over op en laat je gewoon onderdompelen in de bizarre en fascinerende wereld die Proyas oproept. Ondanks dat enkele effecten er wat verouderd uitzien, heeft de film de tand des tijds alvast prima doorstaan en krijg je ook een verrassende kant te zien van Kiefer Sutherland en Jennifer Connelly, die verder worden bijgestaan door onder andere Rufus Sewell en William Hurt. Nog een laatste tip: skip de intro (of probeer de director’s cut in handen te krijgen), want de producers hebben hier dezelfde zonde begaan als in de bioscoopversie van Blade Runner. Bijna heel het plot wordt zowaar uit de doeken gedaan, wat de intrige van de film toch wat verpest.
Joeri
Uncharted
Ik moet eerlijk zeggen dat ik lang heb gewacht op de film Uncharted. Als fan van de gamefranchise wou ik die altijd al zien, al leek het me nu ook niet nodig om ervoor naar de cinema af te wachten. Maandenlang hield ik onder andere Netflix in de gaten, maar daar was hij enkel beschikbaar op de Nederlandse Netflix. HBO schiet nu eindelijk te hulp, want in één van mijn ooghoeken zag ik Uncharted staan op nummer 1 van de Top 10 Movies Today. Het duurde dan ook niet lang vooraleer ik in de zetel plofte met een ferme lat chocolade om me volledig te laten gaan.Uncharted is uiteraard gebaseerd op de talloze spellen die voor diverse PlayStation-consoles verschenen. De film vindt enkele jaren voor de gebeurtenissen uit Uncharted: Drake's Fortune, het eerste spel, plaats. Tom Holland vertolkt de wel erg jonge Nathan Drake, terwijl Mark Wahlberg het personage Sully voor zijn rekening neemt. Slechterik van dienst is een rijke, meedogenloze schatzoeker (gespeeld door Antonio Banderas) die zijn huurlingen inzet om een zoekgeraakte schat van Magellan te vinden. Net als de gamereeks is ook de film bij momenten over-de-top, waarbij zelfs de gekende vliegtuigscène uit Uncharted 3: Drake's Deception de revue passeert. Uncharted staat garant voor een fijne tijd, al moet je eigenlijk geen hoogstaande televisie verwachten. De games zijn beter.
Aeyenah
Wuthering Heights
Wuthering Heights: iedereen kent het. En wie het boek nooit gelezen heeft, heeft er ongetwijfeld toch al eens van gehoord. Emily Brontës klassieker groeide uit tot een van de meest iconische liefdesverhalen uit de literatuur. Door de jaren heen verschenen er dan ook talloze filmadaptaties.Emerald Fennells interpretatie van Wuthering Heights gooit je vanaf de openingsscène zonder waarschuwing in een harde en genadeloze wereld. Die openingsscène wekte meteen hoge verwachtingen bij mij en beloofde iets groots, met een intensiteit die direct onder je huid kruipt. Liefde wordt hier niet voorgesteld als iets romantisch, maar als een verstikkende obsessie vol controle, manipulatie en emotionele marteling. Die compromisloze aanpak verdient respect, want Fennell durft duidelijk haar eigen visie centraal te zetten.
Visueel is de film indrukwekkend. Elk beeld lijkt zorgvuldig opgebouwd en straalt een bijna dromerige schoonheid uit. Toch werkte dat voor mij niet altijd in het voordeel van de film: alles oogt prachtig, maar mist geregeld emotioneel gewicht. De casting van Jacob Elordi roept vragen op; zijn geforceerde stemgebruik haalt geregeld de intensiteit uit scènes. Daarnaast begint de film in het middendeel merkbaar te slepen. Tegen het einde voelt de climax, ondanks alle chaos die eraan voorafgaat, verrassend vlak aan. Fennells versie is zonder twijfel een eigen interpretatie, wat op zich prima is, maar voor mij is dit geen film die ik waarschijnlijk een tweede keer zou bekijken.
