HBO Max is een Amerikaanse streamingdienst van Warner Bros. Discovery. Naast bestaande content van WarnerMedia, biedt HBO Max ook Max Originals aan. Wie in het grote aanbod aan streamingdiensten zijn weg dreigt te verliezen, trachten we alvast een houvast te bieden met series en films die onze redactie deze maand heeft bekeken!
In het eerste seizoen werd er tijd gemaakt voor wat karakterontwikkeling, er werd eens afgeweken van de game en in se zag het er allemaal wel best realistisch uit. In het tweede seizoen is het precies allemaal een beetje slordiger. Voor mensen die al jaren in een postapocalyptische setting overleven zien ze er allemaal nog best oké uit. Kledij mooi gestreken, haartjes lekker in de plooi ... Ook valt het in dit tweede seizoen meer op dat er gebruikt wordt gemaakt van decorstukken en hoewel ik Bella als Ella in het eerste seizoen heb leren appreciëren, heb ik me er dit seizoen wat aan geërgerd. Daarnaast is zij niet het enige vlakke personage in het tweede seizoen. Wie weet komt het nog allemaal goed, want ondertussen werd er ook bekendgemaakt dat er een derde seizoen ontwikkeld wordt. Deze keer wel zonder bedenker Neil Druckmann, zo werd vorige week aangekondigd. Hij wenst zich weer volledig te focussen op de videogames die ontwikkelstudio Naughty Dog ontwikkelt.
In het tweede seizoen van The Last of Us volg je grotendeels hetzelfde verhaal uit de game, waarbij er ondertussen zo'n vijf jaren verstreken zijn. Ellie en Joel hebben zich gesetteld in Jackson, maar de introductie van enkele nieuwe personages gooit wat roet in het eten. Onder andere Abby maakt haar opwachting, maar ook Dina (het liefje van Ellie) en Jesse maken hun intrede. Verwacht weer een verhaal vol actie, wraak en een nieuwe soort geïnfecteerden. Seizoen 2 is ook het bekijken waard, maar het is precies allemaal een beetje minder dan zo'n twee jaar geleden.
Het plot is pure fantasy cliché nonsens, een soort Lord of the Rings uit de kinderafdeling van Primark, en de wereld van Minecraft komt in spuuglelijke CGI tot leven. Het boeit dus allemaal voor geen meter, en dan ga je je vooral ergeren aan gemaakte keuzes. Zo worden Emma Myers en Danielle Brooks volledig op een zijspoor gezet, om de aandacht te vestigen op het avontuur van de guys in het gezelschap. Er valt nog wat te lachen met Mamoa. Niet enkel met zijn lachwekkende kapsel en outfits, maar vooral omdat hij iets sulliger speelt dan we gewoon zijn van hem. Jack Black is echter gewoon Jack Black, en die schtick van hem zijn we ondertussen toch ook zat? De makers hebben hem gewoon gevraagd om Steve te spelen als Kung Fu Panda, en Jack ging ervoor. Het is, net als heel de film, vermoeiend en irritant. Dit ding gaat ongetwijfeld nog drie sequels en een spin-off krijgen, maar ik ga alvast mijn ananas in de lucht gooien bij andere films.
Met een overte meta-bril op verkent Fielder de impact van verbale communicatie, niet enkel in de cockpit, maar ook in relaties en talentenshows zoals Idol. Ook internationale conflicten en de mediarapportage erover worden onder een spotlight gezet. Wat is de impact, vraagt hij, van beleefdheid en people-pleasing gedrag? “Why did I expect them to get the hint when I didn’t really say how I felt?”
Er is iets prikkelend aan een man die zijn kijkers om de haverklap om de tuin leidt — die zelfs letterlijk in een voice-over vermeldt tegen oprechtheid te zijn — die in een pracht van een scène in aflevering twee eindelijk de woorden vindt om een tienermeisje met dromen van roem, met empathie teleur te stellen. Ook die voice-over is een deceptie. Met zijn schaamteloos verspillende houding ten opzichte van het budget van HBO probeert Fielder toch serieus genomen te worden, door de verrassend relevante vragen - en antwoorden - die hij te bieden heeft. Nathan Fielder legt de inherente ambiguïteit in alles vast. Hij fungeert als een almachtige alien die de mensheid probeert te begrijpen, en met zijn, laten we zeggen, minder dan wetenschappelijke methoden komt hij tot conclusies die helemaal niet zo gek zijn als ze op het eerste gezicht lijken.
Joeri
The Last of Us (Season 2)
Meer dan twee jaar geleden verscheen er een klepper van formaat op HBO Max. De fantastische game The Last of Us kreeg een verfilming en HBO Max was het platform waarop het allemaal zou gebeuren. Ik kreeg als reviewer de eer om de serie vroeger te zien, waar ik maar al te graag op in ging. Het resultaat lees je in deze review, al is het verhaal daarmee niet ten einde. Er werd een tweede game ontwikkeld en ook die game heeft nu een eigen seizoen gekregen, waarvan de eerste aflevering reeds in maart getoond werd. Ik had geen zin in wekelijks wachten op een nieuwe aflevering, dus wachtte ik deze keer tot alle aflevering online stonden, om ze dan op een dag op drie te bekijken. En nu zit ik een beetje met een dubbel gevoel ... De reeks is nog steeds goed, maar er zat zoveel meer in!In het eerste seizoen werd er tijd gemaakt voor wat karakterontwikkeling, er werd eens afgeweken van de game en in se zag het er allemaal wel best realistisch uit. In het tweede seizoen is het precies allemaal een beetje slordiger. Voor mensen die al jaren in een postapocalyptische setting overleven zien ze er allemaal nog best oké uit. Kledij mooi gestreken, haartjes lekker in de plooi ... Ook valt het in dit tweede seizoen meer op dat er gebruikt wordt gemaakt van decorstukken en hoewel ik Bella als Ella in het eerste seizoen heb leren appreciëren, heb ik me er dit seizoen wat aan geërgerd. Daarnaast is zij niet het enige vlakke personage in het tweede seizoen. Wie weet komt het nog allemaal goed, want ondertussen werd er ook bekendgemaakt dat er een derde seizoen ontwikkeld wordt. Deze keer wel zonder bedenker Neil Druckmann, zo werd vorige week aangekondigd. Hij wenst zich weer volledig te focussen op de videogames die ontwikkelstudio Naughty Dog ontwikkelt.
In het tweede seizoen van The Last of Us volg je grotendeels hetzelfde verhaal uit de game, waarbij er ondertussen zo'n vijf jaren verstreken zijn. Ellie en Joel hebben zich gesetteld in Jackson, maar de introductie van enkele nieuwe personages gooit wat roet in het eten. Onder andere Abby maakt haar opwachting, maar ook Dina (het liefje van Ellie) en Jesse maken hun intrede. Verwacht weer een verhaal vol actie, wraak en een nieuwe soort geïnfecteerden. Seizoen 2 is ook het bekijken waard, maar het is precies allemaal een beetje minder dan zo'n twee jaar geleden.
Killjoy
A Minecraft Movie
Chicken Jockey!! Sinds kort kunnen we de meest irritante meme van 2025 ook in de woonkamer beleven, zodoende zaten we dan ook klaar met onze eigen snacks, klaar om de meest succesvolle film van het voorjaar te ondergaan. Ondergaan is ook het juiste woord, want … je kan het bezwaarlijk toptier cinema noemen. Nou val ik uiteraard niet onder de doelgroep, ik ben niet geboren rond de eeuwwisseling en heb nooit echt veel Minecraft gespeeld. Ik vond het altijd ietwat een saai spelletje vol irritante concepten. Op dat vlak is de film een perfecte adaptatie. De elementen die fans kennen zitten volop in een holle doos van een film. Het begint op zich niet eens verkeerd. De toon is luchtig en grappig, en Emma Myers kan weinig verkeerd in mijn ogen. Zodra het echter tijd wordt om het avontuur op gang te trekken en de wereld van Minecraft ingezogen te worden, begint de film irritant te worden.Het plot is pure fantasy cliché nonsens, een soort Lord of the Rings uit de kinderafdeling van Primark, en de wereld van Minecraft komt in spuuglelijke CGI tot leven. Het boeit dus allemaal voor geen meter, en dan ga je je vooral ergeren aan gemaakte keuzes. Zo worden Emma Myers en Danielle Brooks volledig op een zijspoor gezet, om de aandacht te vestigen op het avontuur van de guys in het gezelschap. Er valt nog wat te lachen met Mamoa. Niet enkel met zijn lachwekkende kapsel en outfits, maar vooral omdat hij iets sulliger speelt dan we gewoon zijn van hem. Jack Black is echter gewoon Jack Black, en die schtick van hem zijn we ondertussen toch ook zat? De makers hebben hem gewoon gevraagd om Steve te spelen als Kung Fu Panda, en Jack ging ervoor. Het is, net als heel de film, vermoeiend en irritant. Dit ding gaat ongetwijfeld nog drie sequels en een spin-off krijgen, maar ik ga alvast mijn ananas in de lucht gooien bij andere films.
Quentin
The Rehearsal Seizoen 2
In de openingsscène van seizoen twee van The Rehearsal leidt een gespannen gesprek tussen een piloot en zijn copiloot tot het neerstorten van het vliegtuig. In de omringende vlammen komt een figuur tevoorschijn: Nathan Fielder. Evenwel inspecteur en observator van de rampen rondom hem. Hij wandelt weg van het scherm van vuur in de filmstudio — dit is noch de eerste, noch de laatste keer dat hij mensen in zo’n ongemakkelijke positie zet, maar het is wel de laatste keer dat hij zo duidelijk communiceert wat wel en niet echt is. Net als in seizoen één flirt The Rehearsal met de fijne lijn tussen realiteit en fictie, tussen absurd en alledaags, tussen documentaire en entertainment, en tussen komedie en existentiële horror.Met een overte meta-bril op verkent Fielder de impact van verbale communicatie, niet enkel in de cockpit, maar ook in relaties en talentenshows zoals Idol. Ook internationale conflicten en de mediarapportage erover worden onder een spotlight gezet. Wat is de impact, vraagt hij, van beleefdheid en people-pleasing gedrag? “Why did I expect them to get the hint when I didn’t really say how I felt?”
Er is iets prikkelend aan een man die zijn kijkers om de haverklap om de tuin leidt — die zelfs letterlijk in een voice-over vermeldt tegen oprechtheid te zijn — die in een pracht van een scène in aflevering twee eindelijk de woorden vindt om een tienermeisje met dromen van roem, met empathie teleur te stellen. Ook die voice-over is een deceptie. Met zijn schaamteloos verspillende houding ten opzichte van het budget van HBO probeert Fielder toch serieus genomen te worden, door de verrassend relevante vragen - en antwoorden - die hij te bieden heeft. Nathan Fielder legt de inherente ambiguïteit in alles vast. Hij fungeert als een almachtige alien die de mensheid probeert te begrijpen, en met zijn, laten we zeggen, minder dan wetenschappelijke methoden komt hij tot conclusies die helemaal niet zo gek zijn als ze op het eerste gezicht lijken.
