HBO Max is een Amerikaanse streamingdienst van Warner Bros. Discovery. Naast bestaande content van WarnerMedia, biedt HBO Max ook Max Originals aan. Wie in het grote aanbod aan streamingdiensten zijn weg dreigt te verliezen, trachten we alvast een houvast te bieden met series en films die onze redactie deze maand heeft bekeken!
Never change a winning recipe moet Mike White denken. En dat ook de concullega's met The Four Seasons het concept van The White Lotus en hun rijke reizigers volledig willen uitbuiten, doet vermoeden dat we allen op zoek zijn naar het wegvluchten van de realiteit. Een luxeresort waar de smartphone een hele week afgegeven moet worden, cocktails aan het zwembad, luxejachten en een gekende multimiljonair. Het had zomaar de Verhulstjes kunnen zijn, maar het is het derde seizoen van The White Lotus. Voor mij nog steeds voldoende om enkel voor The White Lotus HBO te nemen, met de geliefde soundtrack, een onbekende cast met een zeer sterke Walton Goggins, en een idyllische setting. Wegdromen mag en de smartphone zal toch ook acht afleveringen aan de kant blijven.
In deze film van de hand van Drew Hancock (vooral bekend als schrijver van tv-series) volgen we Iris (Sophie Tatcher) en Josh (Jack Quaid), een onafscheidelijk koppel die nog tot over hun oren verliefd zijn op elkaar. Ze brengen een weekendje door met Josh zijn vrienden, in een luxueus afgelegen landhuis. Veel kan ik helaas niet verklappen zonder het plot weg te geven, maar laat ons zeggen dat het voor de zes vrienden een onvergetelijk en eerder bloederig weekend zal worden.
Hoewel ik iets meer horror had verwacht, bleek Companion een vermakelijke psychologische thriller te zijn. Het verhaal en het script weten geen potten te breken, maar vormen een goede basis voor deze anderhalf uur durende prent. Vooral de acteerprestatie van Sophie Tatcher weten mijn inziens te overtuigen. Wie deze nog niet heeft bekeken, raad ik aan om er zonder voorkennis in te vliegen en dus zeker geen trailer te bekijken.
Toegegeven, we krijgen een meer hoopvolle Superman, die het deze keer opnieuw aan de stok krijgt met Lex Luthor. En ja, de film bevat een aantal fijne scènes. Maar als binnen tien jaar iemand mij zou zeggen dat hij nog nooit een Superman-film heeft gezien en mij zou vragen welke ik zou aanraden, dan zou deze film alvast afvallen. Gunn richt zich duidelijk op een publiek dat zeer vertrouwd is met de comics. Ik had zeker geen nood aan een zoveelste origin story, maar het kijken van deze film voelde aan alsof ik midden in een televisieserie begon. Bovendien was de humor vaak even vreselijk als de pruik van Nathan Fillion en snijdt de film heel wat gelijkaardige thematieken aan als de versie van Snyder, maar dan op een minder impactvolle manier. Met deze Superman klikte het dus helaas niet.
Tova
The White Lotus
Bij het ontdekken van de eerste twee seizoenen van The White Lotus werden de zes aflevering in sneltempo doorworsteld en de intro tune werd nadien nog vele malen afgespeeld om terug in de mood te komen. Na het exotische Hawaï en het Mediteraanse Sicilië, is het strijdtoneel ditmaal het verre Thailand. Als fan van het eerste uur van deze donkere satire, besloot ik zelf om een HBO-abonnement te nemen om het derde seizoen te bekijken. Het contrast tussen arm en rijk, geloof en haat en een resem aan verhaallijnen die met elkaar verweven zijn en samenkomen in een moord van één van de hoofdpersonages, zorgt voor een ontspannende kijkervaring.Never change a winning recipe moet Mike White denken. En dat ook de concullega's met The Four Seasons het concept van The White Lotus en hun rijke reizigers volledig willen uitbuiten, doet vermoeden dat we allen op zoek zijn naar het wegvluchten van de realiteit. Een luxeresort waar de smartphone een hele week afgegeven moet worden, cocktails aan het zwembad, luxejachten en een gekende multimiljonair. Het had zomaar de Verhulstjes kunnen zijn, maar het is het derde seizoen van The White Lotus. Voor mij nog steeds voldoende om enkel voor The White Lotus HBO te nemen, met de geliefde soundtrack, een onbekende cast met een zeer sterke Walton Goggins, en een idyllische setting. Wegdromen mag en de smartphone zal toch ook acht afleveringen aan de kant blijven.
Sir. K
Companion
Met Halloween in zicht mag er af en toe een horrorke passeren. De echt griezelige zaken moet ik mijn wederhelft niet voorschotelen, maar een sciencefictionthriller met hier en daar een horror-element kan zeker. Met dat in het achterhoofd kwamen we uit bij Companion.In deze film van de hand van Drew Hancock (vooral bekend als schrijver van tv-series) volgen we Iris (Sophie Tatcher) en Josh (Jack Quaid), een onafscheidelijk koppel die nog tot over hun oren verliefd zijn op elkaar. Ze brengen een weekendje door met Josh zijn vrienden, in een luxueus afgelegen landhuis. Veel kan ik helaas niet verklappen zonder het plot weg te geven, maar laat ons zeggen dat het voor de zes vrienden een onvergetelijk en eerder bloederig weekend zal worden.
Hoewel ik iets meer horror had verwacht, bleek Companion een vermakelijke psychologische thriller te zijn. Het verhaal en het script weten geen potten te breken, maar vormen een goede basis voor deze anderhalf uur durende prent. Vooral de acteerprestatie van Sophie Tatcher weten mijn inziens te overtuigen. Wie deze nog niet heeft bekeken, raad ik aan om er zonder voorkennis in te vliegen en dus zeker geen trailer te bekijken.
FreakyJP
Superman
Met de nieuwe Superman krijgen we de eerste film in James Gunn's visie van het DC-filmuniversum. Ik moet bekennen dat ik eigenlijk wel een fan ben van Zack Snyder's meer duistere interpretatie, die hij helaas nooit tot de eindmeet heeft kunnen brengen. Toch wilde ik Gunn zeker ook een kans geven, de man was immers verantwoordelijk voor Slither, Brightburn en de Guardians of the Galaxy-trilogie - alsook helaas The Suicide Squad. Helaas leunde deze Superman eerder aan bij die laatste en voelt de film te druk, te geforceerd en te vluchtig.Toegegeven, we krijgen een meer hoopvolle Superman, die het deze keer opnieuw aan de stok krijgt met Lex Luthor. En ja, de film bevat een aantal fijne scènes. Maar als binnen tien jaar iemand mij zou zeggen dat hij nog nooit een Superman-film heeft gezien en mij zou vragen welke ik zou aanraden, dan zou deze film alvast afvallen. Gunn richt zich duidelijk op een publiek dat zeer vertrouwd is met de comics. Ik had zeker geen nood aan een zoveelste origin story, maar het kijken van deze film voelde aan alsof ik midden in een televisieserie begon. Bovendien was de humor vaak even vreselijk als de pruik van Nathan Fillion en snijdt de film heel wat gelijkaardige thematieken aan als de versie van Snyder, maar dan op een minder impactvolle manier. Met deze Superman klikte het dus helaas niet.
