Sooner, een Belgische streamingdienst, biedt een uitgebreide selectie aan films, variërend van onafhankelijke producties tot tijdloze meesterwerken. De catalogus wordt regelmatig aangevuld en het platform heeft verschillende abonnementsvormen, maar biedt ook de mogelijkheid om afzonderlijk een film te huren.
Hierbij een overzicht van de drie films die ik deze maand op Sooner heb bekeken. Ook nieuw zijn de volgende films waarover we reeds een filmreview hebben geschreven: Le syndrome des amours passées, Passages, Oxana, Good One, Aïcha en Caught by the Tides.
Winter Sleep is een intrigerend drama over familie, conflicten en het alledaagse leven. De kracht van de film ligt niet alleen in het verhaal, maar ook in de locatie: het landschap maakt het kijken op zichzelf al adembenemend. Visueel is de film rijk, met een esthetiek die perfect aansluit bij het trage, bedachtzame tempo.
Met een speelduur van 196 minuten valt Winter Sleep duidelijk in de categorie slow movie. Ceylan behandelt het verhaal en de emoties van zijn personages met grote verfijning en toont het leven zoals het is: routineuze handelingen, subtiele gewoontes en triviale interacties. De film onthult de grijstinten van het menselijk bestaan; niets of niemand is volledig goed of slecht. Ook de visuele vormgeving is meesterlijk: zonder opzichtig vertoon, maar met een precisie die je aandacht steeds naar het juiste detail leidt. Ceylan bewijst dat cinema geen constante actie nodig heeft om diep te raken. Soms volstaat het om de tijd te nemen … en gewoon te kijken.
Ma Loute bevestigt voor mij dat Dumont een filmmaker is die met lef en eigenzinnigheid zijn pad volgt, maar bij mij niet de juiste snaar weet te raken.
City of Wind is visueel bijzonder sfeervol. Zachte beelden van uitgestrekte berglandschappen wisselen af met het bruisende nachtleven en de winkelcentra van Ulaanbaatar. Deze afwisseling geeft de film een aangename, contemplatieve toon: er straalt rust uit, met ruimte voor detail en nuance. Zonder spectaculaire plotwendingen weet de film je mee te nemen in een momentopname uit Zé’s leven. Het resultaat is een zorgvuldig opgebouwde film die balanceert tussen traditie en de hedendaagse samenleving.
Hierbij een overzicht van de drie films die ik deze maand op Sooner heb bekeken. Ook nieuw zijn de volgende films waarover we reeds een filmreview hebben geschreven: Le syndrome des amours passées, Passages, Oxana, Good One, Aïcha en Caught by the Tides.
Winter Sleep
Na About Dry Grasses (2023) wist ik één ding zeker: van regisseur Nuri Bilge Ceylan wilde ik meer zien. Toen ik ontdekte dat zijn Palme d’Or bekroonde Winter Sleep (2014) op Sooner stond, twijfelde ik geen seconde. Ceylan neemt je mee naar een bergdorp in Centraal-Anatolië.Winter Sleep is een intrigerend drama over familie, conflicten en het alledaagse leven. De kracht van de film ligt niet alleen in het verhaal, maar ook in de locatie: het landschap maakt het kijken op zichzelf al adembenemend. Visueel is de film rijk, met een esthetiek die perfect aansluit bij het trage, bedachtzame tempo.
Met een speelduur van 196 minuten valt Winter Sleep duidelijk in de categorie slow movie. Ceylan behandelt het verhaal en de emoties van zijn personages met grote verfijning en toont het leven zoals het is: routineuze handelingen, subtiele gewoontes en triviale interacties. De film onthult de grijstinten van het menselijk bestaan; niets of niemand is volledig goed of slecht. Ook de visuele vormgeving is meesterlijk: zonder opzichtig vertoon, maar met een precisie die je aandacht steeds naar het juiste detail leidt. Ceylan bewijst dat cinema geen constante actie nodig heeft om diep te raken. Soms volstaat het om de tijd te nemen … en gewoon te kijken.
Ma Loute
De films van Bruno Dumont weten me zelden te boeien, al blijf ik nieuwsgierig naar zijn werk. Daarom gaf ik Ma Loute, die recent op Sooner verscheen, een kans. Als recensent probeer ik elke film met een open blik te benaderen, ook wanneer de filmmaker mij in het verleden minder heeft weten te overtuigen. De film bevat enkele interessante vondsten en de cast levert sterke prestaties, maar de absurde humor en het surreële karakter raakten mij niet op de manier waarop ik dat bij andere, even eigenzinnige films wel ervaar. Hoewel ik doorgaans hou van het vreemde en het excentrieke, bleef de symboliek hier voor mij te vaag en de toon te ongrijpbaar.Ma Loute bevestigt voor mij dat Dumont een filmmaker is die met lef en eigenzinnigheid zijn pad volgt, maar bij mij niet de juiste snaar weet te raken.
City of Wind
In City of Wind volgen we de zeventienjarige Zé, een jonge sjamaan die met de geesten van zijn voorouders praat, maar tegelijkertijd een briljante student is in zijn laatste jaar van de middelbare school. De film laat zien hoe het voelt om op te groeien met eeuwenoude tradities, terwijl de druk van de hedendaagse wereld steeds luider wordt. Het verhaal speelt zich af in Ulaanbaatar, de hoofdstad van Mongolië, waar nieuwe flatgebouwen oprijzen naast traditionele leefwijzen. Dat decor zet meteen de toon: het contrast tussen oud en nieuw is geen theoretisch spanningsveld, maar dagelijkse realiteit.City of Wind is visueel bijzonder sfeervol. Zachte beelden van uitgestrekte berglandschappen wisselen af met het bruisende nachtleven en de winkelcentra van Ulaanbaatar. Deze afwisseling geeft de film een aangename, contemplatieve toon: er straalt rust uit, met ruimte voor detail en nuance. Zonder spectaculaire plotwendingen weet de film je mee te nemen in een momentopname uit Zé’s leven. Het resultaat is een zorgvuldig opgebouwde film die balanceert tussen traditie en de hedendaagse samenleving.
