Sooner, een Belgische streamingdienst, biedt een uitgebreide selectie aan films, variërend van onafhankelijke producties tot tijdloze meesterwerken. De catalogus wordt regelmatig aangevuld en het platform heeft verschillende abonnementsvormen, maar biedt ook de mogelijkheid om afzonderlijk een film te huren.
Hierbij een overzicht van de drie films die ik deze maand op Sooner heb bekeken. Ook nieuw zijn de volgende films waarover we reeds een filmreview hebben geschreven: Tengo sueños eléctricos, The Dead Don't Hurt, Fuori, L'inconnu de la Grande Arche, The Penguin Lessons en Second Victims.
Een van de sterkste punten van de film is de visuele vertelling. De cinematografie legt prachtig de contrasten van Dantès’ reis vast: de grimmige, claustrofobische sfeer van Château d’If tegenover de weelderige Parijse high society. Het spel met licht en schaduw versterkt de thema’s, waarbij elke omgeving een duidelijke fase in zijn ontwikkeling benadrukt.
Het kostuumdrama is zowel meeslepend als intens, met een speelduur van bijna drie uur. De acteurs spelen hun rollen met overtuiging, zeker Pierre Niney zet een knappe prestatie neer. Die lange duur is echter ook nodig: een verhaal van wraak op deze schaal vraagt om tijd en opbouw. Toch is de film niet altijd eenvoudig: het plot is ingewikkeld en soms wat overladen. Maar wanneer je erin meegaat, krijg je een episch avontuur dat zich volledig overgeeft aan zijn eigen stijl. Met grote decors, rijke kostuums en historische pracht is het een film die vooral indruk maakt door zijn schaal en ambitie.
De film volgt een jonge romantische dichter, Heinrich (Christian Friedel), die op zoek gaat naar iemand om zijn idee van de 'perfecte liefde' te voltooien: een gedeelde zelfmoord als ultieme oplossing voor zijn melancholie. Wanneer zijn nicht zijn plannen afwijst, richt hij zich op Henriette (Birte Schnöink), de vrouw van een zakenpartner, die bovendien ongeneeslijk ziek is.
Visueel is de film erg sterk: elk beeld lijkt bijna een schilderij, met veel aandacht voor compositie, details en decors. Alles is heel zorgvuldig opgebouwd en goed gemaakt. Toch was het niet helemaal mijn ding. De film is traag en emotioneel erg koel. Opvallend genoeg werkt die afstand bij mij minder goed, terwijl ik net een vergelijkbare stijl bij Kaurismäki meestal wel kan waarderen, omdat daar meer warmte onder de oppervlakte zit.
Het is geen eenvoudige film. Door de verschillende verhaallijnen verloor ik soms wat het overzicht en voelde de balans niet altijd even sterk aan. Toch blijft de film overeind, vooral dankzij de indrukwekkende prestatie van Aunjanue Ellis-Taylor, die het emotionele centrum van het verhaal vormt.
Wat de film wel erg goed doet, is tonen hoe onderdrukking en ongelijkheid generaties lang blijven doorwerken in het leven van mensen. Daardoor voelt Origin tegelijk persoonlijk en maatschappelijk aan, en blijft de film ondanks zijn complexiteit erg aangrijpend. Toch had ik achteraf het gevoel dat ik niet alles volledig had begrepen. Het is zo’n film die waarschijnlijk nog sterker wordt bij een tweede kijk.
Hierbij een overzicht van de drie films die ik deze maand op Sooner heb bekeken. Ook nieuw zijn de volgende films waarover we reeds een filmreview hebben geschreven: Tengo sueños eléctricos, The Dead Don't Hurt, Fuori, L'inconnu de la Grande Arche, The Penguin Lessons en Second Victims.
Le Comte de Monte-Cristo
Le Comte de Monte-Cristo is gebaseerd op de klassieke roman van Alexandre Dumas, een verhaal dat al meerdere keren is verfilmd. Het volgt de jonge en ambitieuze Edmond Dantès, die slachtoffer wordt van een samenzwering en onschuldig wordt opgesloten in het beruchte Château d’If. Wanneer alles hopeloos lijkt, krijgt hij onverwacht de kans om te ontsnappen en wraak te nemen. Wat meteen opvalt, is hoe Dantès steeds harder en donkerder wordt. In zijn wereld is er geen plaats meer voor zachtheid, wat zijn verandering extra heftig maakt.Een van de sterkste punten van de film is de visuele vertelling. De cinematografie legt prachtig de contrasten van Dantès’ reis vast: de grimmige, claustrofobische sfeer van Château d’If tegenover de weelderige Parijse high society. Het spel met licht en schaduw versterkt de thema’s, waarbij elke omgeving een duidelijke fase in zijn ontwikkeling benadrukt.
Het kostuumdrama is zowel meeslepend als intens, met een speelduur van bijna drie uur. De acteurs spelen hun rollen met overtuiging, zeker Pierre Niney zet een knappe prestatie neer. Die lange duur is echter ook nodig: een verhaal van wraak op deze schaal vraagt om tijd en opbouw. Toch is de film niet altijd eenvoudig: het plot is ingewikkeld en soms wat overladen. Maar wanneer je erin meegaat, krijg je een episch avontuur dat zich volledig overgeeft aan zijn eigen stijl. Met grote decors, rijke kostuums en historische pracht is het een film die vooral indruk maakt door zijn schaal en ambitie.
Amour Fou
Amour Fou van Jessica Hausner is een film die meteen opvalt door zijn heel specifieke stijl. De personages staan vaak bijna volledig stil in beeld, onbewogen en statisch, waardoor alles erg theatraal aanvoelt. Ik hou normaal wel van droge dialogen en minimalistische cinema, ik ben erg fan van Aki Kaurismäki, maar deze film voelde toch anders aan. Het duurde even voor ik in de film kwam, en zelfs daarna bleef de stijl voor mij net iets te ongemakkelijk.De film volgt een jonge romantische dichter, Heinrich (Christian Friedel), die op zoek gaat naar iemand om zijn idee van de 'perfecte liefde' te voltooien: een gedeelde zelfmoord als ultieme oplossing voor zijn melancholie. Wanneer zijn nicht zijn plannen afwijst, richt hij zich op Henriette (Birte Schnöink), de vrouw van een zakenpartner, die bovendien ongeneeslijk ziek is.
Visueel is de film erg sterk: elk beeld lijkt bijna een schilderij, met veel aandacht voor compositie, details en decors. Alles is heel zorgvuldig opgebouwd en goed gemaakt. Toch was het niet helemaal mijn ding. De film is traag en emotioneel erg koel. Opvallend genoeg werkt die afstand bij mij minder goed, terwijl ik net een vergelijkbare stijl bij Kaurismäki meestal wel kan waarderen, omdat daar meer warmte onder de oppervlakte zit.
Origin
Origin van Ava DuVernay volgt de journaliste en schrijfster Isabel Wilkerson terwijl ze werkt aan haar boek Caste: The Origins of Our Discontents. Daarin probeert ze te begrijpen hoe racisme in de Verenigde Staten functioneert, maar ook hoe vergelijkbare systemen bestaan in andere delen van de wereld. Tegelijk wordt ze geconfronteerd met het verlies van haar moeder, wat haar persoonlijke zoektocht nog intenser maakt.Het is geen eenvoudige film. Door de verschillende verhaallijnen verloor ik soms wat het overzicht en voelde de balans niet altijd even sterk aan. Toch blijft de film overeind, vooral dankzij de indrukwekkende prestatie van Aunjanue Ellis-Taylor, die het emotionele centrum van het verhaal vormt.
Wat de film wel erg goed doet, is tonen hoe onderdrukking en ongelijkheid generaties lang blijven doorwerken in het leven van mensen. Daardoor voelt Origin tegelijk persoonlijk en maatschappelijk aan, en blijft de film ondanks zijn complexiteit erg aangrijpend. Toch had ik achteraf het gevoel dat ik niet alles volledig had begrepen. Het is zo’n film die waarschijnlijk nog sterker wordt bij een tweede kijk.
