Sooner, een Belgische streamingdienst, biedt een uitgebreide selectie aan films, variërend van onafhankelijke producties tot tijdloze meesterwerken. De catalogus wordt regelmatig aangevuld en het platform heeft verschillende abonnementsvormen, maar biedt ook de mogelijkheid om afzonderlijk een film te huren.
Hierbij een overzicht van de drie films die ik deze maand op Sooner heb bekeken. Ook nieuw zijn de volgende films waarover we reeds een filmreview hebben geschreven: Small, Slow but Steady, Vermiglio, Parthenope en Black Dog.
Regisseur Gia Coppola levert met The Last Showgirl een poëtische en melancholieke film. De film is gedraaid op 16mm en heeft een warme, dromerige beeldtaal die perfect past bij het thema van vergane glorie en de schoonheid van herinneringen. Las Vegas vormt een decor waar dromen langzaam verdampen; de achtergrond voor het verhaal van Shelly. Pamela Anderson verrast in haar rol als Shelly, een cabaretdanseres bij de revue Le Razzle Dazzle, die worstelt met persoonlijke en existentiële keuzes. Anderson, die vaak meer bekend stond om haar mediapersona dan haar acteerwerk, schittert hier met een onverwachte diepgang en nuance. Haar vertolking van een vrouw die weigert zich te schamen voor haar verleden voelt oprecht, kwetsbaar en krachtig tegelijk.
De film oordeelt niet over Shelly. Ze wordt regelmatig onder druk gezet om zich te verantwoorden voor haar levenspad: als moeder, als vrouw, als danseres op leeftijd. Maar telkens weigert ze die maatschappelijke veroordeling. Ze kiest ervoor trouw aan zichzelf te blijven, hoe moeilijk dat ook is. Dat maakt haar personage zo intrigerend en menselijk. Ook de bijrollen zijn sterk bezet. Dave Bautista en Jamie Lee Curtis leveren geloofwaardige en gevoelige vertolkingen. The Last Showgirl is geen film van grote gebaren, maar van kleine momenten. Het is een eerbetoon aan wie we waren, wie we zijn, en wie we ondanks alles proberen te blijven.
De film is gebaseerd op Arnold Weskers toneelstuk The Kitchen uit 1957 en behandelt met zijn minimalistische stijl en strakke tempo een tijdloos thema dat nog altijd relevant is. Door de snelle opeenvolging van scènes kan het verhaal soms wat intens aanvoelen, waardoor het moeite kost om helemaal mee te blijven gaan. La Cocina is zonder twijfel een indrukwekkende en artistieke film, maar het is er een die je eerder als een krachtig moment waardeert dan als een film die je vaak opnieuw wilt zien.
Regisseur Guillaume Nicloux brengt een krachtig portret van Sarah Bernhardt als een vrijgevochten en extravagante vrouw. Sandrine Kiberlain schittert in de hoofdrol: haar licht over-the-top spel past naadloos bij de flamboyante persoonlijkheid van Bernhardt. Ze brengt haar monologen met zoveel charme en overtuiging dat ze moeiteloos weet te boeien. Alleen in de scènes waarin Sarah zich afhankelijk opstelt tegenover haar minnaar - en hem bijna smekend vraagt om te blijven - krijgt haar personage een kwetsbaarheid die niet altijd in balans voelt met de rest van haar optreden.
De decors, kostuums en cinematografie zijn stuk voor stuk prachtig en visueel is Sarah Bernhardt, la divine een genot om naar te kijken. Toch wringt het dat de film zich vooral focust op haar liefdesleven, terwijl Sarah Bernhardt zoveel meer was dan een hartstochtelijke minnares. Haar baanbrekende toneelcarrière, roem en invloed op het theater blijven opvallend onderbelicht. Dat voelt als een gemiste kans. Desondanks is Sarah Bernhardt, La Divine absoluut een aanrader die zeker op je kijklijst thuishoort.
Hierbij een overzicht van de drie films die ik deze maand op Sooner heb bekeken. Ook nieuw zijn de volgende films waarover we reeds een filmreview hebben geschreven: Small, Slow but Steady, Vermiglio, Parthenope en Black Dog.
The Last Showgirl
Wat gebeurt er als het applaus dooft, de lichten uitgaan en de jaren hun tol eisen? The Last Showgirl is een drama over ouder worden, doorzetten en het recht om je eigen verhaal te schrijven, ook wanneer de wereld je al heeft afgeschreven.Regisseur Gia Coppola levert met The Last Showgirl een poëtische en melancholieke film. De film is gedraaid op 16mm en heeft een warme, dromerige beeldtaal die perfect past bij het thema van vergane glorie en de schoonheid van herinneringen. Las Vegas vormt een decor waar dromen langzaam verdampen; de achtergrond voor het verhaal van Shelly. Pamela Anderson verrast in haar rol als Shelly, een cabaretdanseres bij de revue Le Razzle Dazzle, die worstelt met persoonlijke en existentiële keuzes. Anderson, die vaak meer bekend stond om haar mediapersona dan haar acteerwerk, schittert hier met een onverwachte diepgang en nuance. Haar vertolking van een vrouw die weigert zich te schamen voor haar verleden voelt oprecht, kwetsbaar en krachtig tegelijk.
De film oordeelt niet over Shelly. Ze wordt regelmatig onder druk gezet om zich te verantwoorden voor haar levenspad: als moeder, als vrouw, als danseres op leeftijd. Maar telkens weigert ze die maatschappelijke veroordeling. Ze kiest ervoor trouw aan zichzelf te blijven, hoe moeilijk dat ook is. Dat maakt haar personage zo intrigerend en menselijk. Ook de bijrollen zijn sterk bezet. Dave Bautista en Jamie Lee Curtis leveren geloofwaardige en gevoelige vertolkingen. The Last Showgirl is geen film van grote gebaren, maar van kleine momenten. Het is een eerbetoon aan wie we waren, wie we zijn, en wie we ondanks alles proberen te blijven.
La Cocina
La Cocina neemt je mee achter de schermen van één dag in de keuken van een restaurant aan Times Square, waar de jonge Estela (Anna Díaz) net haar eerste stappen zet in de hectische wereld van The Grill. De openingsscène is intens en veelbelovend, en zet meteen de toon voor een film die je aandacht opeist. Het zwart-wit camerawerk versterkt de rauwe sfeer in een keuken waar chaos en orde elkaar voortdurend afwisselen. Hoewel het eten zelf in deze film een ondergeschikte rol speelt - en in zwart-wit helaas niet bepaald smakelijk oogt - draait het verhaal vooral om de positie van arbeidsmigranten in het bruisende New York City. De personages worstelen met angsten, trauma’s en onzekerheden, maar dragen ook hoop met zich mee. Deze dynamiek maakt La Cocina een ontroerende en krachtige vertelling over doorzettingsvermogen en verbondenheid.De film is gebaseerd op Arnold Weskers toneelstuk The Kitchen uit 1957 en behandelt met zijn minimalistische stijl en strakke tempo een tijdloos thema dat nog altijd relevant is. Door de snelle opeenvolging van scènes kan het verhaal soms wat intens aanvoelen, waardoor het moeite kost om helemaal mee te blijven gaan. La Cocina is zonder twijfel een indrukwekkende en artistieke film, maar het is er een die je eerder als een krachtig moment waardeert dan als een film die je vaak opnieuw wilt zien.
Sarah Bernhardt, La Divine
Ze werd wereldberoemd als actrice, maar Sarah Bernhardt (1844 – 1923) was ook een zakenvrouw, mode-icoon en visionair. Sarah Bernhardt, La Divine neemt je mee naar enkele momenten uit haar fascinerende leven. Op haar zeventigste ligt Sarah Bernhardt in het ziekenhuis: haar rechterbeen moet worden geamputeerd. Aan haar zijde staan haar trouwe vriendin Louise Abbéma (Amira Casar) en haar zoon Maurice (Grégoire Leprince-Ringuet). Na de operatie komt de jonge toneelschrijver Sacha Guitry (Arthur Mazet) op bezoek. Aan hem onthult Sarah haar liefdesverhaal met Lucien Guitry (Laurent Lafitte), een romance die haar leven voorgoed zou veranderen.Regisseur Guillaume Nicloux brengt een krachtig portret van Sarah Bernhardt als een vrijgevochten en extravagante vrouw. Sandrine Kiberlain schittert in de hoofdrol: haar licht over-the-top spel past naadloos bij de flamboyante persoonlijkheid van Bernhardt. Ze brengt haar monologen met zoveel charme en overtuiging dat ze moeiteloos weet te boeien. Alleen in de scènes waarin Sarah zich afhankelijk opstelt tegenover haar minnaar - en hem bijna smekend vraagt om te blijven - krijgt haar personage een kwetsbaarheid die niet altijd in balans voelt met de rest van haar optreden.
De decors, kostuums en cinematografie zijn stuk voor stuk prachtig en visueel is Sarah Bernhardt, la divine een genot om naar te kijken. Toch wringt het dat de film zich vooral focust op haar liefdesleven, terwijl Sarah Bernhardt zoveel meer was dan een hartstochtelijke minnares. Haar baanbrekende toneelcarrière, roem en invloed op het theater blijven opvallend onderbelicht. Dat voelt als een gemiste kans. Desondanks is Sarah Bernhardt, La Divine absoluut een aanrader die zeker op je kijklijst thuishoort.
