Sooner, een Belgische streamingdienst, biedt een uitgebreide selectie aan films, variërend van onafhankelijke producties tot tijdloze meesterwerken. De catalogus wordt regelmatig aangevuld en het platform heeft verschillende abonnementsvormen, maar biedt ook de mogelijkheid om afzonderlijk een film te huren.
Hierbij een overzicht van de drie films die ik deze maand op Sooner heb bekeken. Ook nieuw zijn de volgende films waarover we reeds een filmreview hebben geschreven: Exit 8, The Blue Trail, La Femme la plus riche du monde, September Says, Architecton en Manas.
Vader Gerrie (Ton Kas) keert voor een paar dagen terug naar Nederland, het land dat hij ooit achter zich liet om een nieuw leven op te bouwen in Portugal. Zijn bezoek staat in het teken van verplichtingen: de tandarts, de dokter en ontmoetingen met oude collega’s. Tijdens zijn verblijf logeert hij bij zijn zoon Dick (Guido Pollemans), wat voor Gerrie misschien ook als een verplichting voelt. Voor Dick betekenen deze drie dagen veel meer; hij grijpt de kans om dicht bij zijn vader te zijn met beide handen aan en laat hem nauwelijks alleen. Overal volgt hij hem. Gerrie ondergaat het ogenschijnlijk gelaten, maar onder de oppervlakte groeit een stille irritatie.
Je voelt het sluimeren, maar onverwachte wendingen blijven uit. Dick uit zijn ongenoegen over alles en nog wat, terwijl Gerrie het lijkt te ondergaan. Het zijn de irritaties die het echte gesprek tussen vader en zoon in de weg staan: bescheiden en terughoudend. Er is geen opbouw naar een grote confrontatie, geen dramatisch hoogtepunt, enkel het rustige, onverstoorbare verloop van deze drie dagen. Drie Dagen Vis gaat niet over spektakel, maar over de subtiele, grijze tinten die blijven hangen. Geen drama, geen climax: alleen drie dagen die blijven nagloeien.
Hoewel de situatie spanning oproept, is Quitter la nuit geen thriller. De film onderzoekt het drama van trauma en de complexiteit van verwerking. Aly probeert haar ervaringen een plek te geven en haar leven voort te zetten, maar stuit op tal van obstakels, zowel juridisch als emotioneel. Tegelijkertijd worstelt Dary met zijn schuldgevoel; hij houdt vol dat zijn versie van de gebeurtenissen klopt en probeert zijn leven opnieuw op te bouwen.
De film heeft een sterke cast en slaagt erin duidelijk over te brengen wat het wil zeggen: de worsteling van slachtoffers én daders na een traumatische gebeurtenis. Toch voelde ik dat ik niet volledig in het verhaal werd meegenomen; het begin is krachtig en intrigerend, maar het tempo en de intensiteit nemen te snel af. Quitter la nuit is een goede film die zijn boodschap overbrengt, al weet het de intensiteit van het krachtige begin niet volledig vast te houden.
De keuze voor zwart-wit werkt voortreffelijk en brengt Algiers in de vroege jaren ’40 overtuigend tot leven. Het verhaal is beroemd en bekend: Meursault (Benjamin Voisin) woont als werknemer in het bezette Algiers, een stad waar Arabieren en Fransen ongelijk worden behandeld. Na de begrafenis van zijn moeder, waar hij nauwelijks emotie toont, begint hij een vluchtige relatie met de mooie Marie (Rebecca Marder) en raakt hij verstrikt in de problemen van zijn louche en gewelddadige buurman (Pierre Lottin). Uiteindelijk leidt een snikhete dag op het strand tot een fatale confrontatie: Meursault wordt gearresteerd nadat hij op een Arabier heeft geschoten die zijn vriend bedreigde.
Ozons aanpak werkt omdat hij de kern en de sfeer van Camus’ verhaal trouw blijft. De film is elegant en formeel, met een sterk esthetisch kader dat het filosofische thema van het boek versterkt. Benjamin Voisin en Rebecca Marder leveren indrukwekkend subtiele prestaties. Het is misschien een film die op het eerste gezicht literair aanvoelt, maar juist die kwaliteit maakt dat ik hem keer op keer opnieuw wil bekijken.
Hierbij een overzicht van de drie films die ik deze maand op Sooner heb bekeken. Ook nieuw zijn de volgende films waarover we reeds een filmreview hebben geschreven: Exit 8, The Blue Trail, La Femme la plus riche du monde, September Says, Architecton en Manas.
Drie dagen vis
Vorig jaar zag ik op het Filmfestival Oostende Drie Dagen Vis, een film die bleef hangen. Nu hij ook op Sooner te zien is, leek het de perfecte gelegenheid om hem opnieuw te bekijken. Deze Nederlandse film van Peter Hoogendoorn is volledig in zwart-wit en schetst een beklemmend beeld van de relatie tussen vader en zoon.Vader Gerrie (Ton Kas) keert voor een paar dagen terug naar Nederland, het land dat hij ooit achter zich liet om een nieuw leven op te bouwen in Portugal. Zijn bezoek staat in het teken van verplichtingen: de tandarts, de dokter en ontmoetingen met oude collega’s. Tijdens zijn verblijf logeert hij bij zijn zoon Dick (Guido Pollemans), wat voor Gerrie misschien ook als een verplichting voelt. Voor Dick betekenen deze drie dagen veel meer; hij grijpt de kans om dicht bij zijn vader te zijn met beide handen aan en laat hem nauwelijks alleen. Overal volgt hij hem. Gerrie ondergaat het ogenschijnlijk gelaten, maar onder de oppervlakte groeit een stille irritatie.
Je voelt het sluimeren, maar onverwachte wendingen blijven uit. Dick uit zijn ongenoegen over alles en nog wat, terwijl Gerrie het lijkt te ondergaan. Het zijn de irritaties die het echte gesprek tussen vader en zoon in de weg staan: bescheiden en terughoudend. Er is geen opbouw naar een grote confrontatie, geen dramatisch hoogtepunt, enkel het rustige, onverstoorbare verloop van deze drie dagen. Drie Dagen Vis gaat niet over spektakel, maar over de subtiele, grijze tinten die blijven hangen. Geen drama, geen climax: alleen drie dagen die blijven nagloeien.
Quitter la nuit
Quitter la nuit van Delphine Girard opent met een vreemde oproep bij de noodcentrale. Anna (Veerle Baetens) heeft Aly (Selma Alaoui) aan de lijn, die aanvankelijk lijkt te praten met haar zus. Al snel wordt voor Anna duidelijk dat Aly eigenlijk een noodsignaal stuurt: ze wordt gegijzeld door een man (Guillaume Duhesme) en bevindt zich in gevaar. Dankzij de snelle interventie van de centrale loopt het goed af: Dary wordt gearresteerd en Aly blijft ongedeerd.Hoewel de situatie spanning oproept, is Quitter la nuit geen thriller. De film onderzoekt het drama van trauma en de complexiteit van verwerking. Aly probeert haar ervaringen een plek te geven en haar leven voort te zetten, maar stuit op tal van obstakels, zowel juridisch als emotioneel. Tegelijkertijd worstelt Dary met zijn schuldgevoel; hij houdt vol dat zijn versie van de gebeurtenissen klopt en probeert zijn leven opnieuw op te bouwen.
De film heeft een sterke cast en slaagt erin duidelijk over te brengen wat het wil zeggen: de worsteling van slachtoffers én daders na een traumatische gebeurtenis. Toch voelde ik dat ik niet volledig in het verhaal werd meegenomen; het begin is krachtig en intrigerend, maar het tempo en de intensiteit nemen te snel af. Quitter la nuit is een goede film die zijn boodschap overbrengt, al weet het de intensiteit van het krachtige begin niet volledig vast te houden.
L'étranger
L’étranger van François Ozon is zo’n film die me volledig weet mee te slepen. Ik besef dat dit een “arty” project is, maar geef mij Benjamin Voisin in de hoofdrol en de sfeer die Ozon neerzet, en ik ben volledig mee. De film is een adaptatie van de roman L’Étranger van Albert Camus, en hoewel het niet de eerste verfilming is, voelt deze versie bijzonder aan.De keuze voor zwart-wit werkt voortreffelijk en brengt Algiers in de vroege jaren ’40 overtuigend tot leven. Het verhaal is beroemd en bekend: Meursault (Benjamin Voisin) woont als werknemer in het bezette Algiers, een stad waar Arabieren en Fransen ongelijk worden behandeld. Na de begrafenis van zijn moeder, waar hij nauwelijks emotie toont, begint hij een vluchtige relatie met de mooie Marie (Rebecca Marder) en raakt hij verstrikt in de problemen van zijn louche en gewelddadige buurman (Pierre Lottin). Uiteindelijk leidt een snikhete dag op het strand tot een fatale confrontatie: Meursault wordt gearresteerd nadat hij op een Arabier heeft geschoten die zijn vriend bedreigde.
Ozons aanpak werkt omdat hij de kern en de sfeer van Camus’ verhaal trouw blijft. De film is elegant en formeel, met een sterk esthetisch kader dat het filosofische thema van het boek versterkt. Benjamin Voisin en Rebecca Marder leveren indrukwekkend subtiele prestaties. Het is misschien een film die op het eerste gezicht literair aanvoelt, maar juist die kwaliteit maakt dat ik hem keer op keer opnieuw wil bekijken.
