Sooner, een Belgische streamingdienst, biedt een uitgebreide selectie aan films, variërend van onafhankelijke producties tot tijdloze meesterwerken. De catalogus wordt regelmatig aangevuld en het platform heeft verschillende abonnementsvormen, maar biedt ook de mogelijkheid om afzonderlijk een film te huren.
Hierbij een overzicht van de drie films die ik deze maand op Sooner heb bekeken. Ook nieuw zijn de volgende films waarover we reeds een filmreview hebben geschreven: Babygirl, Love Life en Saules aveugles, femme endormie.
Abou Sangaré vertolkt de rol van Souleymane op zo’n overtuigende en authentieke manier dat je bijna vergeet dat je naar een speelfilm kijkt; het lijkt eerder alsof je een documentaire volgt. Je voelt de constante spanning in zijn leven, de onzekerheid van een toekomst, maar ook vastberadenheid en hoop. De montage en het camerawerk versterken deze ervaring nog eens. Vooral de scènes waarin Souleymane door de drukke straten van Parijs fietst, zijn indrukwekkend. Deze scènes moeten een hels werk zijn geweest om te filmen: het drukke verkeer en de constante beweging van de stad worden moeiteloos in beeld gebracht. Het geeft je het gevoel zelf door de stad te fietsen, je wordt meegezogen in de snelheid en de chaos. L’Histoire de Souleymane is een indringend portret van de harde realiteit van migranten die alles op het spel zetten in de zoektocht naar een beter leven.
Vera en André hebben een app ontwikkeld die zich richt op vrouwelijke gezondheid. Ze worden geselecteerd om deel te nemen aan een competitie, waar ze hun idee kunnen presenteren aan potentiële investeerders. Terwijl de druk toeneemt, worstelt Vera met een rookverslaving. Ze boekt een hypnosesessie om van haar verslaving af te komen. Maar na afloop blijkt er meer veranderd dan alleen haar drang naar nicotine …
De film heeft een vlot tempo en de acteerprestaties zijn overtuigend. Toch bleef ik met het gevoel zitten dat de film niet helemaal af was - alsof er een essentieel element miste. De centrale thematiek is interessant, maar de uitwerking voelt niet altijd even solide aan. De presentatie van de app komt bijzonder ongemakkelijk over - niet omdat dat per se verkeerd is, maar omdat de onbeholpenheid van Vera en André eerder storend dan grappig werkte. Misschien had de film baat gehad bij iets meer lef, want hoewel de satire en humor aanwezig zijn, komen ze niet volledig uitgewerkt over. Af en toe bevat de film sterke en scherpe momenten, maar als geheel wist hij mij niet volledig te overtuigen.
The Room Next Door, van de Spaanse filmmaker Pedro Almodóvar en met Tilda Swinton en Julianne Moore in de hoofdrollen, is een drama dat een zwaar thema niet uit de weg gaat. Schrijver Ingrid (Moore) verneemt tijdens een signeersessie dat haar oude vriendin en collega Martha (Swinton), die ze al jarenlang niet heeft gezien, ernstig ziek is. Ze besluit haar op te zoeken in het ziekenhuis, en er groeit opnieuw een band tussen hen. Dan confronteert Martha haar met een moeilijke vraag: of Ingrid haar wil helpen haar leven te beëindigen.
The Room Next Door is een dialoogfilm, met een strak geschreven script dat weinig ruimte lijkt te laten voor improvisatie. Dat maakt de interactie tussen de twee vrouwen soms wat statisch. Almodóvars regie is onmiskenbaar aanwezig. Gelukkig weten beide actrices precies wat ze doen: hun vakmanschap zorgt ervoor dat de soms onnatuurlijke dialogen toch geloofwaardig blijven. Hoewel het thema zwaar is, voelt de film niet ondraaglijk - eerder ingetogen en soms zelfs spannend. The Room Next Door is een interessante filmervaring. Ik ben blij dat ik hem heb gezien, maar vermoed dat hij me op lange termijn niet echt zal bijblijven.
Hierbij een overzicht van de drie films die ik deze maand op Sooner heb bekeken. Ook nieuw zijn de volgende films waarover we reeds een filmreview hebben geschreven: Babygirl, Love Life en Saules aveugles, femme endormie.
L’Histoire de Souleymane
Souleymane Sangaré verlaat Guinee en reist naar Parijs in de hoop op een beter leven. Als illegaal heeft hij geen recht om te werken, maar om te kunnen overleven neemt hij - tegen betaling - de identiteit van iemand anders aan en gaat aan de slag als maaltijdbezorger. Dagelijks fietst hij door de drukke straten van de stad. Souleymanes leven is hectisch, onzeker en overweldigend. Hij is afhankelijk van talloze factoren die hij zelf niet in de hand heeft, en boven alles hangt het allesbepalende gesprek met de immigratiedienst.Abou Sangaré vertolkt de rol van Souleymane op zo’n overtuigende en authentieke manier dat je bijna vergeet dat je naar een speelfilm kijkt; het lijkt eerder alsof je een documentaire volgt. Je voelt de constante spanning in zijn leven, de onzekerheid van een toekomst, maar ook vastberadenheid en hoop. De montage en het camerawerk versterken deze ervaring nog eens. Vooral de scènes waarin Souleymane door de drukke straten van Parijs fietst, zijn indrukwekkend. Deze scènes moeten een hels werk zijn geweest om te filmen: het drukke verkeer en de constante beweging van de stad worden moeiteloos in beeld gebracht. Het geeft je het gevoel zelf door de stad te fietsen, je wordt meegezogen in de snelheid en de chaos. L’Histoire de Souleymane is een indringend portret van de harde realiteit van migranten die alles op het spel zetten in de zoektocht naar een beter leven.
Hypnosen
Vera en André hebben een app ontwikkeld die zich richt op vrouwelijke gezondheid. Ze worden geselecteerd om deel te nemen aan een competitie, waar ze hun idee kunnen presenteren aan potentiële investeerders. Terwijl de druk toeneemt, worstelt Vera met een rookverslaving. Ze boekt een hypnosesessie om van haar verslaving af te komen. Maar na afloop blijkt er meer veranderd dan alleen haar drang naar nicotine …De film heeft een vlot tempo en de acteerprestaties zijn overtuigend. Toch bleef ik met het gevoel zitten dat de film niet helemaal af was - alsof er een essentieel element miste. De centrale thematiek is interessant, maar de uitwerking voelt niet altijd even solide aan. De presentatie van de app komt bijzonder ongemakkelijk over - niet omdat dat per se verkeerd is, maar omdat de onbeholpenheid van Vera en André eerder storend dan grappig werkte. Misschien had de film baat gehad bij iets meer lef, want hoewel de satire en humor aanwezig zijn, komen ze niet volledig uitgewerkt over. Af en toe bevat de film sterke en scherpe momenten, maar als geheel wist hij mij niet volledig te overtuigen.
The Room Next Door
The Room Next Door, van de Spaanse filmmaker Pedro Almodóvar en met Tilda Swinton en Julianne Moore in de hoofdrollen, is een drama dat een zwaar thema niet uit de weg gaat. Schrijver Ingrid (Moore) verneemt tijdens een signeersessie dat haar oude vriendin en collega Martha (Swinton), die ze al jarenlang niet heeft gezien, ernstig ziek is. Ze besluit haar op te zoeken in het ziekenhuis, en er groeit opnieuw een band tussen hen. Dan confronteert Martha haar met een moeilijke vraag: of Ingrid haar wil helpen haar leven te beëindigen.The Room Next Door is een dialoogfilm, met een strak geschreven script dat weinig ruimte lijkt te laten voor improvisatie. Dat maakt de interactie tussen de twee vrouwen soms wat statisch. Almodóvars regie is onmiskenbaar aanwezig. Gelukkig weten beide actrices precies wat ze doen: hun vakmanschap zorgt ervoor dat de soms onnatuurlijke dialogen toch geloofwaardig blijven. Hoewel het thema zwaar is, voelt de film niet ondraaglijk - eerder ingetogen en soms zelfs spannend. The Room Next Door is een interessante filmervaring. Ik ben blij dat ik hem heb gezien, maar vermoed dat hij me op lange termijn niet echt zal bijblijven.
